Fred van Rooij | woord & beeld

Het wordt een rustig logweekje. Het is vakantie namelijk.
Niet eens zozeer van mij als wel van mijn huisgenoot. En ik ben pas tweede rechthebbende van deze elektronische typemachine die het voor mij altijd zal blijven. Voor haar overigens niet.
Zij heeft haar vaste hangplek op het wereld wijde web, MSN genaamd. Allengs zal het rustiger worden op straat.
Vast wel.
Maar voor de lezers: Blijf hopen op een log. Want uiteindelijk verschijnt er weer eentje. Je weet het namelijk maar nooit.

Mijn lief is mijn muze

Mijn lief is mijn muze, kijkt nergens van op
Ze kent al mijn grillen en nukken
Ze ziet aan de sombere frons op mijn kop
Het dichtwerk wil weer eens niet lukken

Ik pak mijn pen op en gooi hem weer neer
Zit brommend en grommend te vloeken
Want wat ik verzin en begin en probeer
Ik weet niet waar ik het moet zoeken

Ik bak er geen drol van, ik heb geen idee
Nu mijn vrienden in Afrika verkeren
Die maken daar dagelijks dichtbundels mee
En ik zit thuis niks te presteren

Maar dan weet mijn lief met één rake zin
Mijn zorg met haar lucht te verlichten
Ze fluistert als muze, schuin streepje vriendin
?Je kunt ook, schat, mij nu gaan dichten?

Huub van der Lubbe
(Concordia, versterkte gedichten)

Zijne excellentie/beste Piet Hein

Nu de discussie over de doodstraf door het wetenschappelijk bureau van de Volkspartij voor Vrijheid en Democratie wederom is aangeslingerd, meen ik dat het kabinet niet achter kan blijven. Waarschijnlijk is het ook de wens van het volk dat zware misdadigers om het leven worden gebracht. Uiteraard op de welbekende Nederlandse humane wijze. En de wens van de natie is natuurlijk heilig. Dat weet u en ik. Toch meen ik vooraf enkele tips te willen geven ter ondersteuning van het aanstaande wetsvoorstel.

Laat het duidelijk zijn dat de betreffende misdadiger ook door de opgelegde doodstraf om het leven moet komen. Er bestaat natuurlijk altijd een kans dat een moordenaar er tussenuit piept door een natuurlijke dood. Zo?n ontsnapping is natuurlijk ontoelaatbaar. En dan heb ik het niet eens over een ontsnapping uit de gevangenis. We weten allebei dat de beroepsprocedures lang kunnen duren, soms wel tientallen jaren. Ik verwijs hier even gemakshalve naar de Verenigde Staten, u wel bekend. Aan de lange procedures kunnen we niets doen, aan de natuurlijke dood wel. We moeten ze in leven houden totdat we ze kunnen ombrengen.

Derhalve het volgende: We kunnen deze zwaar gestraften niet zomaar in een willekeurige gevangenis opsluiten, en zeker niet met meerdere op een cel. Tenzij deze personen zijn getest op HIV. Weliswaar neemt de incubatietijd van Aids toe, het risico mogen we niet lopen. Er moet dus ook een uitmuntende medische verzorging beschikbaar zijn. Roken is verboden in verband met de grote kans op longkanker en elk half jaar moeten de gedetineerden een medische update ondergaan. Inenten is verplicht.

Bij deze gevangenis moet ook een goede sportvoorziening komen. Verplicht sporten moet onderdeel uitmaken van de detentie. Op die manier zorgen we voor gezonde mensen in samenwerking met het uitgekiende gezondheidsprogramma. U begrijpt dat een goede voeding daarbij van essentieel groot belang is. Mijn constatering kan alleen maar zijn dat er een goede diëtist (M/V) aanwezig moet zijn. Onnodig om te zeggen dat een psycholoog voor het broodnodige geestelijk welzijn eveneens niet mag ontbreken. Alleen dan kunnen we voor een goede levensstandaard zorgen. Mogelijk ? maar hier maak ik een klein voorbehoud ? moeten we de partners wekelijks uitnodigen voor de waarschijnlijk aanwezige lichamelijke verlangens. Indien dit punt wordt uitgevoerd, zijn we zeker genoodzaakt om ook die partners te controleren op ziektes. Ik begrijp dat u als christen moeite heeft met homoseksualiteit, toch vraag ik u om over dit punt na te denken.

