Fred van Rooij | woord & beeld

Projectmatig.
Dat woord verstond ik nog net en de zin ook waarin het vreselijke woord voorkwam. ?Projectmatig werken zodat de school goed aansluit op het bedrijfsleven. Want straks moeten onze kinderen toch in het bedrijfsleven aan het werk.? Op dat moment knikte mijn hoofd en viel met een knal op het harde bruine hout van de tafel. Zal ik mijn mond open doen, dacht ik. Zal ik? Ik keek de klas rond waar alle ouders bij elkaar waren om te horen hoe projectmatig de school dit jaar wel niet werkt. Natuurlijk liet ik mijn hoofd in stilte op tafel vallen, zo ben ik. Maar zo langzaamaan heb ik het gehad met het leven. Wat mij betreft is het genoeg geweest.

Werken moeten we en verdomd veel ook. De Nederlandse economie verlangt dat van ons, we lopen tenslotte al achter de feiten aan. Europa en de wereld stormen voort en wij raken achterop. We werken niet hard genoeg en vooral te kort. En ik werk helemaal niet. Ik ben een paria die ze ook wel werkloze noemen. Dat geeft een stempel, een afdruk die mij prima staat. Werk boeit me niet, het is slechts nodig om de nodige eurocenten op tafel te krijgen. En dat geld heb ik nodig voor boeken, theater en andere geestverruimende zaken. Momenten die mijn hart laten zingen, die me even niet meer op deze wereld laten zijn. Noem het maar een kortdurend gelukzalig moment. Ik kan dat doen, want ik werk niet. En als ik zou werken, dan kan ik die dingen niet doen.

Meer kinderopvang moet er komen en vooral moet het makkelijker. De basisschool, dacht de VVD meteen. Van half acht in de ochtend tot half zeven in de avond. Da?s mooi. Als beide partners goede afspraken maken moet dat lukken en kunnen ze beiden vijf dagen per week werken en zich binnen hun organisatie omhoog likken. Kind uit bed en naar school. En als de zon onder gaat snel oppikken en thuis weer in bed gooien, ideaal. Hopen dat de scholen de kinderