Fred van Rooij | woord & beeld

Ze zijn er niet voor niks: spreekwoorden. Iemand heeft ze ooit verzonnen en elke keer als een bepaalde situatie voorkomt, is er wel een passend spreekwoord voor te vinden. Inderdaad, altijd achteraf, zodat je toch weer in een valkuil gelopen bent.
Nooit op één paard wedden, is er zo een.
Stel nu eens dat ik tuinder was. In mijn laatste twee (en eerste) berichten over mijn aardbeien noemde ik mezelf een boer. Maar dat is keifout, dat moet tuinder zijn natuurlijk. Aardbeien komen van de tuinder en als het geen fruit is, komt het van de boer. Zoiets.
Maar stel even dat? Ik helemaal inzet op aardbeien als de vrucht van 2006 en een grote slag wil slaan. Stel hè, dit is natuurlijk allemaal fictief.
Stel dat ik dat gedaan had, dan was mijn jaar nu al mislukt. Nee, de oogst niet, maar groot wordt die niet.
Kijk, op 3 april plantte ik zo?n twintig zaden van de aardbei. En het resultaat: Zes plantjes hebben hun kopje boven de grond uitgestoken. Da?s niet veel, denk ik dan. Procentueel klinkt het ook al niet best, maar reken dat zelf maar uit. Een maand verder en al verloren.
Ik wedde dus op aardbeien en aardbeien alleen.
Mocht ik iemand een mandje vruchten beloofd hebben, sorry, het ziet er naar uit dat ik ze zelf houd.
Tja, en dan dat geduld. Het groeit nou niet dat je zegt tegen de klippen op?