Fred van Rooij | woord & beeld

Maak er wat van.
Luister in 2006 eens iets minder naar het verstand en geef het diepere gevoel eens een kans om boven het maaiveld uit te komen.
Kortom: geniet.
Niet meer luisteren naar de regering en zeker niet meer en langer werken. Het leven is al kort genoeg en morgen kun je dood zijn. Wat rest is vandaag en dus moet het nu gebeuren.
Doe het dan ook!
Gelukkig nieuwjaar!

Zee

Als je de maan reflecteert
ben je mooi en lieflijk
Maar met één zucht
ontsteek je in woede
Ik ken je

Je kracht is verwoestend
vernietigend zelfs
Samen met vriend wind
Onverslaanbaar

Ik benader je met respect
want ik ken je
Je woede en geweld
maar soms zo mak als een kind

Ik zwom in je en
voer op je
Soms was je lief
vaak ook niet
Ik ken je
en heb je lief

(c) Fred van Rooij

Ze noemen me wel eens een rare vogel en misschien ben ik dat ook wel al kan ik niet vliegen. Hoewel, dat vliegen heb ik nooit geprobeerd. Alle vogels in gevangenschap worden nu ingeënt tegen vogelgriep. Da?s mooi en veilig. En laten we wel wezen: verdomd verstandig. Niemand wil een uitbraak van de vogelgriep, indien het overslaat op mensen zijn we het haasje en daar helpt geen vogel aan.
IK ben dus een rare vogel en eigenlijk kan ik daarmee wel leven. Daarnaast ben ik ook zo vrij als een vogel en bevind mij niet in gevangenschap. Het leven is goed voor mij.
Maar ik ben dus niet geënt.
Ik ben dus ziek.
Verkouden, koorts, griep.
Vogelgriep?
Wie weet. Iemand moet de eerste zijn.
U bent gewaarschuwd.

[van-rooij.net] goes op de eko-toer. Onder het nieuwe motto: Niet lullen, maar doen. De redactie van uw eigen weblog kan zo een politieke partij beginnen. En een verkiezing winnen ook. Maar dat doen we niet. We gaan wel over op vers, onbespoten en dus gezond.
Vanaf nu elke week twee zakken met heerlijke, onbespoten versproducten, een met groente en en een met fruit. Vitamine C genoeg, dunkt me. Met andere woorden: We hebben een Odin abonnement.
Of de hele redactie er blij mee is valt te bezien, sommige zijn zo jong dat ze de geleverde groenten niet eens kennen (en dat geldt in mindere mate ook voor de hoofdredacteur). Maar alles voor een gezonde wereld, eigenlijk voor een gezond lichaam.

Deze week in het groentepakket:

 Witlof (uit Grobbenvorst)
 Rode kool (uit St. Maarten)
 Wortels (uit Celano)
 Groenselderij (uit Sicilië)
 Sjalot (Schoonedijke)

Nu nog even de recepten ergens opzoeken?

Deze week in het fruitpakket:

 Appels (uit ?t Goy en Beesd)
 Sinaasappels (uit Sicilië)
 Ananas (uit Togo)

U ziet het. Zomaar de hele wereld ineens in je huis.
Nu jullie nog!

Ik heb niks met planten. Oh, begrijp me goed: Planten en bloemen zijn mooi. Maar die groene zaken in huis hebben zo af en toe een slokje water nodig. En juist op dat punt ligt mijn zwakte. Altijd is het morgen? En die morgen natuurlijk weer, en zo gebeurt er uiteindelijk niets. Het droeve resultaat is slecht één plant in huis die schijnbaar lang zonder water kan.
Ik heb ook niets met Kerstmis. Ja, je bent vrij en da?s leuk maar meer niet. Al dat gedoe. Het is aan mij niet besteed. Toch koop ik elk jaar een kerstboom, zo ook dit jaar hoewel die van vorig jaar nog gewoon buiten staat. Nooit water gehad maar soms is een jaar in Nederland nat. Dat is de redding geweest voor deze boom. Trouwens de nieuwe boom kreeg ik gratis, no sweat.
Maar een boom met kluit moet ook water. Nu en dan. Gelukkig zijn er bomen die niet uitvallen, met of zonder water, en dat is voor mij een prima oplossing. Want aan stofzuigen kom ik ook nooit toe. Morgen?
Voor de boomliefhebbers: Het boompje is weer aangekleed met dezelfde ballen als vorig jaar, minus enkele gesneuvelde. Inderdaad met goedkope zilveren en hoerig rode ballen. Ik heb wat met rood, vooral in lingerie. En dus ook bij een boom. Of je nu een vrouw aankleedt of een boom. Rood moet.
Maar wat maakt het ook uit. De boom staat alweer een week en eigenlijk is het al weer mooi geweest, maar het is nog lang geen Kerstmis. Daarnaast denk ik dat het mooie boompje wel een slokje water kan gebruiken. Morgen maar. Oh nee, morgen ben ik er niet. Dan zondag maar, misschien.

