?Hij glimt weer helemaal hè?, klonk het vanaf de stoep. Een buurman monsterde de auto, die net gewassen en met een mooi nieuw waslaagje stond te glimmen in de zon. Van het compliment begon ik ook te glimmen, gelijk de auto, die weer blauw was, in plaats van viezigheidgrijs. Het zweet gutste van mijn voorhoofd af.
?Hij zit nog keurig in de lak ook?, was de volgende opmerking. En ook dat was een waarheid als een koe. Niet slecht voor een vehikel van twaalf jaar oud en van Franse origine. In die tijd was Renault nog niet de créateur d?automobiles, maar gewoon een fabrikant van auto?s. Franse auto?s die minder betrouwbaar waren als hun Duitse collega?s en dat kwam mooi uit voor mensen met een iets smallere beurs. Die reden goedkoop, dus Frans. Tenzij je Francofiel was, dan reed je Frans, maar dan uit principe.
Maar de lak van het twaalf jaar oude model was voor zeker achtennegentig procent in orde, althans, voor zover het oog de lak kon beoordelen. Op sommige plekken spatte de roest er bobbelend uit, maar alarmerend was het niet.
Nee, dan vroeger?
Als er al een idee van roest op mijn automobiel zat kwam het schuurpapier te voorschijn. En alle andere attributen die nodig waren om de auto te ontroesten en de laklaag voor eeuwig te herstellen. Maar tijden veranderen. Mijn eerste Duitse model roestte al na ruim drie jaar en de Japanse opvolger bestond na verloop van tijd meer uit plamuur dan staal.
Maar nu, na twaalf jaar, wat kleine plekjes roest. Dat is alles. Niets om je druk over te maken. Een kniesoor die er op let.
Misschien in het najaar.
Even schuren en gronden en een laklaagje erop.
Misschien ja.
Fred van Rooij | woord & beeld
