Fred van Rooij | woord & beeld

Tja.
D-day morgen voor Europa.
Wat doen we. Ja of nee, of toch maar niet stemmen. Een hele keus.
De balans: Wilders is tegen en de LPF ook. De Fransen willen de grondwet met zijn allen ook niet. Trouwens de Christen Unie evenmin.
Tja, en als ik dan het zaakje even goed afweeg kan mijn stem alleen voor zijn.
Dus:

Fred zegt: Ja, yes, qui, da, si!

Zomaar ineens is het weekend voorbij.
En zomaar ineens ben je een jaar ouder.
Het kan raar lopen in een weekend.
Verdikkie!

Overal bevinden zich van die zaken die totaal nutteloos zijn en toch zijn ze er. Da?s dan het toppunt van nutteloosheid.
Toen wij vijftien jaar geleden in dit huis trokken bevond zich op het allerkleinste kamertje een fonteintje. Handig om je handen te wassen bijvoorbeeld. Op zich een nuttig ding dus. Maar toen al ging het kraantje stroef open. Kwestie van vervangen en klaar. Simpel, zou je zeggen.
Zo niet in dit huis. Het toilet bevindt zich naast de keuken en toevallig zit daar ook een kraan met stromend water. Niet eens toevallig trouwens. Dus de gewoonte sloop erin om na het toiletteren in de keuken de handjes te verfrissen. En de kraan in de WC werd werkloos. Tot aan de dag van vandaag.
Nu zit het kraantje volledig vast en dient het bakje om er de lege pleerollen en afgescheurde blaadjes van de scheurkalender in te deponeren. Sterker nog: ernaast hangt keurig een handdoekje om de handen die daar nooit gewassen kunnen worden te drogen.
Over nutteloos gesproken!

Ik ben een einzelgänger, dat weet ik van mezelf. Mensen geen bezwaar, maar niet teveel en vooral niet te lang. Volk heb ik wel nodig om te komen tot verzinsels, zeg maar mijn schrijfsels. Iets heb ik nodig, al is het maar een blik, een woord of een situatie. Mijn fantasie doet dan de rest en slaat op de hol. Zelfs meerdere verhalen door elkaar, geen probleem. Na een weekje piekeren en zuchten, vloeien de woorden automatisch op papier. Soms voel ik me een machine en produceer voldoende voor een boek. Maar heel soms staan de radertjes in mijn hoofd stil.
In ruste, denk ik.

Schrijven doe ik ook alleen, in stilte. Met de radio en TV tegelijk aan vind ik die stilte en rust. Met die herrie laten mijn hersenen de woorden via mijn vingers op het papier lopen. Afleiding kan me niet storen. Het hoofd zegt schrijven en dan schrijf ik. Alleen mensen kunnen me dan afleiden. Schrijven is een eenzaam beroep en een verkeerd woord van wie dan ook kan een geweldig stuk ruineren. Dood als een pier zijn de cellen dan in mijn toch al drukke hoofd. TV, radio of wat dan ook leid me niet af. Dat is toegestaan lawaai. Als iemand wat vraagt of zegt, ga je automatisch denken. En denken en schrijven gaat niet samen. Althans niet als iemand anders je laat denken. Als ik schrijf denk ik aan schrijven en zoek en selecteer de woorden die nodig zijn om de juiste toon, en vooral het juiste gevoel te vinden. Schrijven is bij mij eruit halen wat erin zit.
Daar hoort niemand bij te zijn.

Maar soms zijn er ook periodes dat ik niet schrijf. Writers block? Welnee, ik ken het woord maar niet de situatie. Schrijven is ook geen werk, al is het mijn werk, maar mijn hobby en roeping. Als het moet kan ik altijd schrijven, wanneer dan ook. De krant krijgt altijd het stukje op tijd, soms is het persen maar het lukt altijd. Soms staat de fantasie gewoon even stil. En geloof me, dat is heerlijk. Het continu malen is verdwenen en als ik buiten ben hoor ik ineens alle vogels en geluiden die er zijn zonder er tegelijk een situatie bij te verzinnen. En die ruimte heb ik nodig om opnieuw de batterij op te laden voor een nieuwe manische schrijfperiode. Zelfs de mooiste en subtielste ideetjes voor een literair hoogstandje schuif ik moeiteloos ter zijde.
Nu even niet.

