Ik & Mart
Wat hebben ik en Mart Smeets ? jawel die vreselijk bekende sportpresentator en commentator ? gemeen. Zo op het oog weinig. Hij is bekend, of berucht zo u wilt, in praktisch het hele land. En laten we wel wezen: ik ben iets minder bekend, maar groeiende. Kwestie van tijd, zullen we maar zeggen. Maar toch hebben die ex-basketballer en ik meer gemeen dan iedereen zou vermoeden. Om te beginnen schrijven we allebei. Ik minstens zo goed als hij, en misschien wel beter. Enig eigen dunk is geen slechte eigenschap. Daarnaast reist hij veel voor zijn werk in binnen- en buitenland. En dat deed ik dus ook en ja, ook voor mijn werk. Beiden werden we betaald om te reizen, verplicht. Wat een straf.
Dus zomaar wat overeenkomsten tussen een bekende Nederlander en een onbekende Nederlander. Maar er is meer. Het gaat me te ver om mezelf een kloon van Smeets te noemen, maar soms vermoed ik het wel. Mart houdt met name van honkbal. En ik? Precies, ook dus. Alle Amerikaanse sporten kunnen me mateloos boeien. Mart houdt van schaatsen en wielrennen, ja net als ik. Radio Tour de France is elke zomer een verplicht nummer. Daar is Mart niet te horen, maar even om mijn liefde voor de fietsronde door het wijnland te demonstreren. Elke dag ben ik op tijd thuis voor de aankomst. Hoe de dag ook verloopt, de finish zie ik live.
Toch zijn er ook verschillen hoor. Smeets is een stukje langer en speelde vroeger niet onverdienstelijk basketbal. Ik voetbalde en ontbeer de lengte voor het nobele balspel en het netje. Hij is ouder en mijn leven ligt als een kronkelend pad voor me. Hij is bekend en ik bijna. Mart is mijn huisauteur. Maar ik vast niet de zijne, maar dat kan spoedig veranderen. ?Voor Fred?, staat er in een van zijn boeken. ?Blijf lezen dan moet ik blijven schrijven.? Er komt ooit een dag en dan overhandig ik aan hem een gesigneerd exemplaar, persoonlijk desnoods. Bijna al zijn boeken prijken in mijn boekenkasten. Bijna automatisch koop ik zijn boeken. Nooit als het boek uitkomt, maar pas na een paar weken. Elke keer zie ik het dan liggen in de winkels en elke keer wordt het verlangen groter. Totdat ik de lokroep niet langer kan weerstaan.
Wegdromen in de wereld van een ander is het heerlijkste wat er maar kan zijn. Alles wat Smeets doet, wil ik doen. De landen, de sporten, de mensen. Hij verhaalt over zijn leven in de zijlijnen van de sport. Spreekt mooie mannen en vrouwen die iets betekenen op sportgebied en reist vooral heel veel. Een regelmatig leven is anders, maar toch. Voor mij leest het als een jongensboek. En altijd is daar na het harde werken in den vreemde een copieuze maaltijd met heerlijke wijn, besteld in de Franse taal. Hotelkamers je thuis maken en de groupies vriendelijk weigeren omdat je er de volgende dag weer vroeg uit moet. Een leven dat me zou passen. Alleen heet ik geen Mart Smeets.
Hoe kom ik eigenlijk op deze flauwekul. Nou ja, afgelopen zaterdag kocht ik zijn nieuwste boek getiteld Retro. In een ruk trokken de woorden langs mijn ogen om de volgende dag het boek met een zucht te leggen bij de andere exemplaren van Smeets. Hij schrijft veel over sport en dan vooral het Studio Sport gedeelte, voor mij enorm boeiend. Makkelijk te lezen en ? ik zei het al eerder ? pretentieloos, maar daarom niet minder mooi. Zijn leven dat hij leidt biedt hem eindeloos veel inspiratie. Ik moet het doen met mijn leven dat ik vrijblijvend aanvul met mijn fantasie zodat ik zelf soms ook de werkelijkheid uit het oog verlies en vroeg in de ochtend als ik uit bed stap zomaar mijn eigen gecreëerde fantasiewereld binnen wandel. Maar daarom schrijf ik niet minder mooi, al weet de wereld het nog niet voldoende. Dus ik en Mart, twee handen op één buik.
Dus zomaar wat overeenkomsten tussen een bekende Nederlander en een onbekende Nederlander. Maar er is meer. Het gaat me te ver om mezelf een kloon van Smeets te noemen, maar soms vermoed ik het wel. Mart houdt met name van honkbal. En ik? Precies, ook dus. Alle Amerikaanse sporten kunnen me mateloos boeien. Mart houdt van schaatsen en wielrennen, ja net als ik. Radio Tour de France is elke zomer een verplicht nummer. Daar is Mart niet te horen, maar even om mijn liefde voor de fietsronde door het wijnland te demonstreren. Elke dag ben ik op tijd thuis voor de aankomst. Hoe de dag ook verloopt, de finish zie ik live.
Toch zijn er ook verschillen hoor. Smeets is een stukje langer en speelde vroeger niet onverdienstelijk basketbal. Ik voetbalde en ontbeer de lengte voor het nobele balspel en het netje. Hij is ouder en mijn leven ligt als een kronkelend pad voor me. Hij is bekend en ik bijna. Mart is mijn huisauteur. Maar ik vast niet de zijne, maar dat kan spoedig veranderen. ?Voor Fred?, staat er in een van zijn boeken. ?Blijf lezen dan moet ik blijven schrijven.? Er komt ooit een dag en dan overhandig ik aan hem een gesigneerd exemplaar, persoonlijk desnoods. Bijna al zijn boeken prijken in mijn boekenkasten. Bijna automatisch koop ik zijn boeken. Nooit als het boek uitkomt, maar pas na een paar weken. Elke keer zie ik het dan liggen in de winkels en elke keer wordt het verlangen groter. Totdat ik de lokroep niet langer kan weerstaan.
Wegdromen in de wereld van een ander is het heerlijkste wat er maar kan zijn. Alles wat Smeets doet, wil ik doen. De landen, de sporten, de mensen. Hij verhaalt over zijn leven in de zijlijnen van de sport. Spreekt mooie mannen en vrouwen die iets betekenen op sportgebied en reist vooral heel veel. Een regelmatig leven is anders, maar toch. Voor mij leest het als een jongensboek. En altijd is daar na het harde werken in den vreemde een copieuze maaltijd met heerlijke wijn, besteld in de Franse taal. Hotelkamers je thuis maken en de groupies vriendelijk weigeren omdat je er de volgende dag weer vroeg uit moet. Een leven dat me zou passen. Alleen heet ik geen Mart Smeets.
Hoe kom ik eigenlijk op deze flauwekul. Nou ja, afgelopen zaterdag kocht ik zijn nieuwste boek getiteld Retro. In een ruk trokken de woorden langs mijn ogen om de volgende dag het boek met een zucht te leggen bij de andere exemplaren van Smeets. Hij schrijft veel over sport en dan vooral het Studio Sport gedeelte, voor mij enorm boeiend. Makkelijk te lezen en ? ik zei het al eerder ? pretentieloos, maar daarom niet minder mooi. Zijn leven dat hij leidt biedt hem eindeloos veel inspiratie. Ik moet het doen met mijn leven dat ik vrijblijvend aanvul met mijn fantasie zodat ik zelf soms ook de werkelijkheid uit het oog verlies en vroeg in de ochtend als ik uit bed stap zomaar mijn eigen gecreëerde fantasiewereld binnen wandel. Maar daarom schrijf ik niet minder mooi, al weet de wereld het nog niet voldoende. Dus ik en Mart, twee handen op één buik.
