Fred van Rooij | woord & beeld

?dat de scholen weer zijn begonnen omdat vroeg in de ochtend de badkamer bezet was en je te laat op je werk verscheen.

En nu maar hopen dat niemand me herkent...

(Bron Witte Weekblad)

Ik ben perfect.
Nastreven hoef ik perfectie dus niet, perfecter is onmogelijk. Wat anderen ook zeggen.
Ik ben Almachtig, en dus inderdaad bovenmenselijk.
Iemand als ik hoef niemand na te streven. Hoe ?goed? anderen zich ook vinden, mijn schaduw is zelfs nog teveel voor ze.
Ik ben God!
    Ik heb het er wel eens met mijn Zoon over.
?Jezus?, zeg ik dan. ?Zou jij niets eens minder perfect willen zijn.?
Na mij is Hij namelijk de absolute perfectie. Alleen heeft Hij een voordeel boven Mijn edele en Goddelijke persoontje. Hij heeft een voorbeeld in Zijn onsterfelijke leven.
Ik!
    En dat heb Ik niet.
    Geen voorbeeld, nooit gehad en zal nooit gebeuren. Een voorbeeldloos leven. Je kunt namelijk moeilijk je eigen voorbeeld zijn, je eigen kop aan de binnenkant van de Hemel spijkeren. Dat doen er al genoeg. Ik ben een voorbeeld voor velen en nog veel meer.
    Ik wordt ook altijd geschreven met een hoofdletter, ook in de Hij of U vorm. Mij is bijzonder, speciaal en in dit aardse stukje. Na Mij is er Jezus, Mijn Zoon en verders niets. Oké, links en rechts wat aards en sterfelijk gepeupel.
    Dagelijks staan ze in drommen voor mijn hemelport. Krabbend en schreeuwend dat ze naar binnen willen, nee moeten zelfs. De hypocrieten vooraan, de weldoeners in het aardse bestaan. Ik heb ze allemaal al gezien, ik ken ze en eigenlijk kent iedereen ze. Een voorbeeld zijn ze, voor velen. Totdat de beruchte mand langskomt en ze vallen, keihard er door heen.
    Kijk, Ik ben natuurlijk de volksmenner pur sang, al eeuwenlang. Al zolang als de aarde bestaat. Maar goed, da?s makkelijk. Ik heb de boel hier gecreëerd, niet altijd perfect want op sommige dagen is God zelfs even mens. Alleen een evenbeeld van mezelf heb ik niet geschapen, bewust wat anders krijg je alleen maar een concurrentiestrijd. Iets wat je jezelf niet moet aandoen.
    Maar toch, het knaagt. De perfectie voelt soms net even niet perfect. Het valt niet mee om alles maar elke keer goed te doen, en te weten dat je niet in staat bent om een fout te maken. Menselijke trekjes zijn me vreemd. Hoe graag ik ook zo?n trekje zou willen. Ik heb mezelf niet geschapen.
    Hoeveel mensen zouden niet zo willen zijn. Heel veel, geloof me. Ik hoor al die gebeden. En velen onder de aardbewoners zouden God willen zijn. Mij dus.
    Soms doe ik met Jezus wel eens een spelletje. Dan zegt?ie: Kom op God, doe eens gek en noem een aardbewoner die je taak zo kan overnemen. Kom op Pap, wie is je voorbeeld?? Ja, dan weet ik het niet. Het is niet passend als Onsterfelijke om een sterveling te prefereren boven al die miljarden anderen. Er eentje uit te pikken en eigenlijk al die anderen te laten barsten. Voor God zijn alle stervelingen gelijk aan niets. Eerst is er Ik, dan Jezus en dan houdt het gewoon op. Is er dan niemand die Ik de bronzen medaille zou geven.
    Jawel, die is er. Maar ik mag het gewoon niet zeggen. Het hoort niet. En al helemaal niet omdat het een vrouwelijke uitvoering is en eigenlijk enigszins mislukt, maar dat mag ik mezelf aanrekenen.
    Als ik dan toch iemand moet kiezen die voor mij een voorbeeld kan zijn. Zo?n type van moordwijf en rechtdoor zee. Die ook weet dat je het alleen maar redt als je leugenaars het land uitzet en zelf zo hard mogelijk liegt.
    Ja, als ik als God mag kiezen wie mijn voorbeeld is kan dat er maar één zijn: Rita Verdonk, for God en president.

Het zal me verdomme toch niet gebeuren dat ik niet aan de nieuwste rages van deze eeuw deelneem. Oppassen moet ik, dat ik niet te ver achterop raak. Dat ik de nieuwste geneugtes in het leven mis. Het leven is al kort genoeg en van de hypes moet je genieten als het kan. Maar dan moet je wel bijzijn. Een van de rages de laatste jaren, is het ploegen. Niet meer: prik eens een vorkje mee, maar prik eens een meisje mee.
    Ploegen.
Zo gezegd, maakt het woord het niks geils in me los. Toch zou dat wel moeten, tenminste als ik met de tijd meega. En reken er maar op dat bij het horen van dat boerenwoord de oren van elke tiener en puber beginnen te gloeien. Wat zeg ik? Elk hormoon in dat jonge kinderlichaam begint te stuiteren van opwinding, bij de jongens en de meiden trouwens. Broeken worden te klein en strings drijven spontaan van de jonge lichamen af, waarbij de meiden meestal te jong zijn en de jongens net iets te oud. Maar kom op zeg; in de lichamelijke liefde is alles toegestaan. Tja, en als je zin hebt, probeer het gevoel dan maar eens te onderdrukken. Dat lukt niet.
    Ploegen.
Meiden worden genomen door een clubje jongens. Een stuk of vijf stijve pikken op zoek naar de gaatjes van het bevallige meisje. Al dan niet geheel vrijwillig. Ik zie het zo voor me. Een zestal naakte lichamen die over elkaar kronkelen. Zwetend, kreunend en vooral neukend. Niet tegelijk maar toch, reserves zijn er niet, iedereen speelt mee. Het meisje is dan de heerlijke speelbal van de jonge mannen. Weet even niet of het ook een spel van veertigers is, maar ergens hoop ik van wel.
Ploegen.
Ineens verdwijnt dat beeld van die hardwerkende boer ver ? heel ver ? naar de achtergrond. Ploegen krijgt nu die heerlijke seksuele lading. Trillingen, spanning, gehijg, blote borsten, toe kom let?s plow. Zelfs in het Engels klinkt het mooi. Het zal dan ook wel een uit de USA overgewaaide rage zijn. Plowing, mmm.
    Ploegen.
Dat wij dat vroeger niet hadden. Ach, we misten internet en alle verderfelijke informatie die er nu digitaal en supersonisch je huiskamer in vliegt. Jammer. De jeugd van tegenwoordig heeft een gigantische voorsprong. Zeker seksueel. Vroeger werd er wat gerommeld in het fietsenhok. Maar ja, wat wist je nou. Porno was nog een onbekend woord. En even voor alle duidelijkheid: de Volkskrant heeft er al ruim aandacht aan besteed. En laatstelijk ook nog de Christelijke Trouw. Tja, dan moet het wel waar zijn. Deze kranten hypen niet. Jongeren wel. Heerlijk met een stuk of zes lichamen in bed.
    Super
    Ploegen.
    Wie wil dat nu niet?

Een euro en negentien cent. Zo voluit geschreven valt het best mee eigenlijk. Albert Heyn rookvlees, en om precies te zijn is het zestig echte grammetjes en niets meer. Negentien negentig per kilo, geen flauw idee of dat veel is. Zes ons is weinig. Maar het pakje vlees is wel illegaal in mijn bezit. Diefstal zou een goed ander woord zijn voor illegaal. Als de aandelen Appie Heyn drastisch dalen, dan ben ik de schuldige.
    Toch meen ik enige verzachtende omstandigheden te hebben gevonden. Ik bezweer u dat het pakje vlees ? rund trouwens, hoewel paarderookvlees (ja, ja witte spelling zonder tussen-n) lekkerder is ? over de lopende band bij de kassa is geweest. Trouw kieperde ik daar mijn boodschappen op na een rondgang door de wat mij betreft prima kruidenierszaak. Iets wat ik altijd doe. Ook is het vleeswarenzakje door de handen van de bevallige caissière gegaan. Dus u ziet dat ik geenszins de behoefte had om het vlees mij illegaal toe te eigenen. Hier moet u dus echt afgaan op mijn eerlijke blauwe ogen.
    Overigens smaakte het rundrookvlees prima. Het was ook enigszins gezouten en dat kwam de smaak ten goede. Soms heb je wel eens met rookvlees dat je het niet helemaal doorgebeten krijgt zodat je de rest moet losrukken. Het gevolg is dan vaak dat je het restant vlees tussen het stuk overgebleven boterham vandaan trekt. Dat tweede stuk brood ? ja ik heb een grote mond en kan een boterham in twee happen wegwerken ? krijgt dan de naam droog en moet met een flinke slok automatenkoffie weggewerkt worden. Nooit zo lekker als echte filterkoffie wat altijd eeuwen duurde voor die klaar was. Zeker de ochtenbak duurde te lang. Tegenwoordig heb je van die Senseo en is de lol van koffie maken verdwenen. ?s Morgens knettert het apparaat en hupsakee, een vers kopje koffie. Maar dit even terzijde.
    Goed.
    Terug naar het rundrookvlees.
    Even heb ik overwogen om de hermandad tegen mij in te schakelen. Het leek mij terecht. Diefstal is tenslotte diefstal. Al claim ik nog steeds onschuldig te zijn. Zeker omdat ik aan alle supermarktvoorwaarden heb voldaan. Thuis na enkele dagen ? het duurde even alvorens ik trek had in een boterham met rookvlees ? bleek dat er twee pakjes vlees op elkaar geplakt waren. Niemand wist het, niemand heeft het waarschijnlijk bewust gedaan, ik zeker niet en niemand heeft het gemerkt.
    Wat mij trouwens helemaal vrijpleit is het volgende. Ik heb de boodschappen aangeschaft op de achttiende van deze maand. Reeds nu is het al drie dagen later en zegt de kalander 21 augustus. De datum van het overheerlijke pakje vlees zegt dat de uiterste verkoopdatum ook op de achttiende van deze maand lag. En zeg nou zelf: vlees met dezelfde datum als de diefstaldatum steel je toch niet. Dan neem je iets wat ook in de toekomst bruikbaar is en niet een pakje rookvlees dat na twee dagen weggegooid kan worden omdat de houdbaarheidsdatum is verlopen.
    Maar goed dat zeg ik dan maar als volstrekt onervaren dief.

