Fred van Rooij | woord & beeld

?Wat denk je?, vroeg ik aan mijn puber. Correctie, vroeg ik aan mijn jongvolwassene. Ze worden ook met de dag wijzer en ja, ook ouder.
?Wat denk je? Moet ik nog eieren schilderen en in en rond het huis en de immense tuinen verstoppen??
Ik keek haar nieuwsgierig aan. Leek me leuk, samen aan tafel de eieren van een gekleurd velletje voorzien. Maar kinderen worden ouder en dan vervallen soms de aloude tradities. Deze dus ook. Parmantig schudde ze haar jonge koppie, correctie, haar bijna volwassen koppie.
Hier eindigde dus de Paastraditie in ons gezin. Misschien later als opa?
Vlak voordat ze de deur uitliep draaide ze nog even om.
?Pap?, zei ze. ?Als jij wilt dat ik eieren ga zoeken wil ik het wel doen hoor.? Grote onschuldige ogen keken me aan.
Ik schudde nu mijn hoofd.
Hier wacht ik wel mee tot ik seniel ben geworden. Maar dat dacht ik en zei het niet hardop. Volgens jongvolwassenen nader ik het stadium van seniliteit namelijk razendsnel.