Fred van Rooij | woord & beeld

Wat hebben ik en Mart Smeets ? jawel die vreselijk bekende sportpresentator en commentator ? gemeen. Zo op het oog weinig. Hij is bekend, of berucht zo u wilt, in praktisch het hele land. En laten we wel wezen: ik ben iets minder bekend, maar groeiende. Kwestie van tijd, zullen we maar zeggen. Maar toch hebben die ex-basketballer en ik meer gemeen dan iedereen zou vermoeden. Om te beginnen schrijven we allebei. Ik minstens zo goed als hij, en misschien wel beter. Enig eigen dunk is geen slechte eigenschap. Daarnaast reist hij veel voor zijn werk in binnen- en buitenland. En dat deed ik dus ook en ja, ook voor mijn werk. Beiden werden we betaald om te reizen, verplicht. Wat een straf.

Dus zomaar wat overeenkomsten tussen een bekende Nederlander en een onbekende Nederlander. Maar er is meer. Het gaat me te ver om mezelf een kloon van Smeets te noemen, maar soms vermoed ik het wel. Mart houdt met name van honkbal. En ik? Precies, ook dus. Alle Amerikaanse sporten kunnen me mateloos boeien. Mart houdt van schaatsen en wielrennen, ja net als ik. Radio Tour de France is elke zomer een verplicht nummer. Daar is Mart niet te horen, maar even om mijn liefde voor de fietsronde door het wijnland te demonstreren. Elke dag ben ik op tijd thuis voor de aankomst. Hoe de dag ook verloopt, de finish zie ik live.

Toch zijn er ook verschillen hoor. Smeets is een stukje langer en speelde vroeger niet onverdienstelijk basketbal. Ik voetbalde en ontbeer de lengte voor het nobele balspel en het netje. Hij is ouder en mijn leven ligt als een kronkelend pad voor me. Hij is bekend en ik bijna. Mart is mijn huisauteur. Maar ik vast niet de zijne, maar dat kan spoedig veranderen. ?Voor Fred?, staat er in een van zijn boeken. ?Blijf lezen dan moet ik blijven schrijven.? Er komt ooit een dag en dan overhandig ik aan hem een gesigneerd exemplaar, persoonlijk desnoods. Bijna al zijn boeken prijken in mijn boekenkasten. Bijna automatisch koop ik zijn boeken. Nooit als het boek uitkomt, maar pas na een paar weken. Elke keer zie ik het dan liggen in de winkels en elke keer wordt het verlangen groter. Totdat ik de lokroep niet langer kan weerstaan.

Wegdromen in de wereld van een ander is het heerlijkste wat er maar kan zijn. Alles wat Smeets doet, wil ik doen. De landen, de sporten, de mensen. Hij verhaalt over zijn leven in de zijlijnen van de sport. Spreekt mooie mannen en vrouwen die iets betekenen op sportgebied en reist vooral heel veel. Een regelmatig leven is anders, maar toch. Voor mij leest het als een jongensboek. En altijd is daar na het harde werken in den vreemde een copieuze maaltijd met heerlijke wijn, besteld in de Franse taal. Hotelkamers je thuis maken en de groupies vriendelijk weigeren omdat je er de volgende dag weer vroeg uit moet. Een leven dat me zou passen. Alleen heet ik geen Mart Smeets.

Hoe kom ik eigenlijk op deze flauwekul. Nou ja, afgelopen zaterdag kocht ik zijn nieuwste boek getiteld Retro. In een ruk trokken de woorden langs mijn ogen om de volgende dag het boek met een zucht te leggen bij de andere exemplaren van Smeets. Hij schrijft veel over sport en dan vooral het Studio Sport gedeelte, voor mij enorm boeiend. Makkelijk te lezen en ? ik zei het al eerder ? pretentieloos, maar daarom niet minder mooi. Zijn leven dat hij leidt biedt hem eindeloos veel inspiratie. Ik moet het doen met mijn leven dat ik vrijblijvend aanvul met mijn fantasie zodat ik zelf soms ook de werkelijkheid uit het oog verlies en vroeg in de ochtend als ik uit bed stap zomaar mijn eigen gecreëerde fantasiewereld binnen wandel. Maar daarom schrijf ik niet minder mooi, al weet de wereld het nog niet voldoende. Dus ik en Mart, twee handen op één buik.