Fred van Rooij | woord & beeld

Foto?s ontwikkelen duurt een uurtje. Dus gaf ik mijn rolletje af en kreeg de mooiste glimlach terug.
?Over een uurtje klaar?, zei ze.
Ik krijg geen bonnetje. Ze kennen me ondertussen.
Dat loze uurtje kwam goed uit want ik moest kleren kopen.
Het jaarlijkse ritueel.
In dat uurtje kocht ik twee broeken, een shirt en liep vijf (5) schoenenwinkels af. Dat laatste overigens zonder te kopen. Niet dat ik kieskeurig ben, maar weet precies wat ik wil en dat hadden ze nergens. En zo?n uurlijke actie doet geen vrouw me na, zeker weten!
?Tevreden?, vroeg ze terwijl ze de foto?s terug in het mapje stopte.
De glimlach spatte weer van haar gezicht.
Hoe kan ik ontevreden zijn als je steeds zo?n glimlach krijgt en als je een tas met kleren hebt waar je bijna een jaar mee kunt doen.
Een uurtje winkelen valt trouwens niet mee.
Gelukkig is het weekend.
Rust!

Hoe zou dat voelen?
Vlammen die langzaam bezit nemen van je vingers en zo verder kruipen over je lichaam. Voel je dat eigenlijk wel als je bedwelmd bent door de rook. Ruikt het echt als een barbecue en ruik je dat zelf dan ook? Ga je dan watertandend dood?
Tja, feit is wel dat er gisteren elf mensen zijn verbrand. Sorry, elf illegalen want het woord mensen heb ik nog niet gehoord in welke pers dan ook door welke politicus dan ook.

Maar dood zijn ze. Mensen die al naamloos in ons land waren en mensen die nu naamloos zijn verdwenen. Opgelost. Hè, weer fout. Ik moet het woord illegalen gebruiken, of anders uitschot. Maar ik blijf me vergissen. Waarom denk ik dan dat het mensen zijn? Mannen met een gezicht, met verdriet maar ook mannen met plezier en humor. Mannen die neukten maar ook liefhadden, die in ieder geval een vader en moeder hebben of hadden. Die geliefkoosd zijn en zelf liefkozen. Misschien hadden ze wel kinderen en een vrouw. Zeer waarschijnlijk hadden ze dromen anders waren ze niet op illegale wijze naar ons land gekomen op zoek naar iets beters in het leven.
Ik denk dat het gewoon mensen zijn.

Maar ze zijn dood. En dan stopt alles. Daar kan geen droom tegenop. Nederland reageert geschokt. Hoe heeft dit kunnen gebeuren, wie is de schuldige en de galg wordt klaargemaakt. Donnertje moet hangen en het liefst meteen. Het gaat helemaal niet om elf doden, ze waren illegaal en vooral anoniem. Ze hebben geen gezicht en officieel geen leven. Ze bestaan domweg niet. Het gaat er in Nederland om wie er schuld heeft aan de brand. Het gaat niet om elf mensen die waarschijnlijk een vreselijke dood stierven. Nee, Nederland gaat zwartepieten, het favoriete spel van de Nederlander. En een spel waar we langzaamaan steeds beter in worden.

Velen waren hier onder valse naam en we zullen nooit weten wie er echt dood is. Moeders zullen nooit meer iets van hun zonen horen en vertwijfeld achterblijven. Kinderen zoeken tot in lengte van dagen hun vaders. En die zijn spoorloos. Maar waarom praten we over deze elf doden alsof het geen mensen zijn, geen individuen. Zijn dat onze nieuwe normen en waarden? Langzaamaan wel ja. Of je pist hier in de pot of je dondert maar op. En heel veel mensen hebben een andere pot om in te piesen en missen dus de boot in ons sociale landje waar het ieder voor zich is en het wijgevoel verloren is gegaan. Alleen nog ikke, en ikke wil vooral geen fouten maken. En als er iets fout gaat, laten we iemand hangen. Nee, niet jezelf natuurlijk. We zoeken wel een slachtoffer.