Slechts met deze, in mijn ogen, simpele maatregelen overleeft de geweldspleger de lange tijd die hij nodig heeft om diverse procedures te doorlopen. Hij of zij mag de doodstraf onder geen beding ontlopen. Dit zou het kabinet alleen maar schade berokkenen. Het volk zal naar alle waarschijnlijkheid morren omdat de inmates het waarschijnlijk erg aangenaam zullen krijgen maar een andere oplossing is er niet. Sterven voor de doodstraf tot uitvoer wordt gebracht is absoluut uit den boze en zal ons rechtssysteem volledig ondermijnen.

Rest mij nog een ding, excellentie. De wijze van uitvoering: Net als u volg ook ik de ontwikkelingen bij onze bondgenoten aan de overkant van de Atlantische Oceaan. Wat kan er veel misgaan hè, Piet Hein. Dat willen we hier zeker niet. Zo?n stoel is natuurlijk niet te verdedigen terwijl de rest van het land zuinig moet doen met energie. Gas is ook al een probleem. Slochteren raakt langzaamaan uitgeput. De oplossing ligt in mijn gereedschapskist en waarschijnlijk ook in de uwe. Het klinkt onwaarschijnlijk excellentie, maar het is klauwhamer. Zo simpel kan soms iets moeilijks zijn. Met de eerste klap slaat de beul hard op de aanstaande dode in waarna hij met aanneembare waarschijnlijkheid in ieder geval bewusteloos raakt. Zo niet gewoon dood. Om dat laatste zeker te stellen is een tweede klap voldoende, en voila het recht is geschied.

Meisjes van dertien

Hebben van die wapperende voeten
Lopen altijd overal tegenop
Weten helemaal niet wat ze moeten
Kauwen dus de hele dag maar drop
Moeten oude jurken van hun grote zusjes aan
Die hun moeders hen nu juist zo enig vinden staan
Houden niet van zomerkampen moeten daar toch heen
En zijn daar met z'n honderden verschrikkelijk alleen

Meisjes van dertien, niet zo gelukkig
Meisjes van dertien, en net tussenin
Te groot voor de poppen, te groot voor de merels
Te klein voor de liefde, te klein voor de kerels
Met een glimmende neus
En met knokige knietjes
En in hun dagboek
Staan de kleine verdrietjes
Meisjes van dertien, vlak voor 't begin
Meisjes van dertien, er net tussenin

Hebben van die dromerige koppies
Hebben van dat dunne steile haar
Willen niet meer samen met de jongens
Willen nou alleen nog met elkaar
Giechelen bij de naam van 't onbereikbare idool
Giechelen om hun vader en de leraren op school
Giechelen van ongemak en giechelen van spijt
Giechelen zich een weggetje naar een betere tijd

Meisjes van dertien, niet zo gelukkig
Meisjes van dertien, en net tussenin
Te groot voor de poppen, te groot voor de merels
Te klein voor de liefde, te klein voor de kerels
Nog nergens een vrouw, ja van boven voorzichtig
Maar verder nog nergens, nog te dun en te spichtig
Meisjes van derien, droom er maar van
Meisjes van dertien, giechel maar an

Paul van Vliet

Ze noemden hem Boy, maar zo heette hij vast niet. Maar het was wel Boy voor en na. Boy, kun je mijn sleutels geven, Boy twee bier, Boy bel even een taxi. Boy, Boy, Boy.
En Boy deed het allemaal. Gestoken in een zwartrood lakeienpak deed hij wat hem werd gevraagd. Het rode colbert vol met grote zwarte knopen en op zijn schouders zaten prachtig gekrulde gouden epauletten die nergens toe dienden. Ja, alleen voor de mooiigheid misschien.

Zo?n pak doet me sowieso altijd al aan een aap denken. Hij zwart en barman en die anderen niet. En dit was zijn werk en hij had vast een vrouw en zwarte kindjes die wat te eten wilden. Begin jaren tachtig op de jachthaven van Shell op Curaçao.
Boy.
De naam alleen al deed me huiveren. Ik dacht aan Roots en Kunta Kinte. Slavernij. Heftig. Ook de manier waarop de naam werd uitgesproken. Hard en kort.
Afgemeten.
Maar altijd met een glimlach. Hij was de bediende en hij en zijn bezoekers wisten dat. Het was geen spel maar werkelijkheid. Zo was de verhouding nu eenmaal. Boy paste zich aan. Yessur, zei hij elke keer als zijn naam weer klonk. En trouw deed hij zijn werk. Hij was er voor.