Molen
Walgelijk
Zoeken
Bovenstaande krantenkop dateert nog van vorig jaar. Nu is het een mooi moment om die te gebruiken. Let vooral op het woordje 'braaf'. De reden: Hoe komen mensen op mijn website? Via zoekmachines onder andere, waarbij Google vooral favoriet is. De zoektermen staan hieronder. Dit is slechts een kleine selectie van deze maand. Moet ik er trots op zijn? Bij sommigen krab ik mij toch even bedenkelijk achter mijn oren.
Blijft over de vraag: Via welke zoekvraag komt u hier?
- sierventielen dopjes
- vrouwen borsten melken
- melkklier + moedermelk + vrouw
- dorp rivier coolen
- philips bodygroom
- string geplast
- grappig stuk
- grote vrouwen uiers
- vrouwen teveel melk
- erik en de buurvrouw
- gedicht vogelgriep
- foto's van kaal na haar per week
- eipot
Pensioen
?Het kan niet hoor meneer.? Ik hoor het haar duidelijk zeggen met een zacht Limburgs accent.
?Het kan niet?, echo ik. ?Wie maakt dat eigenlijk uit.?
Het antwoord is te voorspellen. De regering dus.
?Maar het is toch mijn geld, ik heb het gespaard en maak dus zelf uit wanneer ik het opneem??
Dezelfde Limburgse stem benadrukt dat zij er ook niets aan kan doen en dat ik maar geluk mag hebben want met een beetje pech wordt de pensioensgerechtigde leeftijd verhoogd en ben ik nog meer het haasje.
?U mag pas met uw zestigste met pensioen, niet nu al. Het spijt me.? Na deze woorden beëindigt ze het telefoongesprek.
Het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds kan totaal niets voor me betekenen. Nog negentien jaar moet ik wachten op mijn eigen zuur gespaarde centjes die het ABP met al haar risicovolle beleggingen van mij mag beheren. Maar het is genoeg geweest. Ik wil stoppen met werken en van het gespaarde geld gaan genieten. Tja, en dat mag dus niet op je eenenveertigste. Wie dat uitmaakt?
Nou, Zalm en zijn consorten dus.
Het kleine boerderijtje in het oosten van ons landje moet nog even wachten. En dat terwijl ik het zo mooi voor elkaar had. Twee slaapkamers, een kleine keuken, huiskamer en daarnaast natuurlijk nog wat natte kamertjes, maar ruim voldoende om een rustig buitenleven te leiden. De hypotheek was op te brengen en met het pensioen kom ik makkelijk rond, al heb ik niet tot mijn officiële oude dag doorgespaard. Veel geld blijft er niet over, maar het kleine huisje en zijn kluizenaar worden in principe self supporting. Het lapje grond moet voldoende voedsel opleveren voor één persoon en zijn gasten. Achter in de tuin staat een kleine stal die groot genoeg is voor twee varkens. Nou ja, van een varken heb ik voldoende vlees voor een jaar. Dus tja, wat heb ik nog meer nodig?
In de voortuin staat een brievenbus voor de regionale krant en Trouw, voldoende leesvoer voor een mooie dag op het platteland. Onder het raam in de achtertuin staat een wankele houten tafel maar groot genoeg voor een laptop. Juist op die plek moeten straks de mooiste literaire woorden op het elektronische papier komen. Langs de computer heen blikkend zie ik dan de het pas gezaaide grut. Wankele jonge plantjes die hun kopjes oprichten naar de warme zon en weldra aan een groeispurt beginnen. Inspiratie genoeg. Wat heeft een mens nog meer nodig? Oké, een hond natuurlijk om me te vergezellen op lange wandelingen door het Hollandse landschap. Een vuilnisbakkie past precies in het decor.
Maar het mag dus niet. Een inwoner van Nederland ? wat toch een vrij land is ? mag zich niet onttrekken aan zijn arbeidsplicht. Werken moet, want niet werken kost alleen maar geld van de gemeenschap en juist die staatskas moet overvol gevuld worden. Maar mijn manier kost niemand wat. Het pensioen heb ik zelf gespaard en behoort mij toe. De staat is mij dan niets schuldig. Maar toch mag ik niet over mijn spaarcenten beschikken. Ik moet werken en belasting afdragen. Langer werken want de economie zit diep in het slop, zegt iedereen en we raken achter op bij de Chinezen en Indiërs. Maar misschien wil mijn baas wel een grotere auto en een derde huis in een warm oord.
Is het dan aan niemand uit te leggen dat de wereldeconomie mijn reet kan roesten. Dat Zalm maar stikt in een lege staatskas, omdat we zo nodig allerlei militair materieel moeten kopen. Waarom moet ik dat tekort aanvullen. Moeten we dan allemaal zo nodig drie of vier keer per jaar op vakantie. Moeten we dan ons leven laten bepalen door salaris, levensloop en andere betalingsverplichtingen. Allemaal doorstoten naar de top. Trots op je carrière en als je dan dood gaat, iedereen je een kaartje stuurt wat een fijne kerel je was.
Ja, was!
Nou, dat wil ik dus niet. Ik wil leven en wel elke dag. Niet voor de economie maar voor mezelf. Ik leef nu, vandaag en morgen misschien niet meer. En dat geldt voor iedereen.
Het is maar dat je het weet.
?Het kan niet?, echo ik. ?Wie maakt dat eigenlijk uit.?
Het antwoord is te voorspellen. De regering dus.
?Maar het is toch mijn geld, ik heb het gespaard en maak dus zelf uit wanneer ik het opneem??
Dezelfde Limburgse stem benadrukt dat zij er ook niets aan kan doen en dat ik maar geluk mag hebben want met een beetje pech wordt de pensioensgerechtigde leeftijd verhoogd en ben ik nog meer het haasje.
?U mag pas met uw zestigste met pensioen, niet nu al. Het spijt me.? Na deze woorden beëindigt ze het telefoongesprek.
Het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds kan totaal niets voor me betekenen. Nog negentien jaar moet ik wachten op mijn eigen zuur gespaarde centjes die het ABP met al haar risicovolle beleggingen van mij mag beheren. Maar het is genoeg geweest. Ik wil stoppen met werken en van het gespaarde geld gaan genieten. Tja, en dat mag dus niet op je eenenveertigste. Wie dat uitmaakt?
Nou, Zalm en zijn consorten dus.
Het kleine boerderijtje in het oosten van ons landje moet nog even wachten. En dat terwijl ik het zo mooi voor elkaar had. Twee slaapkamers, een kleine keuken, huiskamer en daarnaast natuurlijk nog wat natte kamertjes, maar ruim voldoende om een rustig buitenleven te leiden. De hypotheek was op te brengen en met het pensioen kom ik makkelijk rond, al heb ik niet tot mijn officiële oude dag doorgespaard. Veel geld blijft er niet over, maar het kleine huisje en zijn kluizenaar worden in principe self supporting. Het lapje grond moet voldoende voedsel opleveren voor één persoon en zijn gasten. Achter in de tuin staat een kleine stal die groot genoeg is voor twee varkens. Nou ja, van een varken heb ik voldoende vlees voor een jaar. Dus tja, wat heb ik nog meer nodig?
