Aan de ene kant was het wandelpad en aan de andere kant van het bos een ruiterpad met daarnaast een sloot en aan de andere kant van de sloot voetbalvelden. Ik stond nu wel daar, maar of ik op de goeie plek was wist ik niet zeker. Ik vermoedde van wel, maar er was twijfel. En nu, dacht ik bij mezelf. Ergens hier moet het liggen. Ik keek rond, maar zag niks. Was ik wel goed?
Ik had net een rondje meer gelopen en tien vragen beantwoord over bomen. Er zijn veel dingen in het leven waarvan ik niets weet. Bomen zijn zoiets. Een boom is een boom, maar welke soort of type? Dus had ik ? slim als ik ben ? van te voren een bomenboekje aangeschaft. Dat hielp, geloof me. De tien vragen leverden me tien antwoorden op die me uiteindelijk de oplossing van de schat zouden bieden.
Ik was aan het geocaching. Schatzoeken voor volwassenen, zeg maar. Het principe is simpel. Iemand verstopt een doos met wat goodies erin en verstopt deze. Hij leest de positie van de cache af op een GPS en publiceert deze op de site van geocaching. Een ander zoekt de schat en haalt er wat uit en stopt er tegelijk weer wat anders in. Zo verandert steeds de inhoud van de cache. De vondst wordt in een logboek opgetekend en gemeld op de site, en klaar is Kees. Men kan op de site direct de positie bekend maken of er een vraag en antwoordspel van maken. Zoals deze bomencache.
Als ik alle vragen goed had, moest mijn positie dus kloppen. Hier ergens moest de schat zijn. Kwestie van zoeken dus, maar waar. Plotseling zag ik hem liggen. Een kleine munitiekist onder een paar takken. Ik stond op de goede plek, gelukkig. Mijn eerste cache!
Hebbes
Een officiële cache
De inhoud
Logboek tekenen
Klompjes erin, konijntje eruit
