Fred van Rooij | woord & beeld

?Commandant, je moet een meekomen. Er is een vliegtuig in Twin Towers gevlogen.?
De secretaresse kwam gehaast het kantoor van de verkeersleiding binnenlopen. Haar ogen stonden verschrikt. De commandant van vliegveld Valkenburg volgde haar naar de Vipkamer waar een televisie stond. Wij gingen achter hen aan, sommige dingen wil je niet missen en dit klonk absoluut absurd. Op het moment dat we de vipkamer binnenliepen zagen we op tv de rookpluimen uit een toren komen. Even na binnenkomst vloog het tweede vliegtuig de tweede toren binnen. ?Slechte verkeersleiders daar?, grapte ik mislukt terwijl iedereen ademloos toekeek. Ergens viel bij mij het kwartje terrorisme nog niet. Ik dacht nog gewoon aan een ongeluk, nou ja, twee dan.
    Maar dat veranderde snel. De televisie bleef aan en de uitzendingen werden nauwgezet gevolgd, overal stonden de radio?s aan en overal werd er gepraat en gespeculeerd. De wildste verhalen ontstonden en werden weer ontkracht. Meningen golfden heen en weer. We spraken over atoomaanvallen en de derde wereldoorlog. Van werken kwam weinig meer. De wereld was in rep en roer en wij ? als militairen - ook. Misschien wel meer, omdat we ons al ten strijde zagen trekken.
    Maar ook aan een werkdag boordevol terrorisme, van God weet hoeveel doden en van verwarring komt een einde. Thuis wachtten er twee kinderen die wilden eten en die hadden waarschijnlijk geen boodschap aan de oorlog die aan het ontstaan was. De dag zelf had ik me geen moment gerealiseerd wat het hele gebeuren voor impact op de nog jonge kinderen had. Dat was snel duidelijk, hetzelfde als bij volwassenen dus.
    ?Komt er oorlog pap?, was zo ongeveer de eerste vraag.
    ?Bush gaat een atoombom gooien hè?, was de tweede.
    Voor de koters was de impact van de aanslag ook gigantisch, zeker omdat op jonge leeftijd enige relativiteitsbewustzijn ontbreekt. Niet dat de volwassenen dat hadden op die dag, maar voor de kinderen was het een complete chaos die ze niet meer fatsoenlijk konden volgen. En welk medium je ook aanzette, overal was de aanslag keer op keer te aanschouwen. Het was als een slechte film die je niet kon afzetten. Ondertussen ging het gespeculeer gewoon door, deskundige na deskundige. Nooit geweten dat zoveel mensen verstand hadden van oorlog en terrorisme. Werd het oorlog ja of nee en weer die vermaledijde atoombommen.
    Genoeg was genoeg. Met moeite scheurde ik me los van de beeldbuis en wijdde me aan mijn huishoudelijke taken. De kinderen wilden eten en hadden recht op Sesamstraat. Maar geen kinderprogramma?s, alleen oorlog en veel doden. Televisie was geen goede zaak. Dus besloot ik de televisie te laten voor wat die was en het huis op te vrolijken met muziek. Dat werkte. De rust keerde terug en de aanstaande oorlog gleed langzaam naar de achtergrond om uiteindelijk helemaal te verdwijnen.
    De aardappelen kookten, het vlees was klaar en de tafel gedekt. We konden eten. Het leven was weer normaal voor ons, we namen de dag door en de kinderen rotzooiden er op los, zoals altijd. Niets herinnerde op dat moment aan de rampspoed die mogelijk aanstaande was. Het beeld was dat van een eenoudergezin in rust. Geen paniek, geen oorlog aanstaande. Niks van dat alles. Ik propte het eten in de kinderen en het was goed.
    Opeens piepte mijn mobiele telefoon. Een smsje. ?What the hell is going on, is the world going down?, stond er te lezen. Een vriendin. Nu wist ik dat ze sinds kort weer een vriendje had dus dacht meteen het ergste voor haar. ?Verkering uit?? sms?te ik terug. Weinig seconden later gaf de rode telefoon aan dat er iemand aan de andere kant van de denkbeeldige lijn hing. De vriendin dus.
    ?Hallo?, riep ze door de telefoon. ?Heb je geen tv gezien vandaag, weet je niks van de aanslagen??
    Even was ik stil en dacht diep na. ?O ja, ??