Fred van Rooij | woord & beeld

Ik hoorde ze praten met z?n tweetjes, het was druk en ging over huizen, maar zij hadden het over porno. Dat woord ? porno ? klinkt trouwens minder schokkend dan seks, hoewel met dat laatste eigenlijk ook niets mis mee is. Zonder seks, geen leven. En iedereen mag dat zinnetje lezen zoals hij of zij belieft. Ik maak geen leven meer tijdens seks, heb me inmiddels al voortgeplant. Maar dat is geen reden het liefdesspel te stoppen. Toch is er verschil tussen porno en seks.

Maar goed.
Het ging over huizen en ik moest opletten want er moest een artikel komen. Inderdaad over huizen. De zaal was overvol, want eindelijk werd er gebouwd in het dorp. Huizen voor jongeren en ook ouderen, maar vooral voor de starters. Na seks komen namelijk met enige regelmaat kinderen en na verloop van een aantal jaren willen die een eigen hutje, het liefst samen met een partner. En rond die leeftijd heb je geen pornofilm nodig. Dat herinner ik me nog wel. Dan doe je het gewoon, gelijk een dokters advies. Driemaal daags.

Maar deze twee wat oudere mannen hadden het over porno, terwijl de rest van de zaal het had over parkeerplaatsen, groen en bouwhoogtes. Porno aan boord van de schepen van de marine dan, want daar schijnt het schering en inslag te zijn. Zelfs bij het ontbijt. Op zich niets mis mee, tenzij te grof natuurlijk. Dan smaakt een gekookt eitje niet. Een van de twee had vroeger gevaren bij die marine en zijn ogen schitterden. In zijn oude ogen zag je de wereldzeeën voorbij glijden. Varen zit in je bloed en gaat er nimmer meer uit. De havens die je aandoet, de stormen met golven die je eigenlijk te groot vindt en het leven aan boord. Vierentwintig uur per dag. Even naar huis kan niet.

?Je draait toch ook geen seksfilm op een kantoor?, zei een publiciste op televisie. Ze was vrouw en die zijn bij voorbaat al geen voorstander van een goede pornofilm. Zelfs vrouwvriendelijke seksfilms (whatever that may be) waren aan deze vrouw niet besteed. Porno op kantoor? Hoe kom je op zo?n vergelijking. Iemand op een kantoor gaat naar huis en duikt bij iemand in bed, vriendin of vrouw. Op een schip kun je niet naar huis, daar ben je dag en nacht thuis. Je slaapt er, woont er, werkt er en leeft er. Ben je eens vrij ben je nog op je werk. Ga maar eens zeven weken op een kantoor zitten, zoiets. Elke kop zie je continu voorbij komen, ontsnappen is er niet bij.

Toen hij voer waren er nog geen vrouwen aan boord. Ik luisterde scherp naar hem, dit was leuker dan huizen. Ik heb ook gevaren, ook zonder vrouwen. Het was de tijd dat de marine films stuurde naar de schepen in den vreemde. En geloof me, daar zaten flinke pornofilms bij. De marine moest wel groot afnemer zijn. Het cafetaria vol, lichten uit en het geratel van de spoelen. Toen had het nog wat, films kijken. Met de komst van de video, raakte deze romantiek in de vergetelheid. Seksfilms zijn er allang niet meer. Wel seksvideo?s of seksdvd?s.

?De media snapt het niet?, zei hij en ik gaf hem gelijk. Die rolden maar over elkaar heen en weten niets van een varend bedrijf. Vroeger op de Van Galen werd een jongen verkracht, door een bezemsteel bestuurd door zijn collega?s. Nooit iets van een rel gemerkt, van veroordelingen ook niet. Vrouwen aan boord geeft problemen, dat kan een kind begrijpen. Maar meestal gaat het gewoon goed. Maar ja pornofilms verbieden is wel een heel groot zwaktebod. ?Seksfilms waren vroeger nodig?, vertelde ik de man. Na teveel weken op zee zou je zo maar vergeten hoe een vrouw er uit zag. Tja, en dat kan natuurlijk niet. Je moet je voorbereiden voor je walavonturen. De oudere man die ook gevaren had knikte bedachtzaam en begripvol. Zeemannen begrijpen elkaar.