In de voortuin staat een brievenbus voor de regionale krant en Trouw, voldoende leesvoer voor een mooie dag op het platteland. Onder het raam in de achtertuin staat een wankele houten tafel maar groot genoeg voor een laptop. Juist op die plek moeten straks de mooiste literaire woorden op het elektronische papier komen. Langs de computer heen blikkend zie ik dan de het pas gezaaide grut. Wankele jonge plantjes die hun kopjes oprichten naar de warme zon en weldra aan een groeispurt beginnen. Inspiratie genoeg. Wat heeft een mens nog meer nodig? Oké, een hond natuurlijk om me te vergezellen op lange wandelingen door het Hollandse landschap. Een vuilnisbakkie past precies in het decor.
Maar het mag dus niet. Een inwoner van Nederland ? wat toch een vrij land is ? mag zich niet onttrekken aan zijn arbeidsplicht. Werken moet, want niet werken kost alleen maar geld van de gemeenschap en juist die staatskas moet overvol gevuld worden. Maar mijn manier kost niemand wat. Het pensioen heb ik zelf gespaard en behoort mij toe. De staat is mij dan niets schuldig. Maar toch mag ik niet over mijn spaarcenten beschikken. Ik moet werken en belasting afdragen. Langer werken want de economie zit diep in het slop, zegt iedereen en we raken achter op bij de Chinezen en Indiërs. Maar misschien wil mijn baas wel een grotere auto en een derde huis in een warm oord.
Is het dan aan niemand uit te leggen dat de wereldeconomie mijn reet kan roesten. Dat Zalm maar stikt in een lege staatskas, omdat we zo nodig allerlei militair materieel moeten kopen. Waarom moet ik dat tekort aanvullen. Moeten we dan allemaal zo nodig drie of vier keer per jaar op vakantie. Moeten we dan ons leven laten bepalen door salaris, levensloop en andere betalingsverplichtingen. Allemaal doorstoten naar de top. Trots op je carrière en als je dan dood gaat, iedereen je een kaartje stuurt wat een fijne kerel je was.
Ja, was!
Nou, dat wil ik dus niet. Ik wil leven en wel elke dag. Niet voor de economie maar voor mezelf. Ik leef nu, vandaag en morgen misschien niet meer. En dat geldt voor iedereen.
Het is maar dat je het weet.
Kinderspel
De afspraak met België is als volgt: De Belgen mogen Nederland militair binnenvallen, maar moeten er voor zorgen dat er geen Nederlandse militair gedood wordt. Aanbevolen wordt om de Belgische wapens in de lucht te richten. Een vreemde afspraak? Niet in het licht van het Afghanistan verhaal. Als een gebied te gevaarlijk is voor militairen die getraind zijn om te vechten en goed zijn uitgerust, wie moet je dan sturen?
De hele discussie neemt de vorm van een klucht aan. De regering heeft een beslissing genomen om het Nederlandse leger uit te zenden naar het al tientallen jaren onderdrukte Afghanistan. Mee eens of niet, ze nemen wel de verantwoordelijkheid voor het feit dat er doden gaan vallen onder mannen in den vreemde. Balkenende en Kamp hebben al ruimte in hun agenda gecreëerd voor diverse begrafenissen met militaire eer. Want dat er mensen gaan sneuvelen is praktisch een feit. Inmiddels is genoegzaam bekend dat het gebied onveilig is en voor de Taliban maakt het niet uit of een ongelovige van Amerikaanse of Nederlandse afkomst is. Nogmaals: Je kunt voor of tegen zijn, een dappere beslissing blijft het.
Maar nu is de Tweede Kamer aan zet, en pas dan begint het spelletje. Dat GroenLinks en SP tegen zijn vanuit hun partijachtergrond is niet meer dan logisch. Maar diverse andere partijen willen veiligheidsgaranties. In een oorlogssituatie welteverstaan! Anders gezegd: deze partijen willen niet de verantwoordelijkheid nemen voor de aanstaande gesneuvelden. Wie het lef heeft om door de poppenkast heen te kijken ziet een veel groter vraagstuk. Want de discussie gaat namelijk over totaal iets anders wat de heren en dames kamerleden niet durven uitspreken. Iedereen wil een succes in Afghanistan, maar niet ten koste van alles. Dus is het probleem simpel samen te vatten: Wat heb je aan een leger als je het niet wilt gebruiken? Alleen dat is de uiteindelijke discussie die de parlementariërs eens op tafel zouden moeten gooien in plaats van het spelen van dit kinderspelletje.
Goede sier maken met een duur leger is wat het parlement eigenlijk wil. Kijk eens hoe goed we zijn, wat we allemaal durven. Maar wel veilig graag. We schaffen de Tomahawk kruisraket aan en worden het derde land dat dit aanvalswapen heeft. We willen dus wel doden. Dat blijkt ook vandaag (25 januari) uit de krant. Geschat honderd woorden, wel op de voorpagina maar in het kolommetje klein nieuws: ?Nederlanders doden Afghaan in vuurgevecht.? Hoe groot was de kop geweest als het woordje Afghaan vervangen was door Nederlander. Iedereen kan zich dat voorstellen na de recente gebeurtenissen in Irak. Een simpele conclusie zegt dat het Nederlandse leger wel mag doden, maar niet gedood mag worden!
Een leger zet je in omdat het voor andere hulpverleners te gevaarlijk is. Als de militairen het niet aankunnen, wie wel dan. We beschikken in ons land over een beroepsleger dat vrijwillig hun klauw onder een contract heeft gezet. Met die handtekening teken je dus in principe je eigen doodsvonnis, mocht het tegen zitten. Maar daar kies je voor. Overigens is het leger klaar om te vertrekken, uit die hoek hoor je geen klachten. Nee, de verantwoordelijken laten het afweten en spelen een kinderspelletje in het huis van de democratie. Neem dan als Tweede Kamer een besluit om het leger en al zijn facetten af te schaffen, de politiemacht uit te breiden en het resterende geld te steken in de toekomst van ons land: de jeugd. Al meer dan zestig jaar hebben we het leger niet nodig gehad voor de verdediging van onze landsgrenzen. Laten we daarom kiezen voor vrede en laten zien dat wij het afkunnen zonder wapens.
De hele discussie neemt de vorm van een klucht aan. De regering heeft een beslissing genomen om het Nederlandse leger uit te zenden naar het al tientallen jaren onderdrukte Afghanistan. Mee eens of niet, ze nemen wel de verantwoordelijkheid voor het feit dat er doden gaan vallen onder mannen in den vreemde. Balkenende en Kamp hebben al ruimte in hun agenda gecreëerd voor diverse begrafenissen met militaire eer. Want dat er mensen gaan sneuvelen is praktisch een feit. Inmiddels is genoegzaam bekend dat het gebied onveilig is en voor de Taliban maakt het niet uit of een ongelovige van Amerikaanse of Nederlandse afkomst is. Nogmaals: Je kunt voor of tegen zijn, een dappere beslissing blijft het.
Maar nu is de Tweede Kamer aan zet, en pas dan begint het spelletje. Dat GroenLinks en SP tegen zijn vanuit hun partijachtergrond is niet meer dan logisch. Maar diverse andere partijen willen veiligheidsgaranties. In een oorlogssituatie welteverstaan! Anders gezegd: deze partijen willen niet de verantwoordelijkheid nemen voor de aanstaande gesneuvelden. Wie het lef heeft om door de poppenkast heen te kijken ziet een veel groter vraagstuk. Want de discussie gaat namelijk over totaal iets anders wat de heren en dames kamerleden niet durven uitspreken. Iedereen wil een succes in Afghanistan, maar niet ten koste van alles. Dus is het probleem simpel samen te vatten: Wat heb je aan een leger als je het niet wilt gebruiken? Alleen dat is de uiteindelijke discussie die de parlementariërs eens op tafel zouden moeten gooien in plaats van het spelen van dit kinderspelletje.
