Fred van Rooij | woord & beeld

Delft moet je eigenlijk uitspreken met een aardappel in je keel, een warme natuurlijk. Delft, ik was er nog nooit en nu ineens wel. Oké, zo ineens was dat trouwens niet. Ik moest in de stad van Oranje zijn omdat daar officieel het Groene Hartpad begint. En omdat ik principieel ben, wil ik aan het begin beginnen. Delft dus.
Het Groene Hartpad is een 191 kilometer lange wandeltocht door ? inderdaad ? het Groene Hart en staat ook bekend als streekpad 12. Meer hierover bij Nivon, onder het kopje wandelen. De tocht dateert van 2002, pas kort dus.
    Het Groene Hart, een nationaal landschap, maar ook een bedreigd landschap. Denk maar aan de herinrichting van de Oude Rijnzone tussen Leiden en Bodegraven, of bijvoorbeeld aan de Gnephoek in Alphen aan den Rijn, een stuk polder dat gepland staat voor woningbouw en bedrijventerrein. Langzaam wordt er steeds meer van het landschap afgesnoept. Een mooi moment om deze wandeling te lopen nu het er nog groen is. De vraag is: hoelang nog?
    Want waar hebben we het eigenlijk over. Weilanden en nog eens weilanden. Misschien wel ja, maar besef dat elke sloot stamt uit een tijd dat er nog geen machines waren en deze met de hand gegraven werd. Het is dus voor alle duidelijkheid geen natuurlandschap maar een cultuurlandschap. Vanaf de 11e/12e eeuw werd het landschap achter de duinen ingericht voor de mens. Elke sloot, hard nodig voor de ontwatering, is door de kolonisten zelf gegraven met bloed, zweet, tranen en misschien wel bekocht met de dood. Er ligt op de natte veengrond dus een hele geschiedenis en ook dat hoort bij het Groene Hart.

Etappe één liep van Delft naar Zoetermeer en is 14 kilometer lang, beginnend bij het station eindigend ook. Voordat je eindelijk ?buiten? loopt moet je je eerst door de binnenstad van Delft werken. Geel/rode vlakjes, paaltjes geeft de route aan. Langs de Nieuwe Kerk, natuurlijk. Een belangrijk gebouw in de geschiedenis van het huis van Oranje. Ik ben er al voorbij voordat ik het door heb. Toch maar even terug voor een foto. Eigenlijk wil ik niet in de stad zijn, de zon is warm, de korte broek aan. Ik wil in het groen lopen en niet door de stenen stad. Bijna drie kilometer lang steen en gebouwen om me heen. Mooie stad hoor, Delft, maar nu even niet.

                                                                                Nieuwe Kerk, Delft
    Via een singel loop je de stad uit en vervolgt je weg langs een vaart, richting Delftse Hout. Bos, wandel- en fietspaden en een grote zwemplas, dicht tegen de stad aan. Ideaal voor de stadse recreant, waterplezier vlakbij. Toch is niet alles ingericht. Voorbij de plas ligt een stukje onontgonnen gebied (in de Noordpolder). Uiteraard is dit idyllische plekje beschermd door een hek. In eigendom van Staatsbosbeheer en voor mensen verboden. Een ideaal broedgebied, enkele ganzen steken hun kopje boven het gras uit. Meer vogels zijn zichtbaar, alleen te ver weg.

                                                                Noorderpolder broedplaats
    Dan gaat het verder door de polders, richting Pijnacker. Daar is het snel richting het Balijbos. Gelukkig verdwijnt er niet alleen groen uit het Groene Hart, er kom ook groen bij. Het Balijbos is daar een voorbeeld van. Sommige stukken worden aangepland, en andere stukken grond moeten het zelf doen zonder ingrijpen van de mens. Een eigen plekje voor de natuur. Verwarrende route trouwens door het Balijbos, ik vermoedde dat ik hier aan het zwerven was geslagen en vond de route steeds moeizaam terug. Sommige stukken zijn hier slecht aangegeven, andere stukken trouwens heel goed. Maar nee, echt senang voelde ik me daar niet. Maar uiteindelijk, na veel zoeken, toch gered. Zoetermeer kwam in zicht en al snel loop je dan weer in de bebouwde kom en voor je het weet vertrekt de trein naar huis. Leuk stuk, dit deel 1, vooral het Delftse Hout is de moeite waard om eens langer te wandelen.

                                                                                Balijbos