Fred van Rooij | woord & beeld

Soms voel ik het gewoon. Prikkende ogen in mijn rug als ze naar me kijken, waarschijnlijk vol verbazing. In gedachten zie ik ze naar elkaar knikken. Kijk die gek eens maf doen, bedoelen ze dan. Fijn, ik heb collega?s.
    Ik weet dat ze kijken en ik roep het op mezelf af. Ook dat weet ik. Maar ik kan er niets aan doen, echt niet. Sommige gewoontes zitten diep in je en krijg je er nimmer of nooit meer uit. Daarnaast ben ik een aantal jaren freelancer geweest. Geen collega?s op mijn kantoor. Nope, geen mens. Dat heb je met een kantoor aan huis, of eigenlijk in huis.
    In die situatie ga je dus gekke dingen doen en die vallen nu mijn huidige collega?s op: Ik praat.
    Da?s op zich niet eens zo vreemd, want praten heb ik netjes geleerd. Nee, ik praat met mezelf of in mezelf, maar dan hardop. Tja, een hard habit to break. Hele gesprekken kan ik met mezelf houden. Het ergste is nog dat ik het weet en het me op een gegeven moment realiseer. Beschaamd houd ik dan snel mijn kop dicht, maar te laat natuurlijk. Thuis was dat nooit een probleem en was het zelfs gezellig met ik en mij.
    Maar sinds kort heb ik weer collega?s. Ik voel ze dan prikken die ogen. En waarschijnlijk gniffelen de monden.