Fred van Rooij | woord & beeld

Tja, ik heb niks met koningen en ook niet met de vrouwelijke variant ervan. Vandaag afschaffen nog liever dan morgen. Zijn we meteen van dat ellendige oranje af. Wat een vieze kleur, geen wonder dat we nooit wereldkampioen worden.
Maar ondertussen is het morgen wel feest in het land. Zonde om allemaal voorbij te laten gaan. Dus ga ik maar gewoon genieten.
Lekker in het park, met kunst, cultuur en muziek. Het zou zonde zijn als er niemand kwam. En daarnaast wordt het lekker weer, dus ideaal voor een gazonnetje met een lief meisje.
Het moet maar, denk ik dan. Dus de tent gaat even dicht dit weekend. En met wat geluk vieren we voor het laatst koninginnedag. En anders volgend jaar gewoon weer.
Prettig weekend!

PS
Oja, Geert Wilders schaamt zich voor Nederland. Ik schaam me voor Geert Wilders, maar loop dat toch ook niet overal te roepen.
Zou wat zijn zeg.

(?) Oh Biko, Biko, because Biko (..), klinkt het stevig in mijn oren. Bijna automatisch gaat mijn gebalde vuist omhoog en de woorden zing ik hard mee. In de supermarkt. Verbaasde ogen kijken me aan en sommige oude dametjes schrikken van de woeste blik achter mijn bril. Ik kan er niets aan doen. Sommige nummers halen de revolutionair in me naar boven en Biko van Peter Gabriel is zo?n nummertje.

Een van mijn oude bijnamen vroeger was Che Fred. Ik droeg een T-shirt van die man, rookte Cubaanse sigaren en ergens in huis staat nog een beeldje van Lenin. Ik was klaar voor de revolutie en eigenlijk ben ik dat nog steeds. Nederland is eindelijk toe een echte revolutie om de maatschappij voor eens en voor altijd in een eerlijke balans te brengen. Onnodig te zeggen dat ik aanstuur op een linkse revolutie.

Maar al snel besef ik dat de supermarkt niet de juiste plaats is om een revolutie te ontketenen. Zo kom je nooit in de geschiedenisboekjes. Mijn arm gaat naar benenden en met een rooie kop pak ik een boodschappenmandje. Nagestaard door het voltallige personeel. Ach. Soms komen die gevoelens spontaan naar boven. De wereld moet er maar aanwennen.

Een paar minuten eerder staarden vele ogen me ook al vreemd aan. En dat alleen omdat ik stond te pinnen. Want ja, een rode rakker heeft geld nodig voor het eten. Lijkt me logisch. Alleen zong ik toen luidkeels Somebody to love mee van Queen. En als ik met een band voluit meebral is het wel die band. Queen rulezzz, zou de jongeren van nu zeggen, al zijn ze het waarschijnlijk niet met me eens. Queen is uit en verdomd lang geleden.

Wat wel handig is zijn die dopjes in je oren waar muziek uitkomt. Ja inderdaad, ik heb sinds kort ook een MP3 speler. Wie denkt dat zo?n muziekapparaatje alleen is voor de jongeren heeft het mis. Toegeven, bij de kids begon het. Geen kind zag je meer zonder en op elk verlanglijstje stond een speler vermeld. Anders hoor je er niet bij namelijk. Tijdens het MSN?en wordt dan de muziek gedownload. Genot en deugd gecombineerd. Op de fiets, in de stad en in elke situatie prijken die dopjes in de kinderoren. Tussendoor kletsen ze vrolijk door zodat ik me wel eens afvraag of ze nu de muziek wel horen.

Maar nu mogen ook de ouderen dopjes in de oren. Niet met een lullig MP3 spelertje natuurlijk. Mac kon deze muziekhype natuurlijk niet aan zich voorbij laten gaan en kwam met de iPod op de markt. Uitspreken als eipot trouwens, leerde ik snel. Tis Engels namelijk. Op dat Mac-geval kunnen tot wel duizend nummers, ook van CD zodat downloaden niet altijd nodig is. Dat is veel muziek en ? omdat het Mac is ? voor veel geld. Want anders is het niks voor de oudere natuurlijk. Goedkoop is voor de jonkies.

