Fred van Rooij | woord & beeld

... dat je in een rare wereld leeft als gelovigen respect willen voor hun geloofsbelevenis, maar geen gelovige enig respect toont voor een ongelovige.

?Je snapt het echt niet hè jongetje? Wijn uit een pak. En dan ook nog eens Duitse wijn. Tjonge jonge, jij snapt er geen barst van, sorry voor mijn taalgebruik. Wil je me zo het hof maken, met goedkope Duitse wijn. Nee toch?
    Op MSN klonk je charmanter, meer een gentleman. Ja, ik weet het niet, dat idee kreeg ik bij je tijdens die gesprekken. Ja, wel laat hè elke keer. Hoe vaak eigenlijk. Best wel vaak toch. Vijf keer maar? Nou, ik dacht eigenlijk dat we veel vaker hadden gekletst. Vond het altijd heerlijk met je op MSN, zo vertrouwd en veilig. Ja, dat voelde ik echt, niet lachen hoor. Had jij dat niet? Niet zo? Raar, ik wel. Ik voelde me zo thuis bij je, je warmte en je belangstelling voor mij. Vond je me te toeschietelijk dan. Te makkelijk? Nee, dat toch ook niet. Smaakt best eigenlijk die wijn uit een pak. Nooit geweten dat je dat kon kopen.
    Je moet niet zo slecht over me denken hoor, ik zie je soms wel een beetje grinniken. En zeker niet dat ik met elke man uitga als ik met ze gechat heb. Zovaak chat ik nog niet hoor, tenminste niet altijd. Hangt een beetje van mijn bui af. Weet je, gewoon meestal in de avond als de kinderen op bed liggen, net als iedereen. Dat wist je toch wel, ik heb twee kinderen. Oh, gelukkig. Nou als die eindelijk eens op bed liggen heb ik gewoon geen puf meer. Jij kent dat niet, je hebt geen kinderen. Maar werken, het huishouden en dan de kinderen, koken en wassen. Ik doe echt veel hoor op een dag. Hoelang ik werk? Nou, zo?n drie dagen per week, best veel hoor geloof mij maar, als je de rest meerekent. Tja, en dan chat ik soms.
    Wat ben je toch afstandelijk nu. Wat is er? Voldoe ik niet aan je verwachtingen? Op MSN vond je me toch prima. Val ik zo tegen? Jij wilde toch ook afspreken. Dit maakt me zo verdrietig en elke keer overkomt me het weer. Jullie mannen zijn gewoon klootzakken.
    Natuurlijk ben ik daar verdrietig over, zou jij dat niet zijn. Heb je trouwens nog een pak wijn. Het smaakt heerlijk zoet. Ik snap ook niet dat ik nog afspreek. Manvolk is gewoon walgelijk. Wat moet jij wel niet denken van me. Nou? Ben eens eerlijk. Vind je me een hoer? Een slet? Een neukertje die je uitnodigt thuis, neemt en weer dumpt? Nou? Zeg eens wat joh. Denk je zo over me? Vind je me mooi? Ik zie je wel gluren hoor naar mijn decolleté. Vind je ze mooi mijn borsten, of zeg je liever tieten? Ik ken mannen wel, laat me niet lachen, die geile beesten. Je wilt ze wel eens vasthouden zeker, je grote handen erom heen. Je hebt mooie handen trouwens. Kom eens naast me zitten. Wil je dat? Niet?
    Ben je verlegen dan? Verdomme wat wil je van me? Ik voel je ogen wel prikken hoor. Is mijn rokje dan misschien nog te lang? Of zie je me liever alleen in string met mijn laarzen eronder en verder niets. Wil je dat? Kom je dan lekker achter me. Ik vind veel lekker. Net als ik jou lekker vindt, mooie ogen, slank en lekker lang. Nee, dat weet ik niet maar hoop het wel hoor, lekker lang, daar houd ik wel van.
    Zullen we het doen? Kom op, jij wilt toch ook, dat weet ik zeker. Wat zeg je? Ik drink teveel. Hoe kom je erbij. Je nodigt me uit en we hebben toch plezier. Een nachtje kan toch wel. Toe?
    Je wilt niet hè? Ik snap het niet. Nee, geeft niets, ik ben een beetje verdrietig, dat is alles. Ik dacht dat we elkaar leuk vonden, maar heb me vast door je gladde praatjes laten ompraten. Het is al goed.
    Bel je wel een taxi voor me. Ik ga naar huis. Nee, morgen ben ik vrij. Geeft niets voel je niet schuldig. Misschien waren onze hormonen te sterk. Ik wacht buiten wel. Pas goed op jezelf, je bent een echte knapperd. Hmm, dank je. Ik geloof je niet maar ben toch blij met het compliment. Ga je mee stappen? Ik snap het, geeft niets. Ja, jij ook doei.?