Water is sexy.
En dan heb ik het niet over egaal gebruinde vrouwenlichamen met volle billen, al dan niet gescheiden door een string, die door het zilte water klieven en zo zee en strand maken tot een sekssymbool. Nee, ik heb het over de macht en kracht van het water. De vernietigende werking die een vloedgolf aanricht, zoals vorig jaar met de tsunamie. Of denk eens aan het jaar 1953 toen ook Nederland leerde wat water kan aanrichten. Als oud-zeeman ken ik water en vrees ik water. Een gewaarschuwd mens, zeg maar.

Maar geef toe: zien wat water kan verwoesten in een fractie van een seconde is een machtig mooi gezicht, zelfs als het levens kost. Mooie beelden waren het ook uit het tsunamiegebied. Opgenomen door toeristen en voor geld verkocht aan televisiestations. Een perfecte manier om je vakantie terug te verdienen. En al die beelden kwamen op TV en raakten ons diep in ons hart en we gaven gul. Zo hoort het toch ook? Maar stiekem vonden we het ook fantastisch om te zien. Een immense hoge golf die het strand opduikt en niets of niemand ontziet. Voor water is een mens gelijk, wit of zwart. Nou ja, welk kleurtje dan ook.

Nu weer. In het Caribische gebied en de Verenigde Staten. Echt vet cool! Met leedvermaak zien we te dikke Amerikanen treuren naast hun vernietigde huis. Alles kapot door het water, dat normaliter voor veel sexy vermaak zorgt aan de stranden van de Golf van Mexico. Maar jongens kom op: dat water aangevuurd door onmogelijk harde winden is sterker dan alles, daar kan een mensenhand nooit en te nimmer tegenop. Ik zie het nog voor me. French Quarter, New Orleans. Zwarte mannen met een saxofoon, stevige, rondborstige zangeressen (ook zwart) en bier, veel bier. De jazz zweefde door de stad heen en vermengde zich met je dronkenschap. Met jazz is dronken zijn net anders.

En nu? De dijken braken en de stad is verdwenen. Maar de beelden van de verzopen stad waren geweldig en zo ongeveer live te volgen. Als journalist moet zo?n ramp je een kick geven, zeker als de wereld het allemaal kan volgen. Ik zat in ieder geval gekluisterd aan de buis. Collecteren doen we niet voor de VS, die hebben toch geld zat. Maar de jazz klinkt voorlopig niet meer in de mooie Franse wijk in het zuiden van de VS. De natuur die de mens een lesje leert, keihard en zonder genade. Maar gelukkig zijn we niet zonder natuurrampen in de wereld. Tropische stormen blijven dat werelddeel teisteren en de camera?s volgen iedere beweging. Mooi en vooral sexy.

Vervelend alleen dat er steeds een niet sexy ramp tussendoor flitst op de actualiteitenrubrieken en journaals. Een aardbeving ergens in Pakistan schijnt het. Niks sexy aan, dunkt me. Geen live beelden, geen giga storm met muren van water. Eigenlijk een doodgewone ramp, niks bijzonders. Nou ja, wel zo?n dertigduizend doden en tienduizenden mensen die nu dakloos zijn met de koude winter op komst. Maar laten we wel wezen. Ze hadden bijna niets en dat bijna is nu weg. Weinig verschil en misschien zijn ze dood wel beter af. Daarnaast zijn er geen schokkende beelden te zien op mijn televisie, op wat huilende en schreeuwende kinderen na. Er schijnt wel een inzamelingsactie voor te zijn maar geen hond die stort. Logisch. De ramp is domweg niet sexy genoeg, niet mooi en niet eens live. Vernietigend water willen we zien en als het even kan live uitgezonden. Geen simpele aardbeving die alleen flauwe beelden levert voor ons netvlies.
Wie gaat er nou geld storten voor een simpele aardbeving.
Kom op zeg!