Maar om mijn uitgaven en inkomsten enigszins in balans te houden had ik een probleem. iPod was te duur en een MP3 speler kan eigenlijk niet. Dilemma dus. Uiteindelijk werd het dan toch een MP3 speler. Niemand ziet het ding toch en er komt muziek uit, en daar gaat het wat mij betreft om. Het enige wat ik nu nog moet leren is om mijn armen naar beneden te laten en vooral niet meezingen. Dat stoort andere mensen, en is juist niet de bedoeling. Maar toen ik na mijn eerste wandeling weer thuis kwam en mijn dochter zag me met mijn doppies in mijn oren straalde ze helemaal. Nou ben je cool, zei ze en ik straalde van trots. Pa is cool. Ik hoor erbij dus.

Dom, dom, dom. Heb ik natuurlijk weer. Is er eindelijk weer een goede hype in Nederland, medialand om precies te zijn, besteed ik er geen aandacht aan.
Het nieuws doet er uitgebreid aan mee, alle kranten en weblogs ook, behalve [van-rooij.net]. Tja, da?s dom.
Jullie ook gemist?
Nou het is zo: Jack Spijkerman ? ja  die van Kopspijkers ? gaat naar de zender Tien, van John de Mol. En nou is de Vara boos en komt Kopspijkers niet meer op TV.
Erg hè?
Mooi dan, nu weten jullie het ook en ik heb er aandacht aan besteed. Bijblijven is natuurlijk een must voor een weblog.
Als ik het vertel wat mijn lieve dochter er van vindt is haar antwoord ook duidelijk. Jongeren hebben namelijk vaak een verdomd goede mening.
Haar reactie: Boeie!

Laten we eens gaan lunchen in de stad, was mijn voorstel. Normaal doen we dat thuis, maar een verandering van gewoontes is nooit verkeerd. Ik wilde naar een tentje op het Thorbeckeplein. Stond er al jaren en nooit eerder geweest. Dat moet iets gevoelsmatigs zijn geweest, want komen zal ik er nooit meer.

Ik kon me nog net uit mijn jas wurmen en het menu grijpen en ik moest al vertellen wat ik dan wel niet wilde. Nou, dat wist ik nog niet. Normaliter bestudeer ik uitgebreid de kaart en neem een weloverwogen beslissing. Nu voelde ik een bepaald soort drang. Zoiets van: schiet op, ik heb meer te doen. Maar er was niets meer te doen, er was namelijk bijna geen hond binnen. Een veeg teken, denk ik nu.

Het meisje dat ons bediende blonk ook niet uit in het aantal aanwezige hersencellen. Goed, in rap tempo lazen we de kaart en deden de bestelling. En een pannenkoek voor de kleine, zeiden we nog. Of nee, we vroegen of hij een kleine mocht in plaats van het standaard karrenwiel dat een kind toch niet op kan. Leek ons simpel, kleiner pannetje en wat minder beslag. Een verdwaasde blik keek ons aan. Een kleine pannenkoek was onmogelijk, de pannen zijn nu eenmaal zo groot. Zelfs overleg  met de keuken leverde een negatief resultaat op. Tja.

Dit bedrijf kende Blondie nog niet. Het duurde een paar minuten, maar standvastig verweerde zij zich tegenover het voltallige personeel. Leer mij Blondie kennen. Alsof een kleine pannenkoek zo moeilijk is. Maar goed, er zou dus een kleine pannenkoek komen. U weet wel, kleiner pannetje en minder beslag. Maar ook dat ging weer mis en niet eens tot onze verbazing. Er kwam dus toch een karrenwiel op tafel voor de kleine man. Wel met minder beslag, was de uitleg. Het resultaat was een perkamentachtige pannenkoek. Soms ben je door de situatie overbluft. Wij dus ook van zoveel dommigheid.

Snel eten, betalen en wegwezen dus. Maar natuurlijk kun je daar anno 2005 niet pinnen, logisch toch. Ook dat nog.

Sommige geruchten wil je graag meteen ontzenuwen. Maar andere geruchten mogen soms even rond zoemen.
Gisteren hoorde ik dit: ?Wat moet Fred met vier vrouwen in het park??
Kijk dat is een gerucht dat ik even de wereld laat veroveren. Mijn imago kan er alleen maar sterker van worden.

These are the days of our lives

Sometimes I get the feeling
I was back in the old days , long ago
When we where kids when we where young
Things seems so perfect,you know
the days where endless we where crazy we where young
the sun was always shining
we just lived for fun
sometimes it seems likely
I just don?t know, the rest of my life?s been just a show

Those are the days of our lives
Bad things in live where so few
Those days are all gone now, but one thing is truth
When I look and I find
I still love you

You can?t turn back the clock
You can?t turn back the time
Aint that ashame
I liked to go back one time on a rollercoaster ride
When live?s just a game
Now your still sitting and thinking of what you did
When you can lay back and enjoy it trough your kids
Sometimes it seems likely I just don?t know
Better sit back and go with the flow

These are the days of our lives
They floot in the swiftnes of times
These days are all gone now but some things remaine
Whene I look and I find no change

Those are the days of our lives
Bad things in life where so few
Those days are all gone now, but one thing is still truth
When I look and find
I still love you

I still love you

Queen

Vanavond is het zover. Queen in Ahoy, Rotterdam samen met Paul Rodgers. Slechts twee leden van Queen spelen mee: Brian May, en Rodger Taylor. John Deacon is met vervroegde vut en het verhaal van voorman Freddie Mercury kennen we allemaal.

19 Juni 1986 was de band voor het laatst in originele bezetting in Nederland. En ja, ik was erbij en kan het concert me van voor tot achter herinneren. Vanavond ben ik er niet bij. Bewust niet. Queen zonder Freddie is niet de Queen voor mij. De band was niet Freddie en de rest, maar een combinatie van vier unieke mensen. Freddy stond voorop.

En daarom ga ik niet, hoewel ik lang heb getwijfeld. Maar ik denk een verstandige beslissing. Wat iedereen ook zal zeggen. Ja, ik was een fan van mijn naamgenoot. En zonder Freddie is er geen Queen. Net zoals de rest onmisbaar is. Queen blijft in mijn geheugen zoals de band was door al die jaren heen.

Het is goed zo!

De paus is dood en hij leeft.
De koningin was er niet bij toen hij dood was en niet toen er weer een andere kwam. Alex wel dus.
Fijn voor iedereen.
Ondertussen zijn er weer duizenden, en misschien wel meer, mensen gestorven in de tijd dat de paus doodging en er weer een levende kwam.
Naamloze figuren die schijnbaar geen aandacht verdienen. Een katholieke vent in een jurk wel.
Kunnen we nu weer de aandacht aan belangrijkere dingen geven? Al die anonieme doden, of zo. En dan vooral die kinderen die geen toekomst hebben in het leven. Met of zonder jurk.

We waren op de ANWB kampeerdagen. Ze hadden daar caravans en tenten. Tweedehandse caravans, welteverstaan. En dus waren er ook tentenmensen en caravanmensen. Dat zijn verschillende mensen, dat ziet bijna iedereen. Gewoon op de details letten en je ziet het.
Goed.
Nu kan het gebeuren dat tentenmensen caravanmensen worden, met eventueel een tussenstap in een vouwwagen. Vouwwagenmensen dus. Eigenlijk twijfelaars. Te groot voor de poppen, te groot voor de merels, te klein voor de liefde, te klein voor de kerels. Om maar even Paul van Vliet?s Meisjes van dertien te gebruiken. Ze willen het een en ook het ander. Nou ja, gewoon vouwwagenmensen dus.
Maar het gaat niet over vouwwagens en hun mensen.
Tentenmensen worden dus caravanmensen. Maar caravanmensen worden nooit tentenmensen. Als je eenmaal vloerverwarming hebt in je mobiele huis wil je natuurlijk niks anders. Caravanmensen en ook tentenmensen die caravanmensen worden willen eigenlijk alleen maar luxe. Zij hebben aan een groot veld genoeg. Lekker met zijn allen en dan maar badmintonnen. Of braden op de Party Grill. Zoiets dan. Maar vooral samen.
Tentenmensen zijn zonderlingen. Wij dus ook.
We gingen voor een ruime tent en komen terug met een kleine. En allebei dolgelukkig. Da?s raar. Zonderlingen dus. Een kleine camping hebben we het liefst. Nou ja, nog liever geen camping. Maar in ieder geval zo primitief mogelijk.
Zo willen tentenmensen het. Terug naar de oertijd.
Wel met een elektrische koelbox trouwens. Want laten we wel wezen: witte wijn moet je koud drinken.

Het kost me gemiddeld een half uur. Ik heb dat eens geklokt. Baard trimmen, nekharen verwijderen en wat geen baard moet zijn scheren. Daarna douchen en tanden poetsen. In dertig minuten ben ik het mannetje en startklaar voor de stap naar buiten voor een nieuwe frisse dag. Dit is uitgezonderd koffie en andere genotsmiddelen. Dat is geen uiterlijke verzorging maar meer het innerlijke. Van bed naar buiten in een half uur, vind ik een mooie score.

Het zal allemaal wel per man schelen, natuurlijk. De een heeft een baard die vrijelijk mag groeien en de ander wil alles lekker glad. Mijn baard doe ik trouwens elektrisch, zo ook de nekharen. De rest gaat nat. Andere mannen zullen andere apparaten hebben, dus ook daarin kan het schelen in tijd. Maar zoals ook bij vrouwen schrijdt de lichaamsverzorging bij mannen hard voort en is aan verandering onderhevig.

Philips heeft een nieuw scheerapparaat op de markt gebracht. En in scheerapparaten hebben ze ervaring. Maar weer een nieuwe? Ja dus. Maar een bedrijf is geen bedrijf als er geen geld mee verdiend wordt. En dus mikt het Nederlandse elektronicaconcern zich op de kale man. Sommige vrouwen gaan zo al langer door het leven. Zonder haar dan. Voor alle duidelijkheid: al het haar op het hoofdhaar na. En nu moet het laatste mannelijke bolwerk ? lichaamsbeharing ? het afleggen tegen de mode. Op dit moment wordt de Bodygroom, want zo heet het nieuwe snij-ijzer, getest in Engeland. Maar de Noordzee oversteken is natuurlijk een kleine stap.

Enkele Britse voetballers en een Britse rugbyheld gaan al met een babyhuidje door het leven, lees ik in mijn krant. Het schaarapparaat is voor elk type haar, overigens meld de krant niets over hoofdhaar. Wel over schaamhaar, want daar is het scheerding een kanjer in. Uit een onderzoek blijkt dat ruim tachtig procent van de vrouwen een kaal mannenlichaam prefereert. Bij vrouwen is het scheren van de schaamstreek al eerder doorgedrongen en nu moet de man zijn zaakje kaal en bloot tonen. En borst, rug, benen en armen.

Ik was altijd redelijk onbehaard. Op schaamhaar na. Vroeger in de voetbaldouches ging je trots onder het water om maar vooral die haartjes te laten zien die je vriendjes vast nog niet hadden. Een grote of dikke piemel deed niet ter zake. Schaamhaar wel. En dat had ik in voldoende mate. Aan borsthaar had ik altijd een gebrek. Ergens vermoed ik een late pubertijd. Ruim na mijn dertigste kreeg ik ineens haren op mijn borst. Veel meer als het kleine beetje dons waar ik voorheen mee door het leven ging. En weer later volgde de rug en, verdomd als het niet waar is, ook de oren. Beharing zal vast bij ouder worden horen, denk ik dan maar.

En nu ben ik dan behaard als een echte man en verandert het modebeeld. De kale man is in, nou ja, komt binnenkort in de mode. Vaak woel ik onder de douche door mijn weelderige lichaamsharen en vraag me af hoe het zou voelen als het verdwenen zou zijn. Een rare gedachte, en toch enigszins opwindend. Moet je je borst dan ook elke dag scheren, en je schaamstreek? Het lijkt me een heidens karwei ? vooral daar onderin - en zeker niet haalbaar binnen de dertig minuten. Als de mode dus inderdaad die kant op gaat zit er niets anders op om wat vroeger het bedje te verlaten. Want alles scheren? Ik gok op zeker een uur.

Ik ga me zo verpozen met mijn vriendin, smste ik. En uiteraard de gebruikelijke groetjes en kus.
Ik ben gewoon graag bij haar. Het is de enige vrouw die altijd met een zwoele stem me vraagt om uit te kleden. En als man geef ik daar natuurlijk graag gehoor aan.
Na de verpozing blikte ik weer op mijn telefoontje.
Geniet ervan, stond er, hoef ik het morgen niet te doen.
Kijk, wie wil er nu niet zo?n relatie.

Ik beklom de brug. Een flinke trap op de fiets, vond ik toen. Hoe oud was ik? Veertien, misschien vijftien. Op weg naar een vriendje, na school.
Toen ik omhoog klom gleed er statig een binnenvaartschip naar de brug toe in een lange wijde bocht. De schipper zat aan het roer. Nou ja, hing op een stoel ernaast en had het grote stuurwiel losjes vast. Routine bocht vast. In een opwelling stak ik mijn hand op en zwaaide. De schipper moest een goede bui hebben want ik kreeg een uitgebreide groet terug.
Mooi.
Vanaf dat moment had de binnenvaart mijn hart gestolen en ergens diep in me wilde dat leven ook. Varen over grote rivieren binnen Europa. Wat is er mooier dacht ik toen als klein jongetje.
En eigenlijk denk ik dat nog steeds.
Gevaren heb ik wel. Alleen over de wereldzeeën, geen rivieren.
Afgelopen zondag zag ik weer een binnenvaartschip van dichtbij. En tja, dat trekt me elke keer weer.
?Weet je dat ik binnenvaartschipper wilde worden?, zei ik plotseling. Zacht ronkend klonk de diesel in het vooronder. En mijn gedachten gleden weg.
Het stuur losjes in mijn knuisten, een strakke lucht met een mooie zon. Wat zal het leven dan mooi zijn.
?Dat is geen leven voor mij?, klonk het naast me. In diezelfde gedachte zag ik haar zonnen op het voorschip. Romantisch. Even zwaaien naar elkaar en hup de volgende bocht in met je lange schip.
Nee, het zou geen leven zijn voor ons. Maar in een droom lijkt het mooi.
En dromen mag.

?Zo ben jij hier ook?, hoorde ik door het klaslokaal galmen. Ook vrijwillig zeker.? Zijn lach galmde nog harder door de praktisch lege ruimte.
Tja, wat moet je anders doen op je vrije zondag.
Vrouwen kunnen dat, en vriendinnen helemaal. Je vragen voor iets waar je eigenlijk geen zin in hebt op een dag wanneer het absoluut niet uitkomt. En altijd komen ze ermee weg. Ik geef het toe: het moet een gave zijn.
En zo hobbel je dus trouw achter het vrouwtje aan naar iets waar je op dat moment niet wilt zijn. En natuurlijk doe je er dingen die je thuis al helemaal niet doet. Schilderen bijvoorbeeld. Op een mooie zondagmiddag verandert dan ineens een klaslokaal en een nog mooier klaslokaal. Met dank aan de mannen natuurlijk.
Er was maar één ding wat elke man dacht die middag: Zeven uur, Studio Sport. Daarom werd er menig zweetdruppeltje verspild om daarna vergenoegd op de bank te kruipen voor een potje voetbal.
En de vrouwen dan. Nou ja, er was koffie genoeg in ieder geval. Oké, en leiding.

Zo al wat later op de avond begint het meestal en het is een gevoel dat niet te negeren valt. Langzaam komt dat gevoel mijn lichaam binnen. Direct na de eerste tekenen begint het ongemakkelijke gevoel. Eigenlijk wil ik het gevoel weg hebben maar dat lukt domweg niet. Onrust volgt daarna, gevolgd door het ijsberen.
Vanavond dus ook. En niets is er aan te doen. Liever ga ik slapen maar het diepliggende gevoel wordt alsmaar sterker.
Na het ijsberen begint het speuren. En soms stuit ik dan op vervelende problemen, zoals een lege koelkast.
Geen voer in huis dus.
Maar de trek knaagt. Honger hebben ze namelijk alleen in Afrika.
Koelkast leeg en de voorraadkast ook.
Op een lullig blikje cocktailworstjes na. Precies iets waar ik geen zin in heb.
Goed.
Ze liggen nu te borrelen in de pan. Honger maakt zelfs die worstjes lekker.