... dat je er niet veel op vooruit gaat, al zegt de minister-president van wel. Hij claimt één procent erbij voor iedereen. Maar jij weet dat één procent van weinig, nooit veel kan zijn. Kwestie van rekenen op niet creatieve basis.

... dat alle vakanties toch echt voorbij zijn als je weer kruipt over een weg waar je honderd mag.

?Commandant, je moet een meekomen. Er is een vliegtuig in Twin Towers gevlogen.?
De secretaresse kwam gehaast het kantoor van de verkeersleiding binnenlopen. Haar ogen stonden verschrikt. De commandant van vliegveld Valkenburg volgde haar naar de Vipkamer waar een televisie stond. Wij gingen achter hen aan, sommige dingen wil je niet missen en dit klonk absoluut absurd. Op het moment dat we de vipkamer binnenliepen zagen we op tv de rookpluimen uit een toren komen. Even na binnenkomst vloog het tweede vliegtuig de tweede toren binnen. ?Slechte verkeersleiders daar?, grapte ik mislukt terwijl iedereen ademloos toekeek. Ergens viel bij mij het kwartje terrorisme nog niet. Ik dacht nog gewoon aan een ongeluk, nou ja, twee dan.
    Maar dat veranderde snel. De televisie bleef aan en de uitzendingen werden nauwgezet gevolgd, overal stonden de radio?s aan en overal werd er gepraat en gespeculeerd. De wildste verhalen ontstonden en werden weer ontkracht. Meningen golfden heen en weer. We spraken over atoomaanvallen en de derde wereldoorlog. Van werken kwam weinig meer. De wereld was in rep en roer en wij ? als militairen - ook. Misschien wel meer, omdat we ons al ten strijde zagen trekken.
    Maar ook aan een werkdag boordevol terrorisme, van God weet hoeveel doden en van verwarring komt een einde. Thuis wachtten er twee kinderen die wilden eten en die hadden waarschijnlijk geen boodschap aan de oorlog die aan het ontstaan was. De dag zelf had ik me geen moment gerealiseerd wat het hele gebeuren voor impact op de nog jonge kinderen had. Dat was snel duidelijk, hetzelfde als bij volwassenen dus.
    ?Komt er oorlog pap?, was zo ongeveer de eerste vraag.
    ?Bush gaat een atoombom gooien hè?, was de tweede.
    Voor de koters was de impact van de aanslag ook gigantisch, zeker omdat op jonge leeftijd enige relativiteitsbewustzijn ontbreekt. Niet dat de volwassenen dat hadden op die dag, maar voor de kinderen was het een complete chaos die ze niet meer fatsoenlijk konden volgen. En welk medium je ook aanzette, overal was de aanslag keer op keer te aanschouwen. Het was als een slechte film die je niet kon afzetten. Ondertussen ging het gespeculeer gewoon door, deskundige na deskundige. Nooit geweten dat zoveel mensen verstand hadden van oorlog en terrorisme. Werd het oorlog ja of nee en weer die vermaledijde atoombommen.
    Genoeg was genoeg. Met moeite scheurde ik me los van de beeldbuis en wijdde me aan mijn huishoudelijke taken. De kinderen wilden eten en hadden recht op Sesamstraat. Maar geen kinderprogramma?s, alleen oorlog en veel doden. Televisie was geen goede zaak. Dus besloot ik de televisie te laten voor wat die was en het huis op te vrolijken met muziek. Dat werkte. De rust keerde terug en de aanstaande oorlog gleed langzaam naar de achtergrond om uiteindelijk helemaal te verdwijnen.
    De aardappelen kookten, het vlees was klaar en de tafel gedekt. We konden eten. Het leven was weer normaal voor ons, we namen de dag door en de kinderen rotzooiden er op los, zoals altijd. Niets herinnerde op dat moment aan de rampspoed die mogelijk aanstaande was. Het beeld was dat van een eenoudergezin in rust. Geen paniek, geen oorlog aanstaande. Niks van dat alles. Ik propte het eten in de kinderen en het was goed.
    Opeens piepte mijn mobiele telefoon. Een smsje. ?What the hell is going on, is the world going down?, stond er te lezen. Een vriendin. Nu wist ik dat ze sinds kort weer een vriendje had dus dacht meteen het ergste voor haar. ?Verkering uit?? sms?te ik terug. Weinig seconden later gaf de rode telefoon aan dat er iemand aan de andere kant van de denkbeeldige lijn hing. De vriendin dus.
    ?Hallo?, riep ze door de telefoon. ?Heb je geen tv gezien vandaag, weet je niks van de aanslagen??
    Even was ik stil en dacht diep na. ?O ja, ??