Samen

?Hier??
Maartje vraagt het verbaasd.
?Hier, in dit huis??
Papa knielt naast haar.
?Ja hier, jij en ik samen. Wat vind je ervan??
Samen kijken ze naar het vreemde huis dat midden op een weiland staat naast een grote sloot. Voor de rest is er niets behalve aan de overkant een boerderij. Het witte huis ziet eruit alsof er twee vierkante blokken op elkaar gezet zijn. De bovenste wat kleiner dan de onderste.
?Wat is dat daar bovenop??
?Een soort zolderkamer. Raar hè? Maar in dat kamertje ga ik werken. Beneden zijn er slaapkamers. Eén voor jou en één voor mij.?
?En in dat gekke ding ga je boeken schrijven??
Papa knikt.

?Waar woont mama??
Papa tilt Maartje op en zet haar bovenop het groene hek dat langs de sloot staat.
?Zie je smalle weg daar??
Papa wijst het Maartje aan.
?Als je die kant op fietst richting de bomen kom je in het dorp. Zie je de kerktoren??
Maartje rekt zich helemaal uit.
?Alleen de haan zie ik.?
?Nou daar woont mama dus. Alleen deze weg af fietsen en je bent er. Mama woont in ons oude huis.?
?En de school??
?Bij mama op de hoek. Dat weet je toch??
Maartje knikt.

?En als ik wil mag ik naar mama toe??
Papa tilt haar weer van het hek af en zet haar op de grond. Weer knielt hij naast haar.
?Kijk me eens aan kleine meid.?
?Als jij naar mama wil, mag jij naar mama. Dat hebben we toch afgesproken. Mama weet het, ik weet het en jij weet het.?

?Goed. Wat vind je ervan.?
Papa staat weer op en kijkt naar het huis.
?Wat denk je? Jij en ik in dit rare huis??

Maartje kijkt eens rond. Zoekt de weg naar mama en kijkt weer naar het huis.
?Hoelang is het fietsen??
?Vijf minuten?, zegt papa en haalt een sleutel uit zijn broekzak.
?Ja of ja??
Maartje schiet in de lach.
?Ja!?, roept ze, pakt de sleutel en rent naar de deur.

Het regent vandaag. De druppels worden ? denk ik ? verwelkomd door de droge natuur. Veel paddenstoelen zijn er namelijk nog niet en als ze zich wel ophoog gewurmd hebben door de droge grond, drogen ze snel uit. Nee, niet veel moois te zien, qua paddenstoelen dan.
Maar misschien is de luchtkwaliteit wel beter vandaag door (of dankzij) de regen. Want die is namelijk slecht in ons kikkerlandje en we kunnen dat tegenwoordig op internet zien. Niet dat je er vrolijk van wordt hoor. Hieronder het overzicht van gisteren.

En waar woon ik? Precies in het Groene Hart waar zich de longen van het westen bevinden. En wat adem ik in? Veel goeds is het vast niet.
Politici willen er nog niet aan. Al dat gezeur over schone lucht en het beperken van autoverkeer. De economie gaat voor.
Verhuizen is dus de beste optie. Nou ja kijk zelf maar bij het KNMI, dagelijks vanaf vieren een nieuwe update van wat u en ik inadem.

Morgen

Nu is er geen zon,
Maar morgen,
Wedden om een duppie,
Dat-ie morgen fijn weer Schijnt.

Wat vroeger niet kon,
Kan morgen
En die boze donderbui
Vol zorgen, die verdwijnt.

Als de dag weer begint
Met wind en regen,
Nou dan denk ik die kou
gaat vast voorbij
OooooH

Al zien we die zon,
Pas morgen,
laat de moed niet zakken,
Joh
Want morgen is vlak bij.

Die morgen komt morgen,
Blijf knokken voor morgen,
Dan komt ie voor jou,
En mij!

Als de dag weer begint
Met wind en regen,
Nou dan denk ik die kou
gaat gauw voorbij
OooooH

Al zien we die zon,
Pas morgen,
laat de moed niet zakken,
Joh
Want morgen is vlak bij.

Die morgen komt morgen,
Blijf knokken voor morgen,
Dan komt ie voor jou,
En mij!

Die morgen komt morgen,
Blijf knokken voor morgen,
Dan komt ie voor jou,
En mij!

Wij zijn al geweest? Fan-tas-tisch.

