Fred van Rooij | woord & beeld

?Hier, jij mag er ook één hebben.?
Gert gaf me zomaar een sleutelhanger van zijn vorige gezinsvervangende tehuis, die toen vijfentwintig jaar bestond. Op zijn plank lagen er nog een paar. En ik, een journalist die hem voor de tweede keer kwam interviewen en dus voor de tweede keer pas zag, kreeg er zomaar een van hem.
Gert was ontspannen, meer als bij het eerste interview, toen was ik nog eng en onbekend. Deze keer was het meer gewoon voor hem en spraken we met elkaar als vrienden. Hij op zijn nieuwe bed in zijn nieuwe appartement, waar hij ontzettend trots op is, en ik naast hem in een tuinstoel. Het grootste gedeelte van zijn meubilair komt nog.
Samen dronken we thee, die hij gezet had. Ik zonder suiker, hij met.
Toen ineens kreeg ik die sleutelhanger.
Zomaar.
Ik ben er trots op.