Goede sier maken met een duur leger is wat het parlement eigenlijk wil. Kijk eens hoe goed we zijn, wat we allemaal durven. Maar wel veilig graag. We schaffen de Tomahawk kruisraket aan en worden het derde land dat dit aanvalswapen heeft. We willen dus wel doden. Dat blijkt ook vandaag (25 januari) uit de krant. Geschat honderd woorden, wel op de voorpagina maar in het kolommetje klein nieuws: ?Nederlanders doden Afghaan in vuurgevecht.? Hoe groot was de kop geweest als het woordje Afghaan vervangen was door Nederlander. Iedereen kan zich dat voorstellen na de recente gebeurtenissen in Irak. Een simpele conclusie zegt dat het Nederlandse leger wel mag doden, maar niet gedood mag worden!
Een leger zet je in omdat het voor andere hulpverleners te gevaarlijk is. Als de militairen het niet aankunnen, wie wel dan. We beschikken in ons land over een beroepsleger dat vrijwillig hun klauw onder een contract heeft gezet. Met die handtekening teken je dus in principe je eigen doodsvonnis, mocht het tegen zitten. Maar daar kies je voor. Overigens is het leger klaar om te vertrekken, uit die hoek hoor je geen klachten. Nee, de verantwoordelijken laten het afweten en spelen een kinderspelletje in het huis van de democratie. Neem dan als Tweede Kamer een besluit om het leger en al zijn facetten af te schaffen, de politiemacht uit te breiden en het resterende geld te steken in de toekomst van ons land: de jeugd. Al meer dan zestig jaar hebben we het leger niet nodig gehad voor de verdediging van onze landsgrenzen. Laten we daarom kiezen voor vrede en laten zien dat wij het afkunnen zonder wapens.
Lucebert
De zeer oude zingt:
er is niet meer bij weinig
noch is er minder
nog is onzeker wat er was
wat wordt wordt willoos
eerst als het is is het ernst
het herinnert zich heilloos
en blijft ijlings
alles van waarde is weerloos
wordt van aanraakbaarheid rijk
en aan alles gelijk
als het hart van de tijd
als het hart van de tijd
er is niet meer bij weinig
noch is er minder
nog is onzeker wat er was
wat wordt wordt willoos
eerst als het is is het ernst
het herinnert zich heilloos
en blijft ijlings
alles van waarde is weerloos
wordt van aanraakbaarheid rijk
en aan alles gelijk
als het hart van de tijd
als het hart van de tijd
Tja...
Linda
?Ik kreeg net Linda aan de telefoon?, zei ze tegen mij door de telefoon. We voerden dus een telefoongesprek. Zij vanaf haar ouders en ik gewoon thuis.
Ik reageerde lauwtjes op de opmerking dat ze net Linda aan de lijn had.
Net nog zei ik tegen haar (Linda dus), om niet de telefoon op te nemen. Wel dus, de trut.
En zo sprak vriendin tegen de minnares.
Het zal je maar gebeuren.
Gelukkig was het niet zo. Ja, er was wel een Linda, maar die kende ik niet. Misschien dat ik haar zou willen kennen, maar dat kan ik niet beoordelen.
Zij (vriendin dus) vingerde verkeerd en kreeg ene Linda aan de lijn, sterker nog: ze belde die Linda uit bed en zo laat was het niet eens. In zulke gevallen kan ik me dan afvragen waarom Linda al op dat vroege tijdstip in bed lag. Ik ben nu eenmaal nieuwsgierig.
Maar goed.
Sindsdien is Linda in ons leven.
Als het bij vriendin niet zint ga ik naar Linda. Als ik die zou kennen dan tenminste.
Ik reageerde lauwtjes op de opmerking dat ze net Linda aan de lijn had.
Net nog zei ik tegen haar (Linda dus), om niet de telefoon op te nemen. Wel dus, de trut.
En zo sprak vriendin tegen de minnares.
Het zal je maar gebeuren.
Gelukkig was het niet zo. Ja, er was wel een Linda, maar die kende ik niet. Misschien dat ik haar zou willen kennen, maar dat kan ik niet beoordelen.
Zij (vriendin dus) vingerde verkeerd en kreeg ene Linda aan de lijn, sterker nog: ze belde die Linda uit bed en zo laat was het niet eens. In zulke gevallen kan ik me dan afvragen waarom Linda al op dat vroege tijdstip in bed lag. Ik ben nu eenmaal nieuwsgierig.
Maar goed.
Sindsdien is Linda in ons leven.
Als het bij vriendin niet zint ga ik naar Linda. Als ik die zou kennen dan tenminste.
Opruimen...
Ik zeg het elke keer...
Flessen
Met een onvervalste pitch gooide ik de lege fles in de vuilnisbak. ,,Zo die is weg??, en draaide me om en ging verder met de kookwerkzaamheden.
,,Hé??, klonk het fel naast me. ,,Flessen horen niet in de vuilnisbak.?? En ook zij ging door met de kookwerkzaamheden. ,,Je bent zo bezig met het milieu??, beet ze me nog even toe.
Die kwam aan.
Strike three, you?re out!
Ik ben begaan met het milieu, inderdaad. Op dat zelfde moment staken er geitenwollensokken aan mijn voeten. Nu zegt dat niets, want dat zijn gewoon ideale sokken. Vooral in wandelschoenen. Maar het was wel toevallig.
Maar goed, het milieu.
Ik verzamel papier en batterijen, eet Eko groenten en doe wat rustiger aan met vlees. Kippen mogen scharrelen en varkens wat mij betreft ook. Maar flessen donder ik gewoon bij het andere vuil.
Fout?
Tja, ik denk het wel eigenlijk. Weet het eigenlijk wel zeker.
Nu drink ik niet elke avond een fles (biologische?) wijn leeg, maar regelmatig maak ik er een soldaat.
Heerlijk.
Maar ja een fles hoort in de glasbak, en dat moet ik ook maar eens gaan doen. Wel regelmatig want na een maand lijk je wel een alcoholist als je al die flessen voor de ogen van de buren wegkiepert.
,,Hé??, klonk het fel naast me. ,,Flessen horen niet in de vuilnisbak.?? En ook zij ging door met de kookwerkzaamheden. ,,Je bent zo bezig met het milieu??, beet ze me nog even toe.
Die kwam aan.
Strike three, you?re out!
Ik ben begaan met het milieu, inderdaad. Op dat zelfde moment staken er geitenwollensokken aan mijn voeten. Nu zegt dat niets, want dat zijn gewoon ideale sokken. Vooral in wandelschoenen. Maar het was wel toevallig.
Maar goed, het milieu.
Ik verzamel papier en batterijen, eet Eko groenten en doe wat rustiger aan met vlees. Kippen mogen scharrelen en varkens wat mij betreft ook. Maar flessen donder ik gewoon bij het andere vuil.
Fout?
Tja, ik denk het wel eigenlijk. Weet het eigenlijk wel zeker.
Nu drink ik niet elke avond een fles (biologische?) wijn leeg, maar regelmatig maak ik er een soldaat.
Heerlijk.
Maar ja een fles hoort in de glasbak, en dat moet ik ook maar eens gaan doen. Wel regelmatig want na een maand lijk je wel een alcoholist als je al die flessen voor de ogen van de buren wegkiepert.