?Van een lekke koppakking heb ik wel eens gehoord, dat er dan een scheurtje in zit. Oh, dat bedoel je ook. Ik dacht even dat je die koppakking vond naast je auto of zo.?

? dat als je koelvloeistof eruit ziet als vieze, verdunde olie dat je koppakking het heeft begeven en dat je spaarrekening het loodje gaat leggen.

...dat als je twee katten zich gebroederlijk binnen ophouden terwijl ze elkaar normaliter niet kunnen luchten of zien, dat het water buiten met bakken uit de hemel valt. Leve augustus. En vergeten is de mooie zomer.

Het is zover.
Helemaal officieel dus.
Nederland heeft met ingang van vandaag twee soorten spellingen, de officiële en de niet-officiële Maar ja, dat klinkt vrij logisch.
Keuzes.
Ergens is dat goed, want keuze leidt tot marktwerking. En dat moet in het straatje van ons halfbakken minderheidskabinet passen. Marktwerking is het toverwoord, dus waarom niet in de spelling.
Het betekent echter wel dat de media moeten kiezen voor een te gebruiken spelling. Wit of groen, meer keus is er niet. Groen is officieel en wit, tja hoe moet je dat noemen? In ieder geval niet-officieel.
De kritische media (links en rechts), ook wel de betere of serieuzere media genoemd, gaan voor wit. De rest voor groen.
Het kan dan ook niemand verbazen dat [van-rooij.net] gaat voor de witte spelling. Dwars zijn is mijn natuur. Al was het alleen maar om het principe. Taal moet leven en komt pas tot leven als het wordt gebruikt. Leve de spellingrevolutie. Ik sluit me dan aan bij Trouw, de Volkskrant, Vrij Nederland, HP de Tijd, Elsevier en op televisie het NOS-Journaal.
Voorlopig tenminste.
Tot ik kom met mijn eigen spellingsregels. Rode spelling - als naam - heeft mijn voorkeur. Maar ben er nog niet helemaal uit welke kleur het moet worden. Als dat zover is kan ik mijn eigen spellingsregels gaan verzinnen. Even geduld nog dus.

De lucht is onderhand niet meer te harden. Een gierende boer veroorzaakt minder stank dan mijn darmenstelsel op dit moment. Luchtverfrissers helpen niet en ook een aangestoken lucifer kan de verderfelijke lucht niet verdrijven.
    Ondanks de stank zit ik prinsheerlijk en verdrijft de stank mij niet. Dit is namelijk het mooiste moment van een terugkeer in huis. Terug van vakantie en dan zitten op je eigen pot. Super! Maar dat is niet het ultieme.
    Het allermooiste is het lezen van de scheurkalender. Bladerend, lezend en scheurend verdwijnen veertien dagen van de kalender. Blaadje voor blaadje. Zoveel lezen op het toilet doe ik alleen na een vakantie. Zo?n een keer per jaar dus.
    En ach die stank? Die neem ik op de koop toe.