Fred van Rooij | woord & beeld

Ik ben perfect.
Nastreven hoef ik perfectie dus niet, perfecter is onmogelijk. Wat anderen ook zeggen.
Ik ben Almachtig, en dus inderdaad bovenmenselijk.
Iemand als ik hoef niemand na te streven. Hoe ?goed? anderen zich ook vinden, mijn schaduw is zelfs nog teveel voor ze.
Ik ben God!
    Ik heb het er wel eens met mijn Zoon over.
?Jezus?, zeg ik dan. ?Zou jij niets eens minder perfect willen zijn.?
Na mij is Hij namelijk de absolute perfectie. Alleen heeft Hij een voordeel boven Mijn edele en Goddelijke persoontje. Hij heeft een voorbeeld in Zijn onsterfelijke leven.
Ik!
    En dat heb Ik niet.
    Geen voorbeeld, nooit gehad en zal nooit gebeuren. Een voorbeeldloos leven. Je kunt namelijk moeilijk je eigen voorbeeld zijn, je eigen kop aan de binnenkant van de Hemel spijkeren. Dat doen er al genoeg. Ik ben een voorbeeld voor velen en nog veel meer.
    Ik wordt ook altijd geschreven met een hoofdletter, ook in de Hij of U vorm. Mij is bijzonder, speciaal en in dit aardse stukje. Na Mij is er Jezus, Mijn Zoon en verders niets. Oké, links en rechts wat aards en sterfelijk gepeupel.
    Dagelijks staan ze in drommen voor mijn hemelport. Krabbend en schreeuwend dat ze naar binnen willen, nee moeten zelfs. De hypocrieten vooraan, de weldoeners in het aardse bestaan. Ik heb ze allemaal al gezien, ik ken ze en eigenlijk kent iedereen ze. Een voorbeeld zijn ze, voor velen. Totdat de beruchte mand langskomt en ze vallen, keihard er door heen.
    Kijk, Ik ben natuurlijk de volksmenner pur sang, al eeuwenlang. Al zolang als de aarde bestaat. Maar goed, da?s makkelijk. Ik heb de boel hier gecreëerd, niet altijd perfect want op sommige dagen is God zelfs even mens. Alleen een evenbeeld van mezelf heb ik niet geschapen, bewust wat anders krijg je alleen maar een concurrentiestrijd. Iets wat je jezelf niet moet aandoen.
    Maar toch, het knaagt. De perfectie voelt soms net even niet perfect. Het valt niet mee om alles maar elke keer goed te doen, en te weten dat je niet in staat bent om een fout te maken. Menselijke trekjes zijn me vreemd. Hoe graag ik ook zo?n trekje zou willen. Ik heb mezelf niet geschapen.
    Hoeveel mensen zouden niet zo willen zijn. Heel veel, geloof me. Ik hoor al die gebeden. En velen onder de aardbewoners zouden God willen zijn. Mij dus.
    Soms doe ik met Jezus wel eens een spelletje. Dan zegt?ie: Kom op God, doe eens gek en noem een aardbewoner die je taak zo kan overnemen. Kom op Pap, wie is je voorbeeld?? Ja, dan weet ik het niet. Het is niet passend als Onsterfelijke om een sterveling te prefereren boven al die miljarden anderen. Er eentje uit te pikken en eigenlijk al die anderen te laten barsten. Voor God zijn alle stervelingen gelijk aan niets. Eerst is er Ik, dan Jezus en dan houdt het gewoon op. Is er dan niemand die Ik de bronzen medaille zou geven.
    Jawel, die is er. Maar ik mag het gewoon niet zeggen. Het hoort niet. En al helemaal niet omdat het een vrouwelijke uitvoering is en eigenlijk enigszins mislukt, maar dat mag ik mezelf aanrekenen.
    Als ik dan toch iemand moet kiezen die voor mij een voorbeeld kan zijn. Zo?n type van moordwijf en rechtdoor zee. Die ook weet dat je het alleen maar redt als je leugenaars het land uitzet en zelf zo hard mogelijk liegt.
    Ja, als ik als God mag kiezen wie mijn voorbeeld is kan dat er maar één zijn: Rita Verdonk, for God en president.