Alphense gezichten (1)
Speeltuin
Zijn beentjes bungelen een paar centimeter vrij van de grond.
Heen en weer, links, rechts, links.
Continu.
Op de grond liggen rubberen tegels, rood. Heel donkerrood inmiddels door al het vuil dat er ingetrokken is. Eerst stond er een glijbaan voor de kleintjes nu hangen er twee schommels. Langzaam wiegde zijn jonge lijf naar voor en achteren, de andere schommel was leeg net als de rest van het speeltuintje.
Af en toe schiet er een fietser door de Javastraat, vaak scholieren met een rugzak om. Naar huis of misschien wel naar het dorp, zoals ze dat hier nog noemen. Links naast hem de flats van de Frederik Hendrikstraat, waar de balkons leeg zijn op één na. Een oude vrouw wast de ramen met woeste bewegingen. Soms piept de trekker even op het raam. Aan de andere kant de rommelige achterkant van de Willemstraat. Oude, kleine huizen van de allang verdwenen Alphense dakpannenfabriek. Vroeger barstten de woningen uit hun voegen van het aantal mensen dat er woonde, nu wonen er kleine gezinnen, sommige oud en steeds meer jongeren. Geen achterkant is hetzelfde.
Centraal ligt daar het speeltuintje. Behalve twee schommels, drie duikelrekken op verschillende hoogtes, twee loopbalken in een blauwe kleur, een draaischijf waar je ziek op wordt, een wipkip in de vorm van een kikker en een duo wipkip wat eigenlijk gewoon een wip is. Raar woord trouwens: wipkip. Bekt wel lekker. Op de warme zomeravonden is de speeltuin het domein van de zoenende jonge pubers. Voorzichtig worden de meisjes verleid tot de eerste kus. De bankjes vooraan zijn daarvoor de uitgelezen plek. Monden plakken soms minutenlang bewegingsloos op elkaar.
Kalverliefde.
Overdag is het de verzamelplek voor de jongere spruiten. Blank en zwart spelen met elkaar en maken ruzie. Zoals het hoort bij jongeren. Soms zitten keuvelende ouders op de bankjes om hun kind in de gaten te houden. Maar vaker is de plek alleen bezet door kinderen.
Ravotten, stoeien en rennen.
En voetbal natuurlijk. Op het naastliggende kleine veldje. Regelmatig zoeft de bal in de tot tuintjes omgevormde gemeentegrond van de flat. De man op de hoek heeft er een hekel aan, waarna niemand de bal durft te halen. Soms stormt hij de deur uit. Kinderen schieten naar alle hoeken en gaten weg.
Maar nu is het stil, op hem na. Wiegend heen en weer. Heel soms raken zijn tenen de grond om zijn lichaam een klein zetje te geven. Zo blijft hij in beweging. In de holte van zijn ellebogen loopt het touw kaarsrecht omhoog. Zijn hoofd iets gebogen richting zijn schoot. In zijn kleine handen een mobiele telefoon. Vingers zoeken in rap tempo de weg over de kleine toetsen. De zon breekt door en zijn schaduw danst mee over de grond.
Zijn beentjes bungelen een paar centimeter vrij van de grond.
Heen en weer, links, rechts, links.
Continu.
Op de grond liggen rubberen tegels, rood. Heel donkerrood inmiddels door al het vuil dat er ingetrokken is. Eerst stond er een glijbaan voor de kleintjes nu hangen er twee schommels. Langzaam wiegde zijn jonge lijf naar voor en achteren, de andere schommel was leeg net als de rest van het speeltuintje.
Af en toe schiet er een fietser door de Javastraat, vaak scholieren met een rugzak om. Naar huis of misschien wel naar het dorp, zoals ze dat hier nog noemen. Links naast hem de flats van de Frederik Hendrikstraat, waar de balkons leeg zijn op één na. Een oude vrouw wast de ramen met woeste bewegingen. Soms piept de trekker even op het raam. Aan de andere kant de rommelige achterkant van de Willemstraat. Oude, kleine huizen van de allang verdwenen Alphense dakpannenfabriek. Vroeger barstten de woningen uit hun voegen van het aantal mensen dat er woonde, nu wonen er kleine gezinnen, sommige oud en steeds meer jongeren. Geen achterkant is hetzelfde.
Centraal ligt daar het speeltuintje. Behalve twee schommels, drie duikelrekken op verschillende hoogtes, twee loopbalken in een blauwe kleur, een draaischijf waar je ziek op wordt, een wipkip in de vorm van een kikker en een duo wipkip wat eigenlijk gewoon een wip is. Raar woord trouwens: wipkip. Bekt wel lekker. Op de warme zomeravonden is de speeltuin het domein van de zoenende jonge pubers. Voorzichtig worden de meisjes verleid tot de eerste kus. De bankjes vooraan zijn daarvoor de uitgelezen plek. Monden plakken soms minutenlang bewegingsloos op elkaar.
Kalverliefde.
Overdag is het de verzamelplek voor de jongere spruiten. Blank en zwart spelen met elkaar en maken ruzie. Zoals het hoort bij jongeren. Soms zitten keuvelende ouders op de bankjes om hun kind in de gaten te houden. Maar vaker is de plek alleen bezet door kinderen.
Ravotten, stoeien en rennen.
En voetbal natuurlijk. Op het naastliggende kleine veldje. Regelmatig zoeft de bal in de tot tuintjes omgevormde gemeentegrond van de flat. De man op de hoek heeft er een hekel aan, waarna niemand de bal durft te halen. Soms stormt hij de deur uit. Kinderen schieten naar alle hoeken en gaten weg.
Maar nu is het stil, op hem na. Wiegend heen en weer. Heel soms raken zijn tenen de grond om zijn lichaam een klein zetje te geven. Zo blijft hij in beweging. In de holte van zijn ellebogen loopt het touw kaarsrecht omhoog. Zijn hoofd iets gebogen richting zijn schoot. In zijn kleine handen een mobiele telefoon. Vingers zoeken in rap tempo de weg over de kleine toetsen. De zon breekt door en zijn schaduw danst mee over de grond.
Imago
Ze hangen.
De gedichten van Aldichter uit Almere. Om precies te zijn hangen ze in het Flevoziekenhuis, zeker de moeite om even te bekijken al hoef je niet per se in dat ziekenhuis te zijn. Vlakbij is de koffie, dus moet lukken.
Ik was er ook. Als Alphense delegatie, zeg maar. Maar ook om mijn poëzienetwerk te vergroten. Je moet natuurlijk wel een beetje aan de toekomst werken.
Nu kreeg ik laatst een mail van Petra. In die mail gaf een andere dichteres van Aldichter een mening over mijn verschijnen: ?Ik vond het een aardige, geïnteresseerde man?, was haar mening.
Schop ik al ruim eenenveertig jaar tegen alles aan wat ik kan en dan ben je aardig en geïnteresseerd. Is dat soms de straf van ouder worden. Die vrees is er wel.
Het wordt dus dringend tijd om mijn image weer wat op te vijzelen. Als ze je aardig beginnen te vinden is het tijd om dood te gaan en daar heb ik voorlopig nog geen trek in. Een nieuwe publiciteitscampagne zal binnenkort van start gaan.
Aardig en geïnteresseerd, rot op!
Nou ja, eigenlijk ben ik dat wel, maar zo wil ik niet overkomen. Nog niet dan.
