Fred van Rooij | woord & beeld

Als een rijk land in de wereld werk je als een magneet voor de inwoners van andere werelddelen. Van alle buitenlandse medemensen die aan de Hollandse deur kloppen voor hulp, zijn de meeste economische vluchtelingen. Dat betekent zoveel dat je thuis niks te makken hebt en bij de buurman de koelkast rijkelijk en voedzaam is gevuld. Het overbekende gras is in ons land vele malen groener dan elders.

Niet meer dan logisch dat je probeert een bordje mee te eten. Zeker als je maag rommelt als een naderende vulkaanuitbarsting. Nu hoeft het niet eens zo heel erg te zijn in je eigen land, maar het is hier vaak beter, veel beter. Daar kunnen we kort over zijn. Maar economisch vluchten mag wel, maar niet naar Nederland. Nergens trouwens in de Europese Unie, die regels zijn gezamenlijk en keihard vastgesteld. Je gaat dan linea recta weer terug. Als je opgepakt wordt tenminste, want velen duiken onder in de illegaliteit. Als je niemand bent is het namelijk ook prima leven in ons kikkerlandje.

Elk land heeft grenzen en binnen die denkbeeldige lijnen, die alleen op een kaart zichtbaar zijn, mag het land bepalen wat de regels zijn die aldaar gelden. Simpel. Zo is het ooit afgesproken. Grenzen die door mensen zijn bekonkeld dan wel bevochten. Een land is voor zijn inwoners en niemand anders. Zo zijn de meeste wetten vastgesteld. In heel veel landen willen nog meer mensen vooral niet wonen, vanwege diverse redenen. Oorlog, honger of misschien geen toekomstperspectief. En als je toevallig in een van die landen leeft, heb je pech. Vreselijke pech. Vluchten wil je, maar economisch vluchten mag niet. Gewoon vluchten wel, maar daarvoor zijn de regels ook strikt.

Nu heeft iedere wereldburger het recht om een willekeurig ander land te bezoeken, toeristisch wel te verstaan. Dat betekent rondkijken, je geld spenderen en wegwezen. Maar kom je niet uit ons buurtje dan mag je niet blijven, zo is het geregeld en zo wordt het uitgevoerd, want het is de wet. En die wet is heilig, want die is democratisch vastgesteld. Daar valt veel voor te zeggen. Overigens geldt dit niet binnen de landsgrenzen. Friezen mogen zich in Nederland vrijelijk bewegen, al spreken ze soms geen woord Nederlands.

Heeft iemand zich wel eens afgevraagd waarom driekwart van de Nederlanders zich ophoopt in de Randstad en zich daar blauw betaalt aan dure, kleine tien-onder-een-kap-woningen. Precies, daar is werk. En werken moeten we, want daar krijgen we weer geld voor en zonder geld valt er weinig te leven in Nederland. Zo gezegd is het gras in de te drukke Randstad groener dan in bijvoorbeeld Gelderland of Groningen. Bij wijze van spreken dan hè, voordat Milieudefensie me beticht van het rondbazuinen van onwaarheden. En daar moet ik wel eens heel veel over nadenken. Eigenlijk is het simpel: De mens verkast naar een plek waarvan hij vermoedt dat het leven beter is en het gras sappiger. Gelijk een nomade, die elk mens ooit was, omdat we toen de natuur nog niet in bedwang hadden.

Maar omdat de mens de grens heeft uitgevonden is het recht om het vruchtbaarste weiland op te zoeken, alleen voorbehouden aan de inwoner van dat specifieke land. Overigens geldt dat alleen als dat land ook daadwerkelijk een welvaartsstaat is. Want verhuizen naar een arm land doen weinigen. Dar is het gras te dor om van te leven.