?Waarom deed je dat?, vroeg ze.
Het was tegen de afspraak, wat ik gedaan had. En eigenlijk moest ik me schuldig voelen. Daar kwam het wel op neer toen ik in die priemende ogen keek. Maar ik voelde me niet schuldig. Geenszins zelfs.
En dat was natuurlijk tegen het zere been. Tja.
Ze had wel gelijk. We zouden samen de beslissing nemen, en niet ik alleen. Hier had ze een duidelijk punt. Maar sommige dingen moeten mannen alleen beslissen.
De emancipatie van de vrouw moet natuurlijk ook niet te ver gaan. Wat mij betreft zijn er duidelijke grenzen.
Eigenlijk was het anders.
Ik had me heilig voorgenomen om haar te betrekken bij de beslissing. Maar toen ik voor de keuze stond heb ik direct de knoop door gehakt. Mannen kunnen zeer slagvaardig zijn.
Een nieuwe bril kan een man namelijk best zelf kopen.
En toevallig is dit een stoere bril. Die kan je niet laten wegstemmen door een vrouw. Dus nam ik de beslissing alleen.
Jammer voor haar.
Als ze me straks ziet met die stoere zwarte bril valt ze toch weer als een blok voor me, en is alles vergeten en vergeven.
Denk ik wel, tenminste.

Waar ben je

Je huid voel ik gloeien,
zweetdruppels op je rug.
Hijgend je adem tegen mijn oor.
Je hete lichaam drukt me plat.

Overal voel ik je.
Je tong en handen.
Ik kan niet anders.
En geef me over.

Het hoogtepunt nadert.
Je adem versnelt.
Ik verstar en
verkramp.

Ogen open.
Waar ben je.
Het bed is leeg.
Zelfs je geur ontbreekt.

Was het dan een droom.
Een droom van verlangen.
Verlangen naar jou.
Jij, die er niet is.

Fred (1964)

Teken ook. Doen!!!

www.eenroyaalgebaar.nl

Zacht knarst de Waterman over het tachtig grams papier. Bijna onhoorbaar voor de wereld. Het is nog stil in het park. Sinds een paar dagen zijn de knoppen in de bomen groter geworden en staan op het punt open te ploffen. De bomen in de straten dragen hun witte bloesem al met trots. Zomaar ineens is de lente in het land en alles fleurt op. De dieren in de kinderboerderij zijn er ook stil van. Kleine geitjes en bokjes huppelen om hun moeder heen, sommige op zoek naar de tepel met warme moedermelk. Ze zijn wars van alles in de wereld. De natuur laat zich nergens toe dwingen, de mens wel want hij plaatst zich buiten de natuur.

Een musje durft het aan. Langzaam nadert hij het stukje brood, ondertussen de omgeving in de gaten houdend. Met succes. Het knarsen van de vulpen deert hem niet. Die pen krast hier zo vaak het papier vol. Het geluid hoort bijna bij het park. Hij pikt het brood en vlucht pijlsnel een boom in. Op het gras liggen een viertal kranten. De voorpagina?s schreeuwen de wereld in dat de paus dood is. Het tijdelijke heeft hij voor het eeuwige verwisseld en nu mag hij plaats nemen aan de zijde van onze Schepper. Kritiek valt er over deze dode man niet te lezen. Zijn verdiensten zijn eindeloos. Een kwestie van tijd en de kerk zal hem zalig verklaren. Veel heeft hij betekend voor deze wereld. Zijn positie was en is onaantastbaar.