De gedichten van Aldichter uit Almere. Om precies te zijn hangen ze in het Flevoziekenhuis, zeker de moeite om even te bekijken al hoef je niet per se in dat ziekenhuis te zijn. Vlakbij is de koffie, dus moet lukken.
Ik was er ook. Als Alphense delegatie, zeg maar. Maar ook om mijn poëzienetwerk te vergroten. Je moet natuurlijk wel een beetje aan de toekomst werken.
Nu kreeg ik laatst een mail van Petra. In die mail gaf een andere dichteres van Aldichter een mening over mijn verschijnen: ?Ik vond het een aardige, geïnteresseerde man?, was haar mening.
Schop ik al ruim eenenveertig jaar tegen alles aan wat ik kan en dan ben je aardig en geïnteresseerd. Is dat soms de straf van ouder worden. Die vrees is er wel.
Het wordt dus dringend tijd om mijn image weer wat op te vijzelen. Als ze je aardig beginnen te vinden is het tijd om dood te gaan en daar heb ik voorlopig nog geen trek in. Een nieuwe publiciteitscampagne zal binnenkort van start gaan.
Aardig en geïnteresseerd, rot op!
Nou ja, eigenlijk ben ik dat wel, maar zo wil ik niet overkomen. Nog niet dan.
Stilte
Er viel een ijzige stilte. Zeker twee minuten lang zweeg de televisie. Commentaar was overbodig. De fotograaf boog over de tafel in zijn donkere kamer en ondersteunde zijn hoofd met een hand, tranen welden op in zijn ogen. De herinneringen werden hem teveel. Het terugzien van zijn eigen opnames bracht zijn geheugen ook een fiks aantal jaren terug in de tijd. Een zware tijd van verslaving en het balanceren op de rand van de afgrond. Ook de interviewer ? overigens nooit in beeld ? zweeg. De stilte die er plotseling ontstond was niet gepland en stond ook niet in het script. De stilte was daar en vertelde meer dan duizend woorden.
Een paar maanden geleden zond de publieke omroep de documentaire uit over het werk van Frits Weeda, die van 1958 tot 1965 het leven in Amsterdam op de gevoelige plaat vastlegde. Zijn werk laat vooral de somberheid zien van een stad die hard bezig is met de vooruitgang. De foto?s van Weeda laten de schaduwzijde van die tijd zien, in zwart-wit. ?In de schaduw van de welvaart? heette de documentaire en zijn boek met een overzicht van zijn werk kreeg dezelfde titel. Geen vrolijke plaatjes. Maar dit geheel terzijde.
Zo?n tweehonderdduizend mensen zagen de film over zijn leven. De camera bewoog niet snel, maar registreerde perfect de mens en zijn werk. Niet geschikt voor een groot publiek. Daarnaast was de uitzendtijd rond middernacht, ook niet goed voor veel kijkers, tenzij het porno zou zijn wat we in Nederland niet kijken maar wel over kunnen mee praten. Weinig kijkers en dus niet commercieel interessant. En laten we wel wezen: wie wil er iets zien met trage filmbeelden en veel gesprekken. Liever zien we een soap of anders een domme quiz, daar blijven we voor op en dat wordt ook de toekomst van ons bestel. Dommigheid ten top. Want waar naar gekeken wordt blijft, de rest kan weg.
De Publieke Omroep moet bezuinigen, dat is nu ondertussen wel duidelijk. Bezuinigen en er moet geld worden verdiend en dat doe je niet met documentaires. Tweehonderdduizend mensen is in televisieland een schijntje en dat staat gelijk aan niks. Geen adverteerder is daar voor te porren. Nee, de Nederlandse publieke televisie zal worden tot een schijnkloon van de commerciëlen. Dat daar alleen programma?s worden uitgezonden die geld opbrengen is logisch, daar ben je commercieel voor. Wat geen geld in het laatje brengt maar zeker de moeite is om te laten zien, hoort bij de publieken. Onder andere kunst en cultuur dus.
Met de komende herindeling van Nederland 1, 2 en 3 zullen deze weinig bekeken programma?s verdwijnen. Nee, niet in het begin, maar geleidelijk aan leggen ze het loodje. Ze worden straks eerst weggemoffeld tussen de goed bekeken programma?s. Uiteindelijk zal er niemand meer naar kijken en kunnen ze verdwijnen. Opgelost. Want die dure zendtijd kan beter worden gevuld met een serie of soap. En misschien een domme blondjes quiz, hebben die ook eens de kans om iets te winnen. De Nederlandse televisie zal verschralen tot een gemiddeld niveau en wie dat niet wil zien heeft grote pech. 57 Channels and nothing on.
Langzaam aan begint ons televisieland te lijken op het land dat we zeker niet willen zijn, de Verenigde Staten. Iets diepzinnig wil er niet in. We willen vermaakt worden met platte programma?s die alleen bestaan omdat er veel mensen naar kijken en die niet uitnodigen tot enig nadenken. En dat is de macht van de meerderheid, waarbij de minderheid geen stem meer heeft. Juist voor die programma?s was ook de Publieke Omroep, maar inmiddels ook niet meer. Met dank aan alle mensen die op de regerende partijen hebben gestemd.
Mijn TV zwijgt nu ook.
Een paar maanden geleden zond de publieke omroep de documentaire uit over het werk van Frits Weeda, die van 1958 tot 1965 het leven in Amsterdam op de gevoelige plaat vastlegde. Zijn werk laat vooral de somberheid zien van een stad die hard bezig is met de vooruitgang. De foto?s van Weeda laten de schaduwzijde van die tijd zien, in zwart-wit. ?In de schaduw van de welvaart? heette de documentaire en zijn boek met een overzicht van zijn werk kreeg dezelfde titel. Geen vrolijke plaatjes. Maar dit geheel terzijde.
Zo?n tweehonderdduizend mensen zagen de film over zijn leven. De camera bewoog niet snel, maar registreerde perfect de mens en zijn werk. Niet geschikt voor een groot publiek. Daarnaast was de uitzendtijd rond middernacht, ook niet goed voor veel kijkers, tenzij het porno zou zijn wat we in Nederland niet kijken maar wel over kunnen mee praten. Weinig kijkers en dus niet commercieel interessant. En laten we wel wezen: wie wil er iets zien met trage filmbeelden en veel gesprekken. Liever zien we een soap of anders een domme quiz, daar blijven we voor op en dat wordt ook de toekomst van ons bestel. Dommigheid ten top. Want waar naar gekeken wordt blijft, de rest kan weg.
De Publieke Omroep moet bezuinigen, dat is nu ondertussen wel duidelijk. Bezuinigen en er moet geld worden verdiend en dat doe je niet met documentaires. Tweehonderdduizend mensen is in televisieland een schijntje en dat staat gelijk aan niks. Geen adverteerder is daar voor te porren. Nee, de Nederlandse publieke televisie zal worden tot een schijnkloon van de commerciëlen. Dat daar alleen programma?s worden uitgezonden die geld opbrengen is logisch, daar ben je commercieel voor. Wat geen geld in het laatje brengt maar zeker de moeite is om te laten zien, hoort bij de publieken. Onder andere kunst en cultuur dus.
Met de komende herindeling van Nederland 1, 2 en 3 zullen deze weinig bekeken programma?s verdwijnen. Nee, niet in het begin, maar geleidelijk aan leggen ze het loodje. Ze worden straks eerst weggemoffeld tussen de goed bekeken programma?s. Uiteindelijk zal er niemand meer naar kijken en kunnen ze verdwijnen. Opgelost. Want die dure zendtijd kan beter worden gevuld met een serie of soap. En misschien een domme blondjes quiz, hebben die ook eens de kans om iets te winnen. De Nederlandse televisie zal verschralen tot een gemiddeld niveau en wie dat niet wil zien heeft grote pech. 57 Channels and nothing on.
