Fred van Rooij | woord & beeld

Iedereen doet het en bijna zonder er bij na te denken: pinnen. Pas erin, nummertje intoetsen en het bedrag selecteren. Een kind kan de was doen en trouwens die pinnen ook al. Dus deed ik het vandaag ook maar weer eens een keer. Pas erin en nummertje intoetsen. Toch? Hé, buiten gebruik, net nog niet. Vloekwoorden volgen, want dan moet je binnen pinnen en dat kost allemaal tijd. Maar ja, vanavond moet er eten op tafel. Pas pakken en naar binnen.
Pas pakken?
Welke pas?
Er is geen pas!
Verdomme, waar is mijn pas? En dat is natuurlijk een domme vraag. De pas zit in de gleuf, daar heb je hem zelf ingestopt en je zag hem niet weglopen, dus?
Geen pas, beeld op zwart, knoppen die nergens op reageren, zweet dat uitbreekt.
Kut!
Naar binnen maar, want die pas moet terug. Hoe kom je anders aan je centen. Gelukkig heeft het postkantoor balies waar medewerkers zich vervelen en je vrijblijvend lastig mag vallen met een prangende vraag.
?U hebt mijn giropas?, zei ik vriendelijk.
Een vragende blik was mijn antwoord.
Ik herhaalde de vraag. ?Want die heeft de giromaat net ingeslikt?, voegde ik er maar aan toe. Geen zin in grapjes. Dat maakte alles duidelijk.
?Die krijgt u niet terug, zo is het beleid.? Duidelijke taal, hoewel het niet zelfverzekerd klonk.
Het komt er op neer dat de bank de pas niet terug wil geven als ze die (onrechtmatig) hebben ingepikt. Eigenlijk pure diefstal, eerlijk is eerlijk.
?Hoezo niet?, reageerde ik, behoorlijk zwetend nu. ?Dat ding zit in het automaat buiten, die pak je en geef je terug aan mij. Lijkt me niet te moeilijk.?
Mijn enigszins dwingende toon bracht hem waarschijnlijk aan het twijfelen en hij liep naar een collega voor hulp. Die bevestigde zijn verhaal. ?Misschien gestolen?, ving ik nog op. Ik vraag me dan af als het pinnen met een gestolen pas mislukt je dan naar binnen gaat en die terug gaat vragen. Waarom? Om hem aan de rechtmatige eigenaar terug te geven? Onzin. Die pas was van mij en niemand anders.
?Als jullie die pas houden wil ik weten waarom en op papier?, beet ik voorzichtig de man toe die ook niet wist waarom passen niet terug mochten naar hun baasje. Een telefoontje naar de bank bracht duidelijkheid. Oké, duurde even maar duidelijk was het. De pas mocht terug.