Buiten lagen de zestien kwadraten te bonken tegen de steigers. Shell zorgde goed voor haar mensen, uitzonderlijk goed zelfs. De boten lagen te wachten om de golven van het Spaanse Water te doorklieven. Iedereen bij Shell kon zeilen toen ze nog op het tropische eiland de raffinaderij bezaten. Eenmaal op het open water sloeg het water over de boorden en stroomde het zeilbootje binnen. Boten namen het tegen elkaar op. Klaar om te wenden, klonk het schreeuwend over het water. Roer om, fok inhalen en het grootzeil slaat vanzelf over. Volgende leg. Zon is er altijd in de Caraïben en vaak ook een stevige wind.
Zeilweer bij uitstek.

En eenmaal druipend van het water terug was daar altijd weer Boy die zorgde voor een natje of droogje. Gaf de autosleutels terug of de afgegeven uitpuilende portemonnee.
Stelen?
Hij moest er niet aan denken. Dan was het ?weg baantje? en tja, wat dan? Nee Boy hield zich aan de regels en onderwierp zich aan het gezag van de meestal blanke bezoekers. Ik kon weinig anders doen dan hetzelfde, alleen sprak ik het woord Boy niet uit en sprak met twee woorden tegen hem. Zelfs in de U vorm. Ik weet niet of het hem opviel.
Misschien wel.

Ze hadden ook een meid, vertelde ze in de auto. Thuis in Julianadorp kwam de bevestiging. Maar eerst passeerden we nog een lage muur. Op die muur stond eerst een hek.
Ter beveiliging.
Blanken binnen en zwarten natuurlijk buiten. In het dorp was een eigen school waar de witte blonde jonge kopjes les kregen van witte juffen en meesters. Geen zwarten, ook hier niet. Shell zorgde goed voor haar eigen personeel, niet voor anderen. De zwarte oude vrouw slofte door het huis met in haar handen de schone witte was. Ze sprak niet. Alleen af en toe een ?ja missie? en ?nee missie?. De vrouw was thuis de baas en zorgde voor het huis. Liet er voor zorgen dan, want strand lonkte elke dag. Maar personeel heeft wel leiding nodig.

Ze vertelde dat de zwarten lui waren en ze er stevig de wind onder moest houden. Ik weet het niet. De zwarte vrouw deed alles in huis tot en met koken. Geld zat, dacht ik, Shell moet goed voor haar mensen zorgen. En ze deed dat ook. Het leven van de Hollander was goed in die tijden op Curaçao. Zon, zee strand en een jachthaven. En natuurlijk personeel. Maar het werd minder, zeiden ze. De muur was al weg en de zwarten liepen soms door het dorp. Integratie zou ik nu denken. Toen dachten de mensen nog anders. Segregatie zouden ze het vast niet noemen. Te negatief, maar toch.

Het valt me op dat veel mensen van hun eigen woonplaats weinig historisch besef hebben. Hoe ik dat weet? Oké dan. Ik ben er zo een.
In al die jaren dat ik hier woon ben ik nog nooit in de enige molen ? de Eendracht - van de stad geweest. En het kreng is elke zaterdag open. Er zit in restaurant naast en tot voor kort haalde ik het dierenvoer aan de voet van die korenmolen. Schande dus. Mogelijkheden genoeg.
Goed.
Ik werd er dus enkele weken naar toe gesleurd door Blondie. Zelfs zij schaamde zich voor mij. Stel je even voor hoe erg ik me dan wel niet moest schamen. Maar ik ben er geweest en verdomd het is de moeite waard. Als straf ben ik dan maar donateur geworden.
O ja, het kreng maalt meel en daar kan je dus lekkere pannenkoeken van (laten) bakken.
Nu wil het geval dat er in Aarlanderveen (zeven kilometer van hier) de enige nog in werking zijnde molenviergang ter wereld is. En ja ook hier hetzelfde laken een pak. Ik heb ze alle vier regelmatig gezien vanaf een weg rijdend met honderd kilometer per uur waar je er maar tachtig mag. Al eeuwen staan die molens er.
Dus een extra straf voor mij.
Vandaag dus de molenviergangwandelroute gewandeld. Dit was evens de eerste wandeling van het jaar en het was ijskoud in de polder. Maar de benen hebben bewogen en ik moet erkennen dat molens best leuke dingen zijn. Zeker als ze draaien dan. Dat ?zwoeii? geluid. Heerlijk.
Conclusie: ze konden vroeger mooie dingen maken.
Hoofdconclusie: kijk wat vaker rond in je eigen omgeving!