Langzaam aan begint ons televisieland te lijken op het land dat we zeker niet willen zijn, de Verenigde Staten. Iets diepzinnig wil er niet in. We willen vermaakt worden met platte programma?s die alleen bestaan omdat er veel mensen naar kijken en die niet uitnodigen tot enig nadenken. En dat is de macht van de meerderheid, waarbij de minderheid geen stem meer heeft. Juist voor die programma?s was ook de Publieke Omroep, maar inmiddels ook niet meer. Met dank aan alle mensen die op de regerende partijen hebben gestemd.
Mijn TV zwijgt nu ook.
Mooie muur
Funshoppen
Funshoppen wint snel terrein. Meer en meer Nederlanders wagen zich aan het uit de Verenigde Staten overgewaaide fenomeen. Nu al wordt het grootste gedeelte van de vrije tijd besteed aan het shoppen voor fun. Sport is uit, funshoppen is het helemaal.
Tijd voor enkele vragen aan de Willem van Inkel, voorzitter van de Nieuwe Vereniging van Middelbare Funshoppers (NVvMF).
Meneer Van Inkel, wat is nu precies funshoppen?
Nou, het woord zegt het eigenlijk al hè, shoppen maar dan voor fun, niks kopen en vooral kijken. Dat is dan weer oer-Hollands, maar de nieuwe rage komt direct uit Amerika. Kijk, ons gezin doet het al jaren, maar dan ongeorganiseerd. Vaak nemen we oma mee en zelfs die geniet als een klein kind. ?s Morgens vroeg de stad in en dan gaan we hè.
U koopt dan ook iets?
Welnee, kopen hoort niet bij de sport. Het gaat om het shoppen zelf en niet om het kopen. We nemen broodjes en koffie mee en zeulen de hele familie door alle winkels. En maar kijken hè. We hebben wel een tijd gekocht voor fun, maar dat beviel uiteindelijk niet zo. Hele auto?s vol sleurden we mee naar huis. Elke week had je wel wat nieuws, al kon je er niets mee want het moest weer terug natuurlijk. Ik ben werkloos weet u. Dus ging alles een week later weer terug naar de winkel en kregen we vaak een tegoedbon. Ruilen kon ook wel maar iedereen was snel doodziek van dat Zeemanspul. Nu zitten we met honderden euro?s aan waardebonnen van die Zeeman. Zelfs oma werd daar niet vrolijk van. Nee, funshoppen is het beste.
En nooit problemen?
Nou, haha, laatst wel hoor bij Vroom en Dreesman. Bij de boeken om precies te zijn. Wat een zeikerds werken daar zeg. Zaten we te eten, worden we weggestuurd.
Maar in het restaurant mag je toch eten?
Restaurant? Toe nou meneer, ik ben werkloos, weet u nog. Nee, we hadden ons kleed bij de boekenafdeling neergelegd, leuk voor de kleintjes. Ze hebben daar zulke mooie prentenboeken. Mijn vrouw pakte de picknickmand uit en ze kwamen klagen. Maar we waren niemand tot last. Iedereen kon er langs als het moest. Ik zat net aan mijn eerste bakje koffie met een broodje jam. Sturen ze je weg. Snapt u dat nou? Maar we geven niet op. Elke dag na schooltijd duiken we weer dapper onder in de winkels en in het weekend de hele dag.
Tot zover onze berichtgeving over funshoppen.
Tijd voor enkele vragen aan de Willem van Inkel, voorzitter van de Nieuwe Vereniging van Middelbare Funshoppers (NVvMF).
Meneer Van Inkel, wat is nu precies funshoppen?
Nou, het woord zegt het eigenlijk al hè, shoppen maar dan voor fun, niks kopen en vooral kijken. Dat is dan weer oer-Hollands, maar de nieuwe rage komt direct uit Amerika. Kijk, ons gezin doet het al jaren, maar dan ongeorganiseerd. Vaak nemen we oma mee en zelfs die geniet als een klein kind. ?s Morgens vroeg de stad in en dan gaan we hè.
U koopt dan ook iets?
Welnee, kopen hoort niet bij de sport. Het gaat om het shoppen zelf en niet om het kopen. We nemen broodjes en koffie mee en zeulen de hele familie door alle winkels. En maar kijken hè. We hebben wel een tijd gekocht voor fun, maar dat beviel uiteindelijk niet zo. Hele auto?s vol sleurden we mee naar huis. Elke week had je wel wat nieuws, al kon je er niets mee want het moest weer terug natuurlijk. Ik ben werkloos weet u. Dus ging alles een week later weer terug naar de winkel en kregen we vaak een tegoedbon. Ruilen kon ook wel maar iedereen was snel doodziek van dat Zeemanspul. Nu zitten we met honderden euro?s aan waardebonnen van die Zeeman. Zelfs oma werd daar niet vrolijk van. Nee, funshoppen is het beste.
En nooit problemen?
Nou, haha, laatst wel hoor bij Vroom en Dreesman. Bij de boeken om precies te zijn. Wat een zeikerds werken daar zeg. Zaten we te eten, worden we weggestuurd.
Maar in het restaurant mag je toch eten?
Restaurant? Toe nou meneer, ik ben werkloos, weet u nog. Nee, we hadden ons kleed bij de boekenafdeling neergelegd, leuk voor de kleintjes. Ze hebben daar zulke mooie prentenboeken. Mijn vrouw pakte de picknickmand uit en ze kwamen klagen. Maar we waren niemand tot last. Iedereen kon er langs als het moest. Ik zat net aan mijn eerste bakje koffie met een broodje jam. Sturen ze je weg. Snapt u dat nou? Maar we geven niet op. Elke dag na schooltijd duiken we weer dapper onder in de winkels en in het weekend de hele dag.
Tot zover onze berichtgeving over funshoppen.
Klasse
Haar ogen verhardden zich en spogen vuur zoals alleen de Etna in haar beste uitbarstingen deed. Met woede en kracht duwde ze de kleine schuifdeur met een ferme klap dicht. De mensen die aan de andere kant van het deurtje zaten keken verbaasd en ontwetend om.
?Ongelooflijk, dat dit nog bestaat?, klonk haar overspannen stem, terwijl ze met krachtige passen de andere kant opliep. Haar blonde haren hupten achter haar aan.
?Lieverd?, probeerde ik voorzichtig, maar enige reden was niet te vinden in haar koppie.
?Dit doet me denken aan de Verenigde Staten en de negers?, brieste terwijl ze de pas er flink in had. ?Die moesten ook achter in de bus zitten.?
Zoekend speurde ze naar twee lege stoelen, nog steeds ontzet.
?Dit is klassenjustitie!?
Tja.
Gelijk had ze natuurlijk, maar ik was allang blij dat de Joden, veewagens, Tweede wereldoorlog en Duitsers achterwege bleef in deze woedeuitbarsting.
?Lieverd?, probeerde ik weer. ?Die mensen hebben er voor betaald, en dan mag je eerste klasse zitten in de trein.?
Nee, enige reden zat er niet in op dat moment. Feit was wel dat wij moesten staan en er plek genoeg was in de eerste klasse. Alleen om die reden zouden ze het verschil in klassen in de trein moeten afschaffen.
