Fred van Rooij | woord & beeld

De wereld draait maar door. Elke vierentwintig uur maken we een slag in de rondte. Een rondje zon doen we in 365 dagen. Regelmatig komt de maan langs, of het nu dag is of niet. En dit gebeurt al miljoenen jaren lang. En zo zijn er nog miljoenen jaren te gaan voor dit zal stoppen. Als het al ooit stopt! Stel het eens voor?
Soms als het zomer is lig ik graag op het gras in de nacht kijkend naar het heelal. Ik probeer me dan voor te stellen hoe groot het moet zijn. Ik kan het niet! Een lichtjaar? Hoeveel is dat? Ja, 20 km te hard rijden weet ik wel, maar dit?
Wat ben ik dan?, vraag ik me af.
Miljoenen jaren en een eindeloos groot heelal. Hoe pas ik daarin?

In het leven van de wereld ben ik een nietig niks. De ongelooflijk korte tijd die ik hier doorbreng staat in het niets bij de eindeloosheid van het bestaan in het algemeen.
Ik snap het niet en kan er helemaal niet bij. Dit soort getallen en groottes zijn voor mij onbereikbaar. In deze wereld ben ik slechts een fractie aanwezig. Ik doe mijn best een vergelijking te vinden, maar zelfs dat is onmogelijk.
Soms gebeurt het wel eens dat je een lamp aandoet en dat die meteen kapotgaat. Zoiets is mijn leven in het complete bestaan. Zo kort als een flits van een lamp die kapotgaat. Maar afgezet tegen miljoenen jaren misschien zelfs nog te lang.
Echt geloof me? Ik doe mijn best het te begrijpen maar het lukt me gewoon niet.
Als het een jaar duurt voor ik in een spaceshuttle op Mars ben, hoelang duurt het dan wel niet voor ik ons zonnestelsel uit ben. Waarschijnlijk ben ik dan al overleden.
En toch ervaar ik het leven als lang. Laten we er maar vanuit gaan dat ik zoals elke gemiddelde man zeventig jaar oud word.
Best lang, toch?
Maar afgezet tegen het bovenstaande is het niks.
Steeds meer leren we. Dokters worden slimmer en meer en meer ziektes zijn te begrijpen en soms zelfs te genezen. Ons leven in die zeventig jaar, ontwikkelt zich in sneltreinvaart. Ons hersenstelsel is net zo eindeloos als het heelal. We blijven verzinnen en vernieuwen. En alles vindt plaats in dat stuk dat we hoofd noemen.
Woorden worden zinnen en die eindigen uiteindelijk in verhalen. Liedjes komen samen met melodieën. En allemaal uit dat koppie. En ogenschijnlijk houdt dat ook nooit op. Ook ons brein is eindeloos en onbegrijpelijk.
En toch probeer ik het allemaal te snappen. Ik laat de grijze massa werken als een kudde paarden. Maar snappen zal ik het wel niet.
In al die jaren beleef ik zoveel en maak zoveel mee. En toch voelt het zo nietig en klein aan allemaal. Waar komen emoties vandaan, en liefde of verdriet?
Zoveel dingen die nog niet te begrijpen zijn. En toch doe ik mijn best.
Mijn hoofd draait overuren om alles te begrijpen. Statistisch gezien zit de helft van mijn leven erop. Een fractie van dat kapotte lampje is voorbij. En ik moet nog zoveel doen en denken en?
Ik weet ook wel dat het allemaal niet te begrijpen is. Maar denkend aan het heelal krijg ik pijn in mijn buik van de eindeloosheid, het onbegrijpelijke.
Zoveel dingen wil ik begrijpen en evenzoveel dingen, zo niet meer, begrijp ik niet.
Maar ik kan het niet laten.
Van de zomer lig ik er weer en denk en denk?