Sorry, zei ze en het was goed.
Ja, ze had de kamer onjuist geïnformeerd. Sorry dus, er zijn fouten gemaakt. Dat er daardoor mogelijk teruggestuurde asielzoekers in gevaar zijn gekomen? Ach. Ze zijn weg en niemand weet of ze nog leven of waar ze zijn. Haar populariteit redde haar. En ze zei toch sorry.
En natuurlijk gaat de Tweede kamer de zaken in Congo grondig onderzoeken. Elke teruggestuurde asielzoeker wordt opgespoord. Nee dus. En dat spijt mij dus.

Loerend keek hij naar alle handelingen van de nog zeer jonge caissière. Elke beweging van het jonge meisje volgde hij op de voet. Niet wantrouwend maar met een blik van nieuwsgierigheid en belangstelling. Zeventig was hij - minstens - en misschien wel ouder, al was het hem niet aan te zien. Om hem heen hing een geur van after shave. Fresh up, zoiets. Keurig in het pak zette hij tien flessen rode wijn, allemaal van hetzelfde merk, op de loopband. Verders niets. Bijna geobsedeerd keek hij hoe het meisje de flessen een voor een scande. ,,Moet u ze een voor een er langs halen??, vroeg hij. Het meisje lachte hem toe en knikte. Hij was beleefd, hij zei ?u?, zelfs tegen een meisje uit twee generaties verder. Zo was het hem vast geleerd.

Mijn moeder doet dat ook. Consequent ?u? gebruiken. Daarnaast varieert ze wel in mevrouw en juffrouw. Ik weet niet waar ze de grens legt, maar ergens vermoed ik dat het erin gebakken zit. Misschien kon je vroeger zien of iemand getrouwd was dan wel een oude vrijster was. Jongere vrouwen waren altijd juffrouw, tot zeg maar halverwege twintig. Maar mijn moeder was altijd beleefd, ook tegen het jongste hulpje. Natuurlijk stond mijn moeder ver boven zo?n jong ding. Het ging om een correcte omgang, dat hoorde gewoon zo. Ook een mindere moet je correct behandelen.

Nadenkend keek de man naar het kleine beeldscherm boven de kassa, een frons ontstond tussen zijn wenkbrauwen. In zijn handen een kortingsbon die hij aan de caissière overhandigde. ,,Moet u dat nu uitrekenen??, vroeg hij. Weer een stralende glimlach van het meisje. Ergens vond ze deze onwetende oude man ontwapenend. Niemand vroeg haar waarschijnlijk wat en als het te lang duurde kreeg ze een snauw. En zomaar ineens stond er iemand die haar werk met warme belangstelling bekeek. Met een simpele handbeweging scande ze de bon. Het kortingsbedrag verscheen op het beeldschermpje en werd automatisch van het bedrag afgetrokken. Verbaasd keek de oude baas er naar. ,,Helemaal automatisch hè??? Een diepe zucht was hoorbaar. Hij lachte zijn tanden bloot en trok zijn portemonnee om te betalen.