En ja, negers moesten achter in de bus. Maar achter in deze trein zat ook een eerste klassecoupé. Dus haar vergelijking ging enigszins mank.
Maar gelijk heeft ze wel natuurlijk. Alleen was ik nu eens niet degene die zich opwond.
?Ongelooflijk, dat dit nog bestaat?, klonk haar overspannen stem, terwijl ze met krachtige passen de andere kant opliep. Haar blonde haren hupten achter haar aan.
?Lieverd?, probeerde ik voorzichtig, maar enige reden was niet te vinden in haar koppie.
?Dit doet me denken aan de Verenigde Staten en de negers?, brieste terwijl ze de pas er flink in had. ?Die moesten ook achter in de bus zitten.?
Zoekend speurde ze naar twee lege stoelen, nog steeds ontzet.
?Dit is klassenjustitie!?
Tja.
Gelijk had ze natuurlijk, maar ik was allang blij dat de Joden, veewagens, Tweede wereldoorlog en Duitsers achterwege bleef in deze woedeuitbarsting.
?Lieverd?, probeerde ik weer. ?Die mensen hebben er voor betaald, en dan mag je eerste klasse zitten in de trein.?
Nee, enige reden zat er niet in op dat moment. Feit was wel dat wij moesten staan en er plek genoeg was in de eerste klasse. Alleen om die reden zouden ze het verschil in klassen in de trein moeten afschaffen.
En ja, negers moesten achter in de bus. Maar achter in deze trein zat ook een eerste klassecoupé. Dus haar vergelijking ging enigszins mank.
Maar gelijk heeft ze wel natuurlijk. Alleen was ik nu eens niet degene die zich opwond.
Lijstje
Zo aan het eind van het jaar is het gebruikelijk het jaar op te maken, of hoe dat ook heet. En ja, ik weet ook wel dat het allang nieuwjaar is, maar bij mij hoort december gewoon bij het jaar. Dus hoe al die anderen al begin december komen met allerlei lijstjes is mij een raadsel. Hier is de mijne. Een update van 2005, de final update dan.
IK schreef het volgende:
Voor het Leidsch Dagblad:
- 148 artikelen
Voor [van-rooij.net]:
- 135 columns
- 7 gedichten
- 1 verhaal
- 2 kinderverhalen
- 129 allerhande opmerkingen op het log
Als ik van alle verhalen, columns en artikelen de woorden optel (ik ga uit van een gemiddelde van 450) dan kom ik tot het respectabele aantal van 128.700 woorden. En als je er de rest bij zou optellen, als daar een gemiddelde van was, is het een (flink) stuk hoger.
Ik vond het een mooi jaar en we gaan er gewoon weer keihard tegenaan.
Schrijf ze!
Ik in ieder geval wel.
IK schreef het volgende:
Voor het Leidsch Dagblad:
- 148 artikelen
Voor [van-rooij.net]:
- 135 columns
- 7 gedichten
- 1 verhaal
- 2 kinderverhalen
- 129 allerhande opmerkingen op het log
Als ik van alle verhalen, columns en artikelen de woorden optel (ik ga uit van een gemiddelde van 450) dan kom ik tot het respectabele aantal van 128.700 woorden. En als je er de rest bij zou optellen, als daar een gemiddelde van was, is het een (flink) stuk hoger.
Ik vond het een mooi jaar en we gaan er gewoon weer keihard tegenaan.
Schrijf ze!
Ik in ieder geval wel.
Melk
Je kunt er lang en breed over lullen, maar vrouwen hebben borsten die in feite niks anders zijn dan uiers, net zoals van een koe, geit, buffel, of noem maar een vrouwtjesdier. Een tiet is om melk te geven, niet te zuipen maar baby?s vinden het schijnbaar lekker. Kijk het is leuk om er mee te spelen of even lekker aan te knabbelen waarbij de tepel merkbaar reageert op de aanraking en zich verheft zich uit het onderliggende vlees, maar dan gaan we voorbij de natuur. Melk moet en daar zijn vrouwen voor. Oké, ze moeten wel zwanger zijn of al zogen, anders kun je eraan lurken wat je wilt maar heeft het geen effect, behalve de eerder genoemde momenten van prikkeling en stijfheid.
De tiet is voor melk, net zoals de vagina bedoeld is voor de bevruchting. Hier geef ik ook weer toe dat er even aan knabbelen een bepaald soort plezier geeft, maar dat is weer een leuke bijkomstigheid. Trachten te bevruchten terwijl er geen sprake kan zijn van een bevruchting schijnt ook plezierig te zijn. Kijk, het sperma moet in het vrouwtje en met wat geluk volgt er een vermenging tussen zaad en eitje en voila, een bevruchting, oftewel kindje op komst. Op dat moment verandert de vrouw langzaam in een melkproductiebedrijf. De borsten worden gevoeliger en nemen ? ook weer merkbaar ? in omvang toe. Dat is leuk voor mannen die een vrouw hebben met kleine borsten, want die kunnen zich een paar maanden laven aan een groter en strakker model.
De ervaring leert ook dat het geen flikker uitmaakt of een melkklier groot dan wel van een kleiner formaat is. Ook een cupje AA kan voldoende melk leveren voor een pasgeboren spruit. Net zo goed als het model ?help mag ik er een handje bij hebben?. Er zijn zelfs gevallen bekend dat de kleinere boezem meer melk leverde als een, laten we zeggen, dubbel D ? toch een favoriet maatje onder het manvolk. Grootte is onbelangrijk voor de melkvoorziening. Goed de melkproductie op gang brengen is wel van enige importantie. Een goede kraamverzorgster is daarom erg belangrijk en loopt het goed dan zal de melk bijna automatisch de tepel uitvloeien. En dat type vrouw zoek ik nu. Twaalf stuks lijkt me een goede start.
Boven heb ik twee vrije slaapkamers waar met het grootste gemak aan de lange zijden stapelbedden geplaatst kunnen worden van elk drie hoog. Ruimte dus zat voor die twaalf melkproducerende dames. Op zich is er dan nog voldoende ruimte over om op een steriele wijze de vrouwen te melken, enkele malen per dag. Dat zal waarschijnlijk per vrouw schelen, maar met goede voeding komt dat wel goed. Elk begin is moeilijk en een vrouwenmelkbedrijf opzetten is best lastig. Ervaring is er niet dus elk wiel moet opnieuw worden uitgevonden. Vallen, opstaan en melken. Op zich jammer dat vrouwen maar een tepel hebben, meerdere zou vlotter werken.
Kijk er zijn vrouwen die geen melk geven. Niet bewust, maar soms komt de melkproductie niet op gang. Zo is de natuur ook weer, verre van perfect soms. En dan kan zo?n kind lurken wat het wil, maar niks. Wat rest is de fles geven, maar dat is weer namaakmelk, hoe goed die fabrieken ook hun best doen. Alleen puur natuur is echt: Moedermelk dus. Kijk, als ik twaalf zwangere vrouwen per dag een aantal malen melk, moet daar toch een handeltje inzitten. Ze mogen een klein gedeelte gebruiken voor hun eigen kotertje maar de rest gaat de markt op. Daar zit vet geld in. Een vrouw geeft ook een aantal jaren melk, dus dat zit snor. Mocht de melkproductie stoppen dan is opnieuw bevruchten de oplossing. Met wat geluk kost dat alleen maar een shot zaad en daar kan ik zelf wel voor zorgen. Ik ruik handel en geld. Oké, ook seks, maar anders kun je die dames niet bevruchten.