'Zo versloegen wij de oorlog', was een artikel in Trouw van een week of wat geleden. In De Verdieping van 28 augustus, om precies te zijn. Een aantal correspondenten vertelden hoe zij de oorlog tussen Israël en Hezbolah versloegen. Hoe ontkom je aan de propagandamachines van de overheden die werken als een geoliede machine. Wat is waar en wat niet. Hoe vertel je een eerlijk en objectief verhaal?
    Een jongensboek.
    Niet veel later bracht de Volkskrant een speciale bijlage uit, ter ere van het 25.000ste krant. Ook in die bijlage een aantal correspondenten die hun verhaal vertelden. Onder welke omstandigheden zij hun werk deden, tegen wat voor soort problemen ze aanliepen. Welke verhalen ze vertelden en vooral, waarom juist die verhalen.
     Dit soort artikelen maakt romantische gevoelens in me wakker, hoewel ik donders goed weet dat oorlog geen spelletje is., laat staan het staande blijven in een onbekend land. Maar toch. Naar het buitenland, eigen baas. Zoeken en snuffelen naar verhalen, onbekende dingen. Schrijven, het verhaal van een land in woorden.
    In mijn ogen is er geen mooier beroep.

?Flikker op.? Terwijl ik de woorden schreeuw voel ik tegelijkertijd het speeksel in TGV-vaart m?n mond verlaten. Voor me hoor ik gesnik en als ik kijk zie ik op het jonge meisjesgezicht speeksel lopen, dikke, trage klodders glijden over haar rood aangelopen wangen. Mijn speeksel. Twee helblauwe ogen kijken me bang aan. ?Kutkind?, mompel ik. Als ik mijn arm hef om haar een mep te verkopen, rent ze er vandoor. Over het tuinpad, door het hek de stoep op. Zonder om te kijken speert ze er als een angsthaas vandoor. ?Schooier?, roep ik nog, maar ben bang dat ze het niet meer hoort.
    Dat ze de gore rotmoed heeft om hier aan mijn deur te schooien voor nieuwe speeltoestellen op haar school. Hoe durft ze. Ze had nooit geboren mogen worden. Abortus was voor haar nog te goed geweest. En dat aborteren van die kleine schooier kan wat mij betreft nu nog steeds en haar ouders erbij. Donder op zeg.
    Dat het waterhoofdige bestuur van haar school een nieuw gebouw neerpoot, betaald door gemeenschapsgeld, is tot daar aan toe. Dat deze mensen die zich managers noemen - en vanuit die titel teveel beloond worden, iets wat ze overigens zelf regelen ? om geld smeken is ook nog te billijken. Dat ze zelf teveel verdienen, oké. Maar dat ze de moed hebben om kinderen te laten schooien voor geld om het schoolplein in te richten, is godgeklaagd. En ook God begrijpt het zeker niet. Zelfs Hij begrijpt dat je nooit moet bezuinigen op je eindproduct, kinderen dus. Iets wat de scholen in Nederland tegenwoordig consequent doen. Bijzonder, speciaal of openbaar. Elke school, geen uitzondering.
    Natuurlijk ontstaat het probleem dankzij de overheid die te weinig geld in de scholen pompt en ook dankzij het fenomeen bovenschools management dat een deel van het geld van de scholen weg slokt, om in ieder geval de salarissen van die waterhoofden te betalen. Want een salarisadministratie voeren voor je zelf is een relatief simpele klus. Ook ik heb mezelf nog nooit te laat betaald. Eerder te vroeg en teveel.
    Nee, dit land is diep gezonken in de voorspoed die ons ten deel is gevallen. Kinderporno verafschuwen we, maar we vinden het prima om onze kinderen te laten hoereren langs de deuren voor een rottige euro. Hoe diep kun je zinken. Maar ook de verenigingen doen mee aan het prostitueren van de Nederlandse jeugd. Met contributie alleen red je het niet meer. Nee, loterijen zijn er nodig, sponsorlopen en verzin eens wat. Veel geld is nodig om aan al die achterlijke regeltjes van de regering te voldoen.
    Omdat iemand zonodig in Volendam met lucifers wil spelen prima, moet kunnen. Maar dat door de brand die daarna ontstaat, verenigingen zich blauw moeten betalen aan nutteloze veiligheidsmiddelen, is volkomen belachelijk. Nederland ten voeten uit. Terwijl de meest simpele manier om brand te voorkomen is, niet spelen met vuur.
    Nee, om geld te versieren sturen we onze spruiten, de toekomst van ons land met blonde haren en blauwe ogen langs de deuren, smekend en schooiend om geld. Jong en onschuldig verkoopt goed. Dat weten sommige Belgen ook. Maar investeren in de toekomst doen we niet. Laat de kinderen het maar bij elkaar schooien. Alleen maar omdat we het verdommen de enige juiste keuze te maken, die we moeten maken. Investeren in onze kinderen, in onze toekomst. Maar dat doen we niet, liever gebruiken we de Nederlandse jeugd als hoer die schooit van deur tot deur.

? dat je de administratie aardig hebt laten versloffen, als je twee uur lang bezig geweest bent met het open maken van een stapel post.