Fred van Rooij | woord & beeld

?Hé, dat lijkt net een meisje.? Het was eruit voor ik er erg in had.
Het was de tijd van Toppop, de jaren zeventig. Glamrock en Veronica. Bij ons was het een gezamenlijk televisiemoment, en geef toe, veel meer keus was er niet. Plaatjes waren duur en zonder pick-up kon je niets beginnen. Toen al werd er illegaal gekopieerd. Het ging nog op een mono cassetterecordertje, waarbij de microfoon voor de luidspeaker van de TV werd gezet. Zo ook die bewuste avond.

Mijn broer regelde met geduld de muziekopname. Het was de bedoeling dat als het apparaat aan ging iedereen stil was. Aan achtergrondlawaai had niemand wat. Het was de begintijd van vier gestudeerde Engelse jongens, die onder de naam Queen, de aanval op de wereld hadden ingezet. Killer Queen was hun nieuwste single en die avond te horen en zien in Toppop. Alles stond klaar en bij de eerste pianotonen klikte het opnameapparaat aan. Iedereen zweeg en wachtte geduldig maar met tegenzin het einde van het nummer af. Totdat ik eruit klapte dat Freddie Mercury net een meisje leek. Woeste blikken waren mijn deel. Scheldwoorden vlogen door de kleine huiskamer. Ik had Queen ontdekt.

Freddie Mercury, Brian May, Roger Taylor en John Deacon hebben me sindsdien niet meer losgelaten. Alle LP?s zijn in mijn bezit en verschijnen in mijn testament. Een van mijn kinderen mag die nooit weggooien. Op dit moment schalt het album A Night At The Opera door het huis. De dertigste verjaardagsversie. Deze maand dertig jaar geleden veroverde Queen de gehele wereld met het ongeëvenaarde en bombastische Bohemian Rhapsody. Plotseling mochten nummers langer duren dan drie minuten, en dankzij de video van de band kwam de videoclip in zwang. Het witte album volgde de zelfde weg in de hitladders. Queen was aan de top en zou er nooit meer verdwijnen. En lijkt het alsof de band opnieuw ontdekt is, weliswaar met een andere zanger maar toch krijgt de band (ook in originele bezetting) meer aandacht dan ook.

Jarenlang heb ik de LP?s niet meer gedraaid en toch ken ik nog steeds elke nummer letterlijk uit mijn hoofd. Vooral de eerste vier langspeelplaten hebben mijn voorkeur. Misschien komt het omdat mijn muziekvoorkeur in die vroege jaren zeventig is gevormd, of misschien omdat de muziek eind jaren zeventig toch wat gewoner werd, zoals bij elke band. Het geëxperimenteer was over, geen harp en banjo meer gehoord op de latere muziekdragers. Die gekke, grappige en aparte nummers zijn alleen te vinden op die eerste paar LP?s. Iedereen kent de band wel, maar de echte insiders kennen juist die aparte nummers die de band vooral in de beginjaren maakte en die nooit op single verschenen. Ik hield van de band en speciaal mijn naamgenoot. Mijn bureau was een piano en de afgebroken microfoonstandaard knutselde ik wel van een bezemsteel. Dertig jaar geleden was ik volledig om en eigenlijk het lijkt pas gisteren. Zelfs nu nog komen die gevoelens naar boven, stilzitten en niet meezingen is onmogelijk. Onlosmakelijk is het jeugdsentiment dat een definitief onderdeel is geworden van mijn leven.

Maar fan zijn van een band is niet alles, zien moet je ze ook. Nu lag deze muziek niet echt in lijn van mijn ouders, generatiekloof dus. Alle concerten in Nederland gingen aan mij voorbij. De kans kwam pas op 19 juni 1986. Het was het jaar van de Magictour. De eerste twee concerten gingen aan mijn neus voorbij omdat ik moest varen. Daar ging mijn kans, dacht ik, totdat Queen een extra concert aankondigde. Dus vroeg naar de VVV in Den Helder voor een kaartje, en hebben dus. Met mijn eigen auto reed ik naar Leiden waar het concert plaatsvond in de Groenoordhallen. Nog staat het concert van begin tot eind op mijn netvlies, de fluittoon in mijn oren is na al die jaren wel weggetrokken. Voor mij een kippenvelmoment, dat altijd bij blijft. Op 9 augustus van datzelfde jaar speelde de band voor het laatst live, iets wat niemand toen kon vermoeden.

Freddie Mercury was besmet met HIV en trok zich uit het openbare leven terug. Vandaag (24 november) 14 jaar geleden overleed de grote zanger en stond het leven even stil. Maar zijn muziek brengt hem elke keer weer tot leven.

Is this the real life?
Is this just fantasy?
Caught in a landslide
No escape from reality
Open your eyes
Look up to the skies and see
I'm just a poor boy, I need no sympathy
Because I'm easy come, easy go
A little high, little low
Anyway the wind blows, doesn't really matter to me, to me