Plotseling komt er een golf van kindergeluiden het stille park binnen. Speelkwartier op de nabij gelegen basisschool. Op diezelfde school zaten mijn kinderen. Van peuter naar kleuter tot bijna puber. Acht jaar is een flinke tijd waarin een kind zich ontwikkeld, moet ontwikkelen zelfs. De grote boze wereld wacht op hen. Nog even en zij maken in de wereld de dienst uit. Als je goed luistert hoor je ze lachen en gillen. De school, het lijkt soms zo regelloos en toch zo geregeld. Ooit werden daar schoolregels ingevoerd. Respect en dat soort dingen. Zaken die we als volwassenen vergeten zijn en ook niet meer overbrengen op onze opvolgers. Of misschien alleen overbrengen op onze eigen kortzichtige vooringenomen wijze.

Maar regel één op school was: Je mag zijn wie je bent. En dat is duidelijke taal. Zijn wie je bent is toch wel de belangrijkste regel uit een mensenleven. Waarom je maar steeds aanpassen aan hoe anderen willen dat je moet zijn. Nee, vrijheid in ons leven is vrijheid om te zijn wie we willen zijn. En die regel hoort natuurlijk ook bij kinderen thuis net zo goed als bij volwassenen. Hoeveel mensen zijn niet de mensen die ze willen zijn. Gevoed en gestuurd door anderen. En dus, als nadelig resultaat, geremd in hun eigen leven.

De paus is dood en snel zal er een nieuwe komen. En ook die paus zal nieuwe en strenge regels aan zijn gelovigen voorschrijven. Zijn goed recht vanuit katholiek oogpunt. Maar homoseksualiteit zal nog steeds geen deel uitmaken van die gelovige gemeenschap. De kerkdeuren blijven dicht voor alle homo?s die hun liefde voor God willen openbaren. Van de kerk mag je dus niet zijn wie je wilt zijn. En dat is een grote inbreuk op het leven van een vrij mens. Godsdienst en vrijheid kunnen dus niet samen gaan, dat blijkt. ?Een vervelende constatering?, krast de Waterman op het zuurvrije papier.

Ze zette haar allermooiste gezicht op. Zij zou het woord voeren en de andere twee zaten er zwijgend bij. Zo moest het afgesproken zijn. Haar ogen liet ze stralen, terwijl haar lieve stemmetje klonk.
?Je hebt me zeker gemist pap. Heel erg gemist.?
Het woordje ?heel? rekte ze erg lang open. Heeeeeeel, zo klonk het. Ze was maar twee nachten weg geweest. Missen, welnee. De drie kopjes waren oververhit. Het was warm buiten en ze hadden een zwaar scoutingweekend achter de rug. Weinig slaap en veel lol, zoiets. En nu hadden ze trek in iets lekkers.
?Zo erg gemist dat je vast wel voor ons een ijsje wilt kopen bij het eerste pompstation.?
Haar gezicht trok ze in de mooiste glimlach en haar ogen liet ze stralen als de helderste sterren aan de hemel. Zo zie je haar nooit. Alleen als ze wat nodig heeft. Zoals nu dus. De boodschap was duidelijk.
Het ging slechts om een ijsje.

Waar was jij toen de paus overleed, hoorde ik net op de televisie.
Is dat interessant? Schijnbaar wel. Iemand die niet ieder mens wil respecteren hoe hij of zij is, verdient nooit zoveel aandacht. Ik noem slechts homoseksuelen en de Aids epidemie in Afrika. Maar schijnbaar moeten we ons herinneren waar we waren toen hij het tijdelijke inruilde voor het eeuwige.
Laten we hopen dat hij daar blijft en niet ineens weer voor ons staat. Zou een wonder zijn weliswaar, maar niet een wonder waarop we zitten te wachten.

Stoepkrijt

Op de straat
met koeienletters:
KARIN, IK WIL MET JOU!
Ze zit boven bij het raam
en ziet de rode woorden staan.
Stoepkrijt slijt heel gauw,
denkt ze.
En gelukkig komt er regen.

Theo Olthuis (1941)

Dus als ik vandaag vertel dat ik gestopt ben met roken gelooft niemand me. Dus niemand zal vreemd opkijken als ik er morgen weer één opsteek.
Mooi.