Iedereen doet het en bijna zonder er bij na te denken: pinnen. Pas erin, nummertje intoetsen en het bedrag selecteren. Een kind kan de was doen en trouwens die pinnen ook al. Dus deed ik het vandaag ook maar weer eens een keer. Pas erin en nummertje intoetsen. Toch? Hé, buiten gebruik, net nog niet. Vloekwoorden volgen, want dan moet je binnen pinnen en dat kost allemaal tijd. Maar ja, vanavond moet er eten op tafel. Pas pakken en naar binnen.
Pas pakken?
Welke pas?
Er is geen pas!
Verdomme, waar is mijn pas? En dat is natuurlijk een domme vraag. De pas zit in de gleuf, daar heb je hem zelf ingestopt en je zag hem niet weglopen, dus?
Geen pas, beeld op zwart, knoppen die nergens op reageren, zweet dat uitbreekt.
Kut!
Naar binnen maar, want die pas moet terug. Hoe kom je anders aan je centen. Gelukkig heeft het postkantoor balies waar medewerkers zich vervelen en je vrijblijvend lastig mag vallen met een prangende vraag.
?U hebt mijn giropas?, zei ik vriendelijk.
Een vragende blik was mijn antwoord.
Ik herhaalde de vraag. ?Want die heeft de giromaat net ingeslikt?, voegde ik er maar aan toe. Geen zin in grapjes. Dat maakte alles duidelijk.
?Die krijgt u niet terug, zo is het beleid.? Duidelijke taal, hoewel het niet zelfverzekerd klonk.
Het komt er op neer dat de bank de pas niet terug wil geven als ze die (onrechtmatig) hebben ingepikt. Eigenlijk pure diefstal, eerlijk is eerlijk.
?Hoezo niet?, reageerde ik, behoorlijk zwetend nu. ?Dat ding zit in het automaat buiten, die pak je en geef je terug aan mij. Lijkt me niet te moeilijk.?
Mijn enigszins dwingende toon bracht hem waarschijnlijk aan het twijfelen en hij liep naar een collega voor hulp. Die bevestigde zijn verhaal. ?Misschien gestolen?, ving ik nog op. Ik vraag me dan af als het pinnen met een gestolen pas mislukt je dan naar binnen gaat en die terug gaat vragen. Waarom? Om hem aan de rechtmatige eigenaar terug te geven? Onzin. Die pas was van mij en niemand anders.
?Als jullie die pas houden wil ik weten waarom en op papier?, beet ik voorzichtig de man toe die ook niet wist waarom passen niet terug mochten naar hun baasje. Een telefoontje naar de bank bracht duidelijkheid. Oké, duurde even maar duidelijk was het. De pas mocht terug.

Dit was de opdracht van columnX:
De column moet een lengte hebben van minimaal 375 woorden en maximaal 500 woorden.
- Het perspectief waar vanuit geschreven wordt is die van een Bekende Nederlander (bijv. Hans Dorrestijn die depressief over straat loopt)
- De column moet rond zijn. Wat betekent dat hij met afgebeelde zin geopend moet worden en ook wordt afgesloten.


Morgen dus allemaal columns met als titel: Ik vind je lief.
Hieronder mijn bijdrage.

Ik vind je lief

?Ik vind je lief?, klinkt het hol door de lege slaapkamer. Alleen haar stem samen met het eeuwige tikken van de grote klok, die ze ooit van haar oma kreeg, is hoorbaar. Jaren geleden vertrok haar moeders moeder naar hogere sferen, zonder waarschuwing vooraf zoals ze altijd beloofde. ?Ik ben net als die klok?, zei oma altijd. ?Ik ga altijd door, niets krijgt mij eronder.? De klokt tikt nog elke dag de seconden en minuten weg maar oma kwam haar afspraak niet na. Ineens viel ze dood neer en was weg. ?Ik vind je lief?, zegt ze nog een keer, terwijl ze de vrouw, die zoveel op haar oma lijkt, in de ogen kijkt.