Nu jullie nog: www.musicalannie.nl

Je hebt mannen en mannen en in principe lijken die niet op elkaar, hoe zeer vrouwen ook hun best doen. Mannen zijn mannen en blijven mannen en allemaal even verschillend. Dan heb je natuurlijk single mannen en getrouwde mannen. Van de laatste categorie weet je zeker dat ze geen gaten in hun sokken hebben, de eerste categorie heeft categorisch gaten in hun sokken.

Ik behoor tot de categorie alleenstaande mannen en zoals altijd kijken twee grote tenen me dwars door een gat in mijn sokken aan als mijn vieze poten op tafel liggen. Want alleenstaande mannen mogen dat. Er is namelijk niemand die er wat van zegt en dat alleen al is een zegen. Getrouwde mannen, of mannen met een partner en duurzaam samenwonend ? dus gewoon de lul ? hebben gatloze sokken omdat meisje lief die zaken regelt. Mannen alleen doen dat niet, die hebben andere prioriteiten. Zoals voor de televisie hangen, voetbal kijken en ondertussen friemelen met je zaakje. Al Bundy, ja precies.

Sokken dus.
Met of zonder gat. Ik heb ze met, vele zelfs. Let wel: links en rechts. Daar gaat wel een tijd overheen. Je hebt een paar sokken, ik koop altijd veel sokken die er qua kleur hetzelfde uit zien, dat is makkelijker met aantrekken. Zo heb je namelijk geen verkeerde sokken aan, wat toch iets is wat vrouwen opvalt als je ze eindelijk in bed hebt. Weg romantiek, want ineens gaat je klerenkast open en val je keihard door de mand. Vrouwen zoeken naar zekerheid en geen vluchtige liefde, mannen wel. Vrouwen willen dat een man nette sokken draagt, althans twee van een gelijke soort en zonder gaten. Voor een man maakt dat niet uit want in bed trek je toch je sokken uit. Tenzij het een vluggertje is misschien. Maar dan kun je ook wel je schoenen aanhouden.

Oké, sokken.
Nieuwe sokken kun je meteen aantrekken en hoef je niet uit de wasmand te halen want daar liggen ze erg handig en altijd bij elkaar. En aangezien ik allemaal dezelfde heb hoef ik ook niet op te letten, maar dat zei ik al eerder. Nieuwe sokken hebben geen gaten. Da?s mooi. Vinden vrouwen ook mooi. En dat is dan dubbel mooi. Wat voor sokken een nadeel is dat er tenen in moeten die nagels hebben en die schijnbaar groeien zonder dat je daarom vraagt. Nog nooit iemand bij de dokter gezien met een klacht dat zijn nagels niet groeiden, ja wel zijn penis maar daar heb je dan weer medicijnen voor. Prima voor in bed, uurtje eerder innemen en hup. Niet vergeten dus mannen. Ook handig zo?n pil als je moet maar niet wil, zeg maar als je hoofdpijn hebt. Je mannetje staat wel hoor na zo?n dosis. Vrouw vermaakt zich en jij slaapt al of zapt. Ideaal. Maar goed die nagels, die moet je verzorgen, vinden vrouwen die zich daar uren mee kunnen vermaken, wat verdomd handig als je eens rustig voetbal wilt kijken en friemelen, met of zonder pil. Alleenstaanden hebben daar geen last van. Die kunnen bankhangen wanneer ze willen. En hebben ook geen pil nodig dan, wat ook wel weer jammer is eigenlijk.

Terug naar de sokken dan maar.
Lange nagels veroorzaken gaten in die sokken bij de grote tenen. Dat is niet erg en op zich heb je daar geen last van. Uiteindelijk gaat de linkersok naar rechts en de rechtersok naar links. De kleine teen is toch te klein om eruit te steken zodat aan die kant een gaatje niks uitmaakt. Zo kun je vrij lang doen met sokken. Als je single bent dan. Als je de lul ? met partner dus - bent krijg je al snel de klacht dat je sokken dun worden. Niet eens een gat, nee dun. Vrouwenprobleempje, wat oploopt als de maanstonde weer de intrede doet dan is het helemaal feest. Dan is het niet alleen de sok die het moet ontgelden maar ook je onderbroek en ja, zelfs de boord van je overhemd. Een man alleen draagt geen overhemden, maar een met partner opgezadelde kerel wel, want die heeft zij voor hem gekocht, puur en alleen omdat zij dat mooi vond. Vragen doen vrouwen namelijk niet. Doen wel. Ja, en zeuren.

Maar sokken dus, want daar gaat het vandaag allemaal om. Om een lang verhaal kort te maken: Ik heb nieuwe sokken. Jawel, ook alleenstaanden zorgen goed voor zichzelf en hun voeten. Nu nog die nagels.

Als ik zo eens kijk naar de mediaplannen van staatssecretaris Medy van der Laan, ben ik bang. Jammer natuurlijk dat er een omroep (NPS) verdwijnt en natuurlijk jammer dat er mensen de laan uitvliegen. Maar ach, zo gaat dat in de wereld.
Wat vreselijk jammer is, is dat mijn programma?s op de tocht staan. Want als ik zo even bekijk wat ik kijk, is het veel VARA, VPRO en NPS.
Shit dus!
Morgen is het debat in de Tweede Kamer. Protesteren kan nog steeds? DOEN!

www.publiekinactie.nl

Heeft Alphen aan den Rijn ineens een zusterstad...?

Op straat

Woorden gevonden
Zomaar ergens op straat
Niemand wilde ze hebben
Ik wel

Ik raapte ze op en
Legde ze naast elkaar
En kijk
Zomaar ineens
Vormen ze een paar

Ik hoefde niets te doen
Ze lagen gewoon daar
op straat

(c) Fred van Rooij - 2004

Geschreven voor basisschool 'Het Palet', ten behoeve van de Gedichtenweek 2004

Het is weer zover, de fotocursus (deel 2, ondertussen) is begonnen. Da?s mooi, heel mooi zelfs, want deze site verdient af en toe een mooie foto. En die komen nu weer met enige regelmaat. Opdracht één was simpel, een groot onderwerp in detail fotograferen. Je denkt wat en dan weet je het. Ik heb wat met het oude Baroniegebouw hier in Alphen aan den Rijn. Voor het Leidsch Dagblad mocht ik al eens binnen kijken en ja? Mooi. Het heeft wel wat weg van het Van Nellegebouw in Rotterdam en zeker in de huidige verloren staat heeft het mijn hart veroverd.
Dus, dacht ik, ga ik zondag dat gebouw van buiten fotograferen en de binnenkant komt later wel. Die zondag was gisteren. Klein probleempje? Enkele onverlaten hebben de zaterdag ervoor een vleugel in de fik gestoken en wemelde het zondag nog steeds van de politie en brandweer. Niet het beste moment om even door de hekken te glippen om alles op de gevoelige plaat vast te leggen. En het was juist zo?n mooi licht, een lage zon. Precies goed.
Tja, en dan. Als er iets in mijn kop zit en het lukt niet heb ik een zozo dagje, zeg maar. Balend ben ik de zondag doorgekomen. En piekerend over een ander gebouw. De tip die ik kreeg was Villa Nuova, ook in Alphen aan den Rijn. Oud en monumentaal en bovendien vervallen. Dus vanmiddag spullen in de auto en gaan met die banaan. Is dat kolere pand tot aan de nok zo ongeveer vol gegroeid met bossage, niet fotogeniek genoeg naar mijn idee. Precies, foeteren.
Maar laat nu naast dat gebouw het afgebrande koetshuis staan.

Door (andere?) onverlaten vorig jaar november in de fik gestoken. Sindsdien staat er een hek omheen en is er niets aan de hopeloze situatie van het gebouw veranderd. Door het hek was geen probleem en zo had ik een afgefikt gebouw voor de lens. Nou ja, kijk zelf maar.

Daarna nog een paar plaatjes van de oude begraafplaats naast de Oudshoornse kerk en het rolletje was vol. Jawel, hier nog gewoon alles op de plaat.

En laten we wel wezen. Een mooie foto op de site is toch leuk.

Meer foto?s zien? Klik hier!
De foto?s van het koetshuis staan onder de kop ?koetshuis? en de platen van de begraafplaats onder de kop ?grafwerk?.