Fred van Rooij | woord & beeld

Natuurlijk mag je zelf indelen hoe je de route wilt lopen. Ik heb een voorkeur voor de aangegeven delen, of gebieden, in een keer te lopen en dat mondt soms uit tot wat langere stukken. Etappe 2 was voor mij van Zoetermeer naar Alphen aan den Rijn en is alweer een week of wat geleden. Het woei windje 7 tot 8, en da?s een straffe wind. Maar ik had de zucht mee en dat scheelde veel, heel veel zelfs. Het tegen de wind in beuken, wat toch moest op sommige kleine stukken, was zwaar. Maar met de meewind gleden de ruim 31 kilmeter onder de voetjes vandaan.
    Zoetermeer, je moet er van houden denk ik. Uitgegroeid van klein dorpje tot een flinke stad, met moderne architectuur. Deel 1 leidde me om de stad heen, zeg maar door het buitengebied van de stad, naar de noordkant. Met de trein 3 minuten, om te wandelen buitenom ruim acht kilometer. Interessant? Nee, niet echt. Maar beter als dwars door de stad heen. Ten noorden van de stad ligt de Zoetermeerse Plas en de Noord Aa. Daar werd het eindelijk wat leuker, weliswaar ingericht landschap maar dat is het hele Groene Hart. Konijnen en boterbloemen waren typisch voor dat gebied. Konijnen huppelden frank en vrij rond in het lege natuurgebied. Van mij schrokken ze wel maar de vlucht was vaak beperkt. En boterbloemen, heel veel boterbloemen die het weiland geel kleurde. Nee, geen foto?s deze keer. Vanwege het weer en de continu dreigende regen bleef de camera als ballast in de rugzak.
    Na Zoetermeer ging het richting Weipoort, een buurtschap dichtbij Zoeterwoude-Dorp. Een langgerekte polderweg met tegenwoordig ruime en vooral dure woningen en soms nog een monumentale boerderij. Uiteraard kom je langs boerderij Geertje, prima voor een koffiestop.
    Dan gaan de voeten richting de Westvaart, bij Hazerswoude. Een vaart waar vroeger vele molens de polders droog hielden en waarvan nu niks meer over is. Aan de Westvaart ligt ook de ingang van natuurgebied en vogelreservaat De Wilck. Voor vogelaars top of the bill! De route loopt er een kleinstukje doorheen. Helaas hielden broedende zwanen mij tegen, zodat ik mocht omlopen wat goed was voor een paar extra kilometers. Maar geloof me: voorbij broedende zwanen kom je niet.
    Het gebied hier is mij zo bekend dat routetekens of paaltjes overbodig zijn. Ik ken de weg. Bij de Rode Wip oversteken en de Galgweg op. En zo eindelijk door naar Alphen aan den Rijn, via het Rietveld natuurlijk. Bijzonder? Ik denk het wel, maar ook saai voor wie niet van polders houdt of niet oog heeft voor de echte schoonheid.
    Ruim in de dertig kilometer die dag, en eerlijk gezegd vond ik het een kolere eind. Het zij zo, dan moet ik maar andere keuzes maken. Maar langzaam aan worden de wegen rechter en de routebeschrijvingen korter en voor wandelaars saaier. Denk ik tenminste.