Haar ogen dwalen langs het lichaam van de vrouw die naakt voor haar staat. De jaren zichtbaar: strepen van een zwangerschap, kraaienpootjes - ondanks alle beloftes van die smeersels - en een langzaam uitdijend lichaam, meer dan voorheen althans. De potloodtest kan ze ook niet meer ondergaan, als het moet past er met gemak een etui onder. Maar ondanks de nakende ouderdom ziet de middelbare vrouw er nog goed uit. Natuurlijk, eeuwige jeugd is onmogelijk, maar dit lichaam past goed in deze tijd. Juist die verlopen jaren geven haar dat stukje extra. Mannen kijken nog steeds, elke keer weer. Die geile blikken geven haar het gevoel van schoonheid. Soms doet ze een live marktonderzoek en laat ze een man binnen in haar chaotische leven. Maar alleen in de nacht, in de duisternis durft ze zich wel te geven, gehoorzamend, zich laten nemen, vaak liefdeloos, maar precies zoals ze het wil. Ogenschijnlijk draagt ze de macht over, maar de controletouwtjes zijn immer in haar ranke handen.

Ze doet een stap naar voren en kijkt de ander nog dieper in haar ogen die hemelsblauw zijn en diep als een bergpas, waarin heden en verleden zich aan de openbaarheid tonen. Pijn, verdriet en angst mengen zich met liefde, moed en een vleugje wanhoop. Dichterbij gaat ze, tot haar neus de spiegel raakt en ze de kilte van het glas in haar lichaam voelt trekken. Even siddert ze, tot haar lichaam zich weer in balans heeft. Dan drukt ze haar lichaam hard tegen haar spiegelbeeld. ?Ik heb je lief?, klinkt het zachtjes, terwijl haar adem een wasem achterlaat op het glas. Haar borsten, haar buik, alles duwt ze tegen de spiegel alsof ze zichzelf wil omhelzen. Kon ze haar maar liefhebben. ?Ik hou van jou?, zegt ze zachtjes tegen haar spiegelbeeld.

Achter de vrouw zoemt zachtjes het geluid van de camera die nauwgezet al haar bewegingen volgt. De cameraman sluipt om haar en de spiegel heen, opnames makend, maar zorgend dat hijzelf niet in beeld verschijnt via de spiegel. Minimaal belicht vult de vrouw meters aan celluloid met haar liefdesdans, die ze met zichzelf speelt. Tevreden glimlachend kijkt regisseur Dick Maas toe, de ene keer zijn ogen richtend op de vrouw dan weer meelezend met het script van de nieuwe Nederlandse speelfilm ?Ik vind je lief?.

De wereld draait maar door. Elke vierentwintig uur maken we een slag in de rondte. Een rondje zon doen we in 365 dagen. Regelmatig komt de maan langs, of het nu dag is of niet. En dit gebeurt al miljoenen jaren lang. En zo zijn er nog miljoenen jaren te gaan voor dit zal stoppen. Als het al ooit stopt! Stel het eens voor?
Soms als het zomer is lig ik graag op het gras in de nacht kijkend naar het heelal. Ik probeer me dan voor te stellen hoe groot het moet zijn. Ik kan het niet! Een lichtjaar? Hoeveel is dat? Ja, 20 km te hard rijden weet ik wel, maar dit?
Wat ben ik dan?, vraag ik me af.
Miljoenen jaren en een eindeloos groot heelal. Hoe pas ik daarin?