?Ik wil best vegetariër worden, maar vind kip zo lekker!?

(Jacky)

Het stond echt in de krant en wel met een giga kop.

?Kleuters slaan er flink op los?

Het schijnt dat ruim tachtig procent van de kleuters op de basisschool slachtoffer is van geweld. Oeps, denk je dan toch minstens. En altijd maar denken dat je kotertje lekker veilig op school is. Zo?n 1100 kinderen zijn voor dit onderzoek ondervraagd.

Nu weet ik toevallig dat de minister Donner bezig is met en wetje om de corrigerende tik te verbieden. Tja, en dan lees je dit. Misschien moet de beste gezagsdrager die wet enigszins uitbreiden en kleuters verbieden er op los te slaan. Zoals ik het nu bekijk moet dat het geweld in de kleuterklassen aardig verminderen.
Dat betekent wel dat kleuters dan strafrechtelijk veroordeeld moeten worden. Voor de rechter dat gajes. En er komen echte kleutergevangenissen, een giga primeur in de wereld.
Kijk en dan pak je geweld bij de wortels aan, denk ik dan maar.

?Voor wie ben jij dan?, vroeg hij en keek me uitdagend aan. Net daarvoor had ik me enigszins laatdunkend uitgelaten over de Godenzonen uit Amsterdam. Ajax dus. In die jaren nog de Godenzonen. Nu even wat meer op aarde.

Negen spelers liepen nog nahijgend na een verloren wedstrijd van het veld, de F-pupillen van Alphense Boys. Hun wedstrijd ging verloren maar dat kon ze niet bommen. De verhitte koppies spraken al snel vol bewondering over hun Amsterdamse helden. Oké, een enkeling was voor Feijenoord. Geen PSV?ers. Deze Alphense jongens waren niet provinciaals, wat PSV toch altijd is gebleven.

En ik vond het dus nodig om de Godenzonen af te kraken. Ben altijd wel in voor een geintje maar zo werd het niet opgepakt. Nu moest ik met de billen bloot en vertellen welke club in Nederland mijn steun had. Negen kleine voetballers gestoken in roodwitte kleding keken me verbaasd aan. ?FC Den Bosch?, echoden ze terwijl ze elkaar vol verbazing aankeken. ?Die spelen toch in de eerste divisie?, wist een van hen. Ik daalde als ouder in achting. Ben dan toch minstens voor een club uit de eredivisie.

Het negental stortte ter aarde van het lachen. Ik had er een rood hoofd van gekregen, maar Den Bosch was toch echt mijn kluppie. En je club verloochenen, dat nooit. Zelfs niet tegenover het team waarin je zoon speelde.

Jarenlang heb ik de blauwwitten uit de Brabantse hoofdstad gevolgd. Zelfs nog in het oude stadion De Vliert. Een betonnen kolos. Elke twee weken was ik er en samen promoveerden en degradeerden we, en versloegen zelfs Ajax met 3-0. Een hoogtepunt. Op mijn kamertje vroeger hing de poster van de Bosschenaren boven die van de Amsterdammers. Dat wil toch wel wat zeggen, denk ik.

Maar het gaat in het leven zoals het gaat. Je verlaat je thuis en komt nooit meer bij je club. Maar toch elke zondag even kijken bij Studio Sport. De wedstrijd kon me niet zoveel schelen maar de uitslag wel. Bij elke overwinning juichte mijn hart nog steeds voor FC Den Bosch. En nu nog steeds. Belangstelling in voetbal heb ik niet meer, ben het ontgroeid. En inmiddels is Den Bosch vorig seizoen weer eens gepromoveerd naar de hoogste afdeling en is het nu dus kommer en kwel. Scoren is kennelijk onmogelijk en de club hangt troosteloos onderaan. Maar toch: mijn hart is bij ze. En ik zeg het gewoon nog een keer hardop:

Heja Den Bosch!!!

Ik verwaarloos u, dat moge duidelijk zijn.
Wat kan ik doen?
Beterschap beloven?
Of iets schrijven speciaal voor u?

Ik kies de tussenweg.
Inspiratie is er genoeg, alleen de uitwerking laat even op zich wachten.