Hoelang is het geleden dat hij in een supermarkt was? Je zou denken dat iedereen tegenwoordig weet hoe een supermarkt de boodschappen afrekent. Mijn moeder vindt het ook maar niks. Pinnen? Ze gruwelt ervan. Het is een generatie die nog opgegroeid is met contant geld. Elke week een zakje met inhoud dat direct naar moeder de vrouw ging. Vader kreeg een paar centen en dat was het. ?s Morgens een pakje brood en een pakje sigaretten en werken maar. Moeder betaalde de rekeningen en de rest was voor de huishoudpot. Contant beheerd in een oude koektrommel en bewaard in de kast die in de huiskamer stond, daar kwam toch niemand. Je leefde tenslotte in de keuken. Maar tegenwoordig gaan de financiën anders. Alles automatisch, pinnen en chippen. De oude generatie vindt het niets. Geld moet je zien, voelen en ruiken denken ze waarschijnlijk.

Voor hij de boodschappen in de tas deed, bestudeerde hij aandachtig de kassabon. Zonder thuiskomen kan natuurlijk niet. En ja, dat ook is weer een deja vu. Ook mijn moeder telde elke bon na. Vroeger ging het uit het hoofd en op een papiertje. Moderne kassa?s zijn niet te vertrouwen. Maar de bon klopte en de kwieke oude man laadde de vracht rode wijn in, knikte beleefd nog een keer naar het meisje en verliet in stevige pas de winkel.

Yep, de kogel is door de kerk en iemand heeft de teerling geworpen. Hartje winter en nu al begint de zomerplanning. Nog nooit was ik zo vroeg. Maar goed, volgend jaar doe ik eens gek. Nou ja, gek is het eigenlijk niet eens. Gewoon keileuk!
Van maandag 3 juli tot en met vrijdag 7 juli ben ik onder de pannen. Vijf dagen lang wandelen langs de Zeeuwse kust. Klinkt als een natte droom en met een storm is het dat vast ook. Wandelen en ?s avonds kamperen en de volgende dag weer door. Na de afwijzing van de Strandzesdaagse ben ik wel van de partij bij de Strandvijfdaagse.
Dus mocht iemand mij in die periode zoeken, hieronder staat de route. Ergens daar dus.

dag 1 Vlissingen - Domburg  24 km
dag 2 Domburg  - Kamperland 21 km
dag 3 Kamperland - Renesse  29 km
dag 4 Renesse  - Stellendam 31 km
dag 5 Stellendam - Rockanje    9 km

En er is nog iets leuks aan het wandelen langs de Nederlandse stranden. De weg kwijtraken is onmogelijk en daarin ben ik een kei. Gewoon zee links, en land rechts. Simpel. Komt dus helemaal goed met me.

VERKLARING VAN DE OMROEPMEDEWERKERS VAN DE VARA
2 december 2005

Beste omroep-collega?s,

Gisteravond hebben VARA-omroepmedewerkers in hun programma's actie gevoerd. Dat is gebeurd omdat we ons zeer grote zorgen maken. Zorgen over de plannen van de Raad van Bestuur die de drie publieke netten wil indelen volgens het zogenaamde programmeringmodel. Eerste uitgangspunt daarbij is niet de kwaliteit van onze programma's maar een zo hoog mogelijke Steropbrengst. Wij willen zo niet denken.
 
Omroepen worden in dit model gereduceerd tot productiehuis: zij mogen aanleveren wat van hogerhand wordt besteld. De Raad van Bestuur beslist welk programma hoe laat en op welk net wordt uitgezonden. Omroepen worden daarmee in hun diepste wezen getroffen. We kunnen onze identiteit niet overeind houden als onze programma's verdeeld over verschillende netten worden uitgezonden. Dat is dodelijk voor de creativiteit en funest voor het karakter van de publieke omroep als geheel.

Wij als VARA-medewerkers vinden dat we veel te lang veel te stil geweest zijn. Over twee weken beslist de Raad van Bestuur. Als we als omroepmedewerkers nu niets van ons laten horen, hebben we straks niks meer te zeggen. Niet over onze programma's en niet over de manier waarop we voor onszelf en een kwalitatief sterke publieke omroep zijn opgekomen.

We roepen alle andere bezorgde omroepmedewerkers op om ook na te denken over deze plannen. Laat je ongerustheid horen en kom op voor iets wat heel belangrijk is: een sterke publieke omroep in Nederland.

Met vriendelijke groet,

De omroepmedewerkers van de VARA

actie@vara.nl

Ik sta achter de omroepmedewerkers. U ook?