In het leven van de wereld ben ik een nietig niks. De ongelooflijk korte tijd die ik hier doorbreng staat in het niets bij de eindeloosheid van het bestaan in het algemeen.
Ik snap het niet en kan er helemaal niet bij. Dit soort getallen en groottes zijn voor mij onbereikbaar. In deze wereld ben ik slechts een fractie aanwezig. Ik doe mijn best een vergelijking te vinden, maar zelfs dat is onmogelijk.
Soms gebeurt het wel eens dat je een lamp aandoet en dat die meteen kapotgaat. Zoiets is mijn leven in het complete bestaan. Zo kort als een flits van een lamp die kapotgaat. Maar afgezet tegen miljoenen jaren misschien zelfs nog te lang.
Echt geloof me? Ik doe mijn best het te begrijpen maar het lukt me gewoon niet.
Als het een jaar duurt voor ik in een spaceshuttle op Mars ben, hoelang duurt het dan wel niet voor ik ons zonnestelsel uit ben. Waarschijnlijk ben ik dan al overleden.
En toch ervaar ik het leven als lang. Laten we er maar vanuit gaan dat ik zoals elke gemiddelde man zeventig jaar oud word.
Best lang, toch?
Maar afgezet tegen het bovenstaande is het niks.
Steeds meer leren we. Dokters worden slimmer en meer en meer ziektes zijn te begrijpen en soms zelfs te genezen. Ons leven in die zeventig jaar, ontwikkelt zich in sneltreinvaart. Ons hersenstelsel is net zo eindeloos als het heelal. We blijven verzinnen en vernieuwen. En alles vindt plaats in dat stuk dat we hoofd noemen.
Woorden worden zinnen en die eindigen uiteindelijk in verhalen. Liedjes komen samen met melodieën. En allemaal uit dat koppie. En ogenschijnlijk houdt dat ook nooit op. Ook ons brein is eindeloos en onbegrijpelijk.
En toch probeer ik het allemaal te snappen. Ik laat de grijze massa werken als een kudde paarden. Maar snappen zal ik het wel niet.
In al die jaren beleef ik zoveel en maak zoveel mee. En toch voelt het zo nietig en klein aan allemaal. Waar komen emoties vandaan, en liefde of verdriet?
Zoveel dingen die nog niet te begrijpen zijn. En toch doe ik mijn best.
Mijn hoofd draait overuren om alles te begrijpen. Statistisch gezien zit de helft van mijn leven erop. Een fractie van dat kapotte lampje is voorbij. En ik moet nog zoveel doen en denken en?
Ik weet ook wel dat het allemaal niet te begrijpen is. Maar denkend aan het heelal krijg ik pijn in mijn buik van de eindeloosheid, het onbegrijpelijke.
Zoveel dingen wil ik begrijpen en evenzoveel dingen, zo niet meer, begrijp ik niet.
Maar ik kan het niet laten.
Van de zomer lig ik er weer en denk en denk?

Toch mooi zo vroeg in de ochtend een liefdesverklaring van je lief. Suf, duf en slaperig in de auto, als je telefoon begint te piepen en er een mooi en vooral lief smsje binnenstroomt. Het fleurt direct je dag op en je weet dat er een glimlach op je gezicht verschijnt als je het kleine berichtje leest. Een glimlach die bevriest als je bij de laatste regel komt, alle liefdevolle kruisjes ten spijt.
?Kun jij nog gehakt halen??
Geweldige uitvinding die mobiele telefoon, zeker voor de vergeten boodschappen.

Tja, je hebt er wel eens van gehoord en als ze het voorstellen, denk je: Ach waarom niet. Beter dan met pleisters continu nicotine in je lijf te pompen. Juist daar wil je vanaf.
Dus doe je het: acupunctuur.
Je hoorde wel eens van een naald in je oor, maar bij mij zat er ook een boven op m?n kop, als een antenne. Ook in deze Chinese geneeswijze zitten dus verschillen. De naalden staken uit mijn hoofd, oren, handen en benen. Kan ook zijn omdat ik een probleemgeval ben hoor.
Vrijdag 10 maart, zo rond vijf uur in de middag, brandde de laatste peuk op. Om heel eerlijk te zijn: Ik trok alle rook mijn longen in, wetende dat het de laatste is. Bijna brandde ik mijn vingers aan het gloeiende stompje. Meteen daarna stak ik de allerlaatste op. Hm, echte roker hè. Maar toen was het ook afgelopen, vooral omdat ik de shagbuil onder water had gezet. En dat wil niet branden.
Maar ik ben dus al een paar dagen een niet-roker.
En elke dag ? meerdere momenten ? verlang ik naar een peuk? euh? naald.

Beetje stil hier. Ik weet het.
Sorry.
Na het weekend meer, veel meer. Beloofd.
Have a nice one!
Hier for sure.

Warme geitenwollensokken had ik aan mijn voeten, en natuurlijk mijn mooie wandelstappers. Het zonnetje scheen lekker en zowaar kwam er een lentegedachte in mijn hoofd. Zoals elke dinsdag ging ik op weg naar de Groene Winkel om mijn tassen biologische groente en fruit op te halen, een wekelijks standaard wandelingetje. Vandaag was het rondje net even anders. Het is 7 maart, dus gemeenteraadsverkiezingen. Het ommetje ging dus langs het stembureau waar sinds de vorige keer niets veranderd is behalve de stemcomputer. Enkele knoppen indrukkend verder was mijn partij een stem rijker en liep ik in het zonnetje verder. Zou de lente dan echt komen?
Goed dan de vraag:
Op welke partij heb ik gestemd?
Eigenlijk doet dat er niet toe, als u ook maar gaat stemmen.
Toch?