Tja, en daar moet u het even mee doen. Ik ga nu verder met weekend vieren en zal mijn trouwe plicht vanaf maandag weer oppakken.
Het zij zo.
Ook creatieve geesten hebben rust nodig.

Overigens verzin ik dit allemaal ter plekke.

Eigenlijk wil ik zeggen: Sorry, ik ben lui geweest.
Maar ik vond het bovenstaande leuker.

Aan zee

Suffend en liggend.
Een handdoek in het zand.
Te lui om te smeren.
De zon brandt,
genadeloos.

Spieren verslappen,
een rode rug.
Auw.
Even niks, even vrij.
Kom op met die zon.

Fred

Voor de tweede opeenvolgende keer ? en de derde keer in vier jaar - gaat de Superbowl naar de New England Patriots. De Philadelphia Eagles werden met 24-21 verslagen. Een terechte winnaar? Ik weet het eigenlijk niet. Zo goed volg ik het American Football niet meer. De tand des tijds zullen we maar zeggen. Maar een liefhebber ben ik wel. Maar wel met een dilemma. Welk team krijgt mijn steun, is iedere keer de hamvraag. Deze keer ook.
In Brunswick ben ik regelmatig geweest en die stad ligt in de staat New England. Philadelphia ken ik ook en bewaar er goede herinneringen aan. Die stad en mensen hebben mijn hart gestolen. Lang geleden alweer trouwens.
De lokale club hier in Alphen aan den Rijn heet ook Eagles. Dus een lichte voorkeur voor Philadelphia is er wel. De finale werd gespeeld in Jacksonville, Florida. En u raadt het al. Daar ben ik meerdere malen geweest en in de brandende zon liggen ook warme herinneringen. Ben allang blij dat de Jacksonville Jaguars niet de finale spelen. Dan was het dilemma niet te overzien.
Maar goed. Uiteindelijk maakte ik geen keus. Vanwege het tijdverschil is de live uitzending als het allang donker is. In de nacht dus.
Na de opkomst van de cheerleaders ben ik naar bed gegaan. Leve Internet want in de ochtend kon ik de uitslag lezen.
Vroeger was ik blijven hangen. Is de wedstrijd niks dan zijn die springende slanke meiden een goede afleiding. Bij een goede wedstrijd trouwens ook.
En ach ik ben tevreden met de uitslag. De winnaars hebben gewonnen. En het volgende seizoen komt eraan. Nieuwe ronde en weer volop nieuwe kansen.

Of ik me Alphenaar voel, wilde ze weten. Tja, daar moest ik even over nadenken. Ik ben hier niet geboren maar woon er al zo?n jaar of vijftien. Maar goed, je blijft allochtoon, denk ik dan maar. Maar nee, ik voel me geen Alphenaar. Ik woon hier en voel me hier thuis, maar dat zou ergens anders net zo goed lukken.
Waarom ik geen carnaval vier, wilde ze ook weten. Poeh. Ik ben autochtoon Brabander. Ja dat klopt, en vier al geen jaren meer carnaval. Vroeger wel. Het hele jaar maakten we plannen waar we het feest zouden gaan vieren. En vanaf enige maanden vooraf het kerkelijk gezuip gaven we de uitsmijters een extra vette tip. Niks meer of minder dan een toegangsbewijs voor het carnaval. Vooruitdenken dus. Carnaval was en is populair in Oeteldonk, ook bij de allochtone blanke Brabander. Vandaar deze geldverslindende acties.
Maar nee, ik vier geen carnaval meer. Hier in Zuid-Holland krijg ik niet het juiste gevoel. Al doen die Hollanders nog zo hun best. Het is niet echt. Niet eens ?net niet?, maar ?helemaal niet?.
Maar goed, ondertussen had ze me wel een identiteitscrisis aangepraat. Brabander voel ik me ook niet meer en ook geen Noord-Hollander waar ik ook jaren heb gewoond. Stadloos, zo voelde ik me.
Voel ik me dan Nederlander? Deze vraag vroeg ik mezelf. En ook hier geen duidelijk antwoord. Ik heb veel van de wereld mogen zien en voel me na een tijdje overal thuis. Waar ik ben is mijn thuis, was dan ook mijn conclusie.
Maar dat moet ik iets nuanceren.
Ik ben Europeaan. Ik vermoed dat ik overal in Europa mijn leven zou kunnen leiden. Zonder noemenswaardige problemen, denk ik. Wat is nu echt het verschil met Frankrijk of Duitsland. Als we het voetbal buiten beschouwing laten, helemaal niets.
Dus wie of wat ik ben weet ikzelf niet eens, en dat is best zielig. Maar aan de andere kant kan ik er best mee leven.
Even voor de duidelijkheid: Ik ben dus Europeaan. Ik voel het niet zo. Voelen is heel wat anders. Maar ja, ik voel me ook geen Nederlander. Wat dan wel?
Wereldburger misschien?

