Fred van Rooij | woord & beeld

Het zal wel een droom zijn.
    Toch riekt het naar werkelijkheid. Dromen zijn namelijk niet altijd bedrog, dromen kunnen ook voorspellend zijn. Al geloof ik daar niet in.
    Maar ik droomde niet echt. Althans niet zoals het in de Van Dale staat. Nee, de droom ontstond in mijn hoofd terwijl ik wakker was. In mijn slaap droom ik ook wel, denk ik tenminste, want zeker weten doe je dat nooit. De droom die ik heb is de droom van de rode brievenbus. Niks bijzonders op zich, ware het niet dat de postbode daar brieven en poststukken in doet die aan mij geadresseerd zijn. Grappig want ik heb geen rode brievenbus, slechts een gleuf maar die zit in een blauwe deur.
    De bus stond bij een oprijlaan die naar een kleine boerderij voert, ergens in Drenthe. Helaas, ik weet niet waar.
    Kortom: ik bezit een boerderij. Vast met een moestuin en vrolijk rondrennende hond. Wat ik daar doe? In retraite zijn, druk met mijn boek wetende dat mijn girorekening bulkt van de euro?s. Haast is ver te zoeken. Het boek is slechts een excuus. Bij de achterdeur staan namelijk altijd de wandelschoenen klaar voor een stevige wandeling. En soms type ik dan wat op het beeldscherm.
    Er is alleen één probleem. Het is een droom. Maar deze droom is vast geen bedrog. Ergens in het wonderschone Drenthe staat mijn boerderij te wachten op mij.
Ik ga maar eens zoeken. Twee weken lang. Het klinkt als vakantie maar is het niet. Ik zoek mijn boerderij.