Trouwens mensen winden me ook op. Seksueel gezien is daar niets mis mee, maar het eeuwige gezeur, wat helaas erg vaak doorklinkt in onze maatschappij, maakt me moe. Donder op, wil ik ze dan toeschreeuwen. Kijk wat je hebt en niet wat je moet hebben. Maar ik laat het. Ik trek me terug en voel de rust terugkeren. Met een select groepje mensen vind ik wat ik graag wil hebben. De rest is welkom, maar niet te lang en teveel. We leven, zo denk ik soms, alleen maar om een doel na te streven. Maar vergeten dat het leven zelf het enige doel is. Na het leven is er niets meer. Dus als er iets moet gebeuren, moet het tijdens het leven en is het zaak om ervan te genieten voordat je dood bent al tijdens het leven.

We missen zo vaak die kleine dingen omdat we er geen tijd voor hebben. En juist die kleine dingen zijn grote zaken die verwoord moeten worden. Misschien ligt daar bij mij wel juist die drang naar eenzaamheid. Als zaken te overzien zijn, kan ik het volgen. Hoe kleiner mijn wereld hoe meer ik ervan kan genieten. Ach, er zijn zoveel mensen die zeggen dat ik het verkeerd doe. Maar ik kies mijn doelen bewust en voorzichtig. En dat doel is leven en genieten van het leven. En genieten is ook schrijven. Letters verbinden tot woorden, om zo gevoelens weer te geven. Maar soms ook niet. Soms mag het hoofd even stil zijn om al die mooie dingen op te nemen om straks weer al die indrukken op papier door te geven. Voor het nageslacht of gewoon voor mezelf.

Vrij kamperen, wie wil dat eigenlijk niet. En dan heb ik het natuurlijk over de echte kampeerders, kleine tent, rugzak, fiets. Luisteren naar de vogels die vrij en blij fluiten, speciaal voor jou, zonder een andere kampeerder in de buurt. Dat kan alleen als je illegaal kampeert in Nederland.
Niet helemaal.
Op de site van Staatsbosbeheer staan plekken waar je ?vrij? mag kamperen in de Hollandse natuur. Er zijn zo?n twintig plekken, waar een paal staat en een pomp. Drie tenten mogen er maximaal staan. Legaal en toch een beetje illegaal, althans qua gevoel.
Echt buiten en vrij!
Hieronder gaan wij een nachtje staan om te ervaren hoe het is om samen en alleen lekker buiten te zijn. Een concert van de vogels speciaal voor ons. Vrijer kan het legaal in Nederland niet.
Misschien wilt u weten waar dat mooie plekje is? Misschien dat ik het ooit verklap, maar voorlopig niet. Ik wil het nog even rustig houden daar. Eerst gaan wij en dan mogen jullie.
Enne? geen caravans, maar dat had je vast wel begrepen.

Omdat wij wat avontuurlijker (ahum) gaan kamperen is de De Waard Zilvermeeuw overbodig geworden. En ergens is dat jammer, want zo?n mooie tent hoort niet doelloos op zolder. Vandaar dat hij de verkoop in mag om een ander gezin te dienen.
Let wel: Het is een tent in een absolute top staat.
Er zit ook een zijluifel bij en een separatiescherm voor het slaapgedeelte. Met gemak kunnen er vier personen in.
Dus doe een bod en laat deze unieke kans niet voorbij gaan.

Bron: Volkskrant 12 mei 2005

U denkt wat is het stil hier.
Dat klopt dus. Het is even stil.
Niet bedoeld maar soms gaat het even zo, in stilte.

Maar niet ongerust, ik ben er snel weer met veel meer.

Hè hè. We hebben um. De tent dan. Het kreng dat ons weken uit de slaap hield en als we wel onder zeil waren droomden we erover. Outdoorwinkel na outdoorwinkel liepen we af. Elke internetsite die tenten verkoopt kennen we en elke catalogus kunnen we natekenen.
Maar het is gelukt, eindelijk.
We hebben um dus en hieronder staat ie.
Nu is het dus dringend tijd voor vakantie en dat duurt nog een paar weken.
Verdikkie!

Ze is trots.
Trots op haar afkomst, trots op wie ze is en vooral trots op wat ze gaat doen. Ze is ook hard, keihard. En vooral voor zichzelf. Maar ze moet wel. Ze weet wie ze is, en zo wil zo ook worden. Dus ze moet keihard zijn. Ze doet het voor zichzelf en haar zoon.
En het zal niet makkelijk zijn, de stap die ze gaat maken. Goed beschouwd verliest ze alles. Geen bescherming meer en geen steun. Helemaal in haar uppie zal ze zijn.
Maar ze krijgen haar niet klein, dat nooit. Dat weet ze zeker.
Ze is een vrouw die midden in het leven staat. Jongensachtig, maar op en top vrouw. Ze leeft volgens haar eigen ideeën en haar eigen dromen. En dat is alles wat ze nastreeft. Langzaam krijgt ze alle touwtjes in handen.
Ze zal het leven kneden voor zichzelf en haar zoon totdat haar hart zegt dat het goed is. Als ze weer de innerlijke rust gevonden heeft weet ze dat ze op de goede weg is.
Ze kiest bewust de moeilijke weg. Maar voor haar is het de enige weg.
Mannen vallen voor haar, als bosjes. Maar ze heeft ze niet nodig. Ze is meer dan een eenmalige wip. Meer dan een lichaam en een leuk kopje. Veel meer zelfs.
Ze zal zich niet geven als ze het niet wilt. Maar als ze zich geeft, geeft ze alles. Ze is geen bezit maar gelooft in echte liefde.
Ze kan voor zichzelf zorgen als de beste. Werkt tot ze er bij neer valt, want toegeven: nooit!
En elke stap is bedachtzaam en overdacht. Maar elke stap die ze nu doet is een stap in de juiste richting. De cirkel is doorbroken en een lange rechte weg volgt.
Haar hoofd houdt ze opgeheven en haar rug is recht. Van binnen wordt ze verscheurd door twijfels. Maar dat laat ze niet zien.
Niet veel mensen kennen haar, en dat wil ze graag zo houden. Ook weinig mensen vertrouwt ze en ook dat moet zo blijven. Bewust houdt ze haar wereld bekrompen, nog wel. Op de weinigen die ze wel vertrouwt kan ze steunen. Bij hen kan ze even rust zoeken voor ze verder gaat met haar gevecht. Niet lang, want ze moet door.
Ze zullen haar uitlachen en beschimpen, dat weet ze ook. Maar ze maalt er niet om.
Alles beter dan ?alles hebben en toch niet gelukkig?. Nee, deze keer weet ze de weg en is ze vastberaden die weg te volgen tot het bittere eind.
Laat ze maar lachen, ze weet wat ze wilt.
Haar rug blijft recht en haar trots leidt haar.

Duizend handtekeningen, jawel. De Christenfundamentalisten hebben het voor elkaar. Wel duizend van hen hebben hun handtekening gezet tegen de reclamespot van Versatel. En geloof het of niet: John de Mol geeft toe aan een handjevol gelovigen. Het spotje is van de buis tot de reclamecodecommissie uitspraak heeft gedaan.
En beste mensen: dat is dus buigen voor terreur.

Daarnaast is het spotje nep. Dat wist u niet? Nu, wij ook niet. Maar bronnen binnen het Christelijk Fundamentalistisch Front geven aan dat God niet van voetballen houdt. Een van de weinige, dat moeten wij ook toegeven, maar het kan verkeren. Niet iedereen heeft natuurlijk die liefde voor het voetbal. En ook God is soms maar een mens. Maar het spotje waarin de hand van God een bal het doel inwerkt is dus computerwerk is. Helaas voor alle gelovigen die wel van voetbal houden. Nederlandse clubs zullen dus de hand van God moeten ontberen. Smeken en bidden heeft dus geen zin en we blijven altijd de op één na beste.

Langzaam gleed het mes diep in het lichaam van de verkoper. Als een warm mes door boter. Verdwaasde ogen keken me aan. Zijn mond bewoog zoals een vis naar adem hapt op het droge, net alsof hij wat wilde zeggen. Een zwaar gerochel was het enige wat hij aan geluid produceerde, een streepje bloed verliet daarbij zijn mondhoek. Dieprood warm bloed. Hoe dieper het mes kwam, hoe leger de ogen werden. Langzaam verliet het leven de nog jonge man. Ogen waarin nog een keer de pupillen van links naar rechts schoten, waarna het lichaam verslapte en naar de grond zakte, als in slow motion. De ogen sloten zich. Het mes hield ik stevig vast en kwam moeizaam los uit het vlees van het vallende en inmiddels morsdode lichaam.

Hoe het kon weet ik niet maar ineens trok ik mijn vlijmscherpe Buckknife en stak genadeloos toe. Als in een roes stak ik toe en perste met alle kracht het mes in het stevige vlees. Wie denkt dat iemand neersteken makkelijk gaat, heeft het mis. Je hebt er aardig wat kracht voor nodig, of een niets ontziende woede. En juist die woede kwam ineens bij me op. Ineens stak ik toe, verblind door woede. Op de grond zie ik het levenloze lichaam liggen vlak voor mijn voeten, half boven op een tent die uitgestald stond. Een Fjall Räven Akka Light R/S 3. Het rode bloed van de verkoper ? nu ex-verkoper - loopt in stroompjes over het mosgroene tentdoek. Snel blik ik binnen in de tent. Mooi, ook bloeddicht dus. Goeie tent.

En laat het nou net die tent zijn die ik wil hebben voor de vakantie. Al maanden zoek ik naar de perfecte tent en dacht die ook gevonden te hebben, na het aflopen van elke outdoor shop die Nederland rijk is. Als je iets goeds wilt kopen moet je er ook moeite voordoen. Goed rondkijken en oriënteren is belangrijk, zeker voor een duurzaam product. Maar dat is aan mij wel besteed, zo ben ik namelijk. Bedachtzaam en nadenkend en nooit in een spilt second beslissend. Zomaar iets aanschaffen komt bij mij nooit voor. Ik vergelijk, zoek en kijk nog eens. Na alle voor en tegens doorgenomen te hebben neem ik pas een beslissing. Weloverwogen. Impulsen? Ik ken ze niet.

En mijn keus was op deze strakke tent gevallen. Op een vrije dag toog ik naar de juiste winkel en zei tegen de nu dode verkoper: ?Doe deze maar, in het groen.? Elke verkoper wil zo?n klant. Tent pakken, afrekenen en weg klant. Sneller kun je het niet verdienen, lijkt me. Maar nee, niet deze verkoper. Hij wilde voorlichten, alles vertellen over de tent, het doek en de palen. Alsof ik dat nog niet wist. Polyester ripstop doek, wist ik. Alu stokken, wist ik. Iets minder dan drie kilo? Ik zuchtte diep en keek de verkoper aan. ?Mag ik deze niet gewoon kopen zonder dit praatje?, vroeg ik nog enigszins beleefd.

Maar ik voelde het wel langzaam opkomen. Irritatie. En dan tot de tiende macht. Maar ik bleef rustig, uiterlijk wel tenminste. Inwendig kookte het al maximaal. Maar zoals als altijd is er een grens, en die mag je nooit overgaan. Alleen dat wist de brave verkoper niet. Na het voorlichtende praatje keek hij me aan en zei het verkeerde: ?Het is belangrijk dat je je goed oriënteert, rondkijkt en dan pas beslist welke tent je neemt.? Oriënteren en rondkijken? Maanden, Godverdomme, kijk ik al rond en oriënteer me suf en dat nog zonder GPS. Ik sleur me van shop naar winkel en terug, ken elke catalogus beter dan welke verkoper ook.

?Wat nou oriënteren?, schreeuwde ik. Plotseling schoot er een rode waas voor mijn ogen en ergens ver in mijn achterhoofd hoorde ik nog de klik waarmee het vlijmscherpe net geslepen mes open klikte. Met alle kracht stak ik toe.
Nogmaals bekeek ik de bloeddichte tent. ?Deze, en snel?, brulde ik door de winkel. Mijn stem klonk wat hol, en personeel was er hoegenaamd niet meer. Wat een service.

"Je kunt een zwerver wel een driedelig pak aantrekken en in een snelle auto laten rondrijden, maar het blijft een zwerver."

?Was het zo goed??, stond op het bidprentje te lezen dat bij ons squadron op de bar stond. Een vraag van een vrouw die zich afvroeg of de begrafenis was verlopen zoals haar man het wenste. Hij was dood namelijk. Van huis gegaan om een maand later weer terug te keren, althans dat was de bedoeling. Uiteindelijk kwam hij terug in een kist. Het kan verkeren soms. Hij ging omdat de regering het wilde. Het zij zo, en is je werk goedbeschouwd. En dus ga je. Een levend weerzien kwam er niet meer. Wij waren een collega kwijt, en een vrouw haar man. Je staat er bij stil en je gaat door.

De dood komt altijd onverwachts. Een vooraankondiging is er zelden. Zeker militairen weten bij een uitzending naar een brandhaard in de wereld nooit hoe het kan verlopen. Sterven is een gerede kans, maar echt rekening houd je er niet mee. Ik heb er nooit rekening mee gehouden en heb het altijd weer keurig overleefd. Veel militaire collega?s niet. De meeste mensen zeggen: ?Dat is het risico van het vak.? Klopt, maar maakt het verlies er niet minder om. En elke dode is er een teveel.

Tja, hier moest ik aan denken toen ik gisteren de dodenherdenking zag op TV. Zestig jaar vrijheid hebben we nu en de Tweede Wereldoorlog mogen we nooit vergeten. Maar vier mei is meer dan alleen zestig jaar geleden. Op die dag herdenken we alle gevallenen van en na de grote oorlog van 40-45. Dus ook de gevallenen van na de oorlog. Zeg maar vanaf de politionele acties in Nederlands-Indië tot aan Irak nu. Voor de vrijheid van andere landen stierven er Nederlandse jongens ? geen meisjes zover ik weet ? in den vreemde. En juist deze gevallenen miste ik tijdens de herdenking op de Dam.

Even gloorde er hoop toen onze regeringsleider aan zijn toespraak begon. Maar helaas, ook hij kwam niet verder als de laatste oorlog waaraan Nederland meedeed. En dat maakt elke dode blauwhelm tot een karikatuur van de Nederlandse geschiedenis. Waarom dan mensen uitzenden naar oorlogsgebieden met een gerede kans op een kogel door je kop? Goed je wordt er voor betaald, maar mag je ze daarom niet herdenken. Pijn deed het bij mij in mijn hart en vast ook bij de nabestaanden die ook herdenken, en waarschijnlijk terugdenken aan hun verlies. Oud-collega?s stierven voor een goed doel, ik overleefde maar wil deze maten wel kunnen herdenken. En daar is vier mei voor. Maar zolang de Tweede Wereldoorlog blijft overheersen krijgen die gesneuvelden van na de oorlog nooit datgene waar ze recht op hebben: respect.

Want laten we wel wezen: deze mensen stierven voor de vrijheid van andere landen en andere mensen. Die ver weg wonen misschien, maar vrijheid en vrede net zo belangrijk vinden als wij. Veel landen schreeuwen om vrijheid en Nederland stuurt militairen uit om die landen te helpen een toekomst op te bouwen in, de door ons zo geroemde, vrijheid. En zij die daar bij sterven verdienen het recht om herdacht te worden op vier mei. Want ook zij vielen voor de vrijheid, net zoals er zoveel mannen en vrouwen omkwamen voor onze vrijheid zestig jaar geleden.

Kanariegeel was de broek, zo geel had ik er nog nooit een gezien. Maar schijnbaar verkopen ze die wel en zijn er dus mensen die een vreselijk gele broek kopen. Met een paars shirtje erop moet het wel kunnen. Dat denk ik niet, maar wel die vrouw achter mij in de flat. Nou ja, zij dacht het ook niet, maar droeg het gewoon. Ik ben niet bij met de mode, en misschien is dit wel de mode van nu. Hoewel ik eraan twijfel.
En daar zat ze dan, in een kanariegele broek en paars shirtje op haar balkon. Ze had draden om lampen gedraaid, of zoiets. Misschien verstond ik het niet goed. Maar het waren er wel vijf, dat was duidelijk te verstaan. Vanaf half vier dan, want daarvoor was er geen tijd. Waarschijnlijk trok de persoon, die deze vrouw aan de telefoon had haar werklust in twijfel. Vijf lampen vanaf half vier was daarom de uitleg, en acceptabel begreep ik uit het gesprek.
Tja, langzaam komt de zomer in het land en stromen de balkons achter mij weer vol. Iedereen wil natuurlijk een beetje zon meepikken. En dus luister ik ook weer veel telefoongesprekken af. Niet bewust, maar ze dwarrelen gewoon mijn tuintje binnen. En ja, ik geef het toe, soms spits ik ook mijn oren. Ik ben namelijk vrij nieuwsgierig van aard. Mensen hebben ook de neiging om harder te gaan praten aan de telefoon. Waarom? Ik zou het niet weten maar het is wel een feit. Wel raar, want in een telefoon zit een versterker en die werkt meestal prima. Maar de neiging is er gewoon.
En als de telefoongesprekken in de flat weer te horen zijn is de zomer weer in het land.
Daar heb je geen Erwin Krol voor nodig.