Dwalen

Zullen we
door de stad dwalen?
Jij en ik.

De bloemenmarkt opgebroken.
De kermis al weg
Het circus nog lang niet terug.
Dit is zo?n zaterdag
zonder fanfare.
Een straat en een plein en een brug.

Het regent.
We nemen een tram. Kijken
waar die ons brengt.
In de ruit
zie ik ons. Hoe ik schrik.
Wij.
Waar ben jij?
Waar ben ik?

André Sollie (1947 )

We spraken over kinderen krijgen. Wie dat wel mag en wie niet. Het was naar aanleiding van een reportage op televisie die ging over verstandelijk gehandicapte mensen die een kind hadden of wilden. En dat ging niet altijd even goed. Soms helemaal fout zelfs. Je kunt er voor zijn of tegen. Wij waren tegen maar eigenlijk ook weer niet. Lastige discussie. Waar trek je de grens. Bij een bepaald IQ? Wij kennen mensen met een hoge intelligentie waarvan wij vinden dat die niet geschikt zijn als ouder. Dilemma dus. Binnen no time hadden we een lijstje van mensen die volgens ons ook geen kinderen mochten nemen laat staan hebben. Roddelen is soms erg gemakkelijk.

Maar goed, het gesprek ging al snel over naar het opvoeden van blèrende koters. Bepaald geen sinecure. Deden wij het wel goed en hoe kun je dat meten. Raadsels volop. Eigenlijk weet je het nooit. Wat wil je een kind leren en wat vooral niet. Haar kind lag al te maffen en de mijne zat achter continu te voorschijn ploppende MSN schermpjes. Het tijdverdrijf van de jeugd tegenwoordig. Het aantal hangjongeren schijnt al terug te lopen. MSN is het helemaal. Maar goed zij typte, en wij kletsten. Soms blikte ze even schalks onze kant op. Waar hebben zij het over, zag je haar denken. Zij denkt nog niet aan kinderen en ook nog niet aan vriendjes. Maar het kan snel gaan in het leven.

Maar er is altijd een tijd van gaan en wij gingen. Op de fiets door de donkere stad. ,,Er zit wat raars in mijn band??, hoorde ik op gegeven moment. En inderdaad haar band bracht een tikkend geluid voort. En rubber is normaliter behoorlijk geruisloos, op een fiets tenminste. Bij auto?s schijnt dat anders te zijn. Maar dit geluid hoorde niet bij een band. Het was wel mooi ritmisch. Niet vervelend. Maar toch het hoorde er niet te zijn.

We stopten en inspecteerden de band. Inderdaad zat er een soort knopje in. Bij nadere inspectie bleek het een flinke sierspijker te zijn. Voorzichtig verwijderde ik het exemplaar. Sissend liep de band ineens leeg. Dat werd dus lopen. Misschien had ik de spijker er pas thuis moeten uithalen. De beste ideeën komen altijd pas achteraf.

Het was al na tienen en de spruit moest de volgende dag naar school. Thuis aangekomen maakte zij de gang naar de douche en bed. Beide een leuke bezigheid. Vader stond eenzaam in de schuur. Een band plakken is mannenwerk, zeggen ze soms. Maar eigenlijk wilde ik ook wel lekker douchen en in het warme bed kruipen. Maar de band ging voor.

Meisjes plakken geen banden, dat doen vaders. Bij ons wel tenminste. Misschien in andere gezinnen soms moeders. Maar over het algemeen toch vaders.
Ongewild dacht ik terug naar het gesprek eerder die avond. Wat wil je een kind leren en wat niet. Zelfstandigheid is een belangrijk iets in de opvoeding. En een band plakken hoort daarbij. Vind ik.

Maar zij stond onder de warme douche en ik in een koude schuur. Het kan soms verkeren. Een band plakken hoort bij de opvoeding, concludeerde ik, terwijl ik weer lucht in de band pompte. Zomaar ineens leer je iets wat je kind eigenlijk moet kunnen in het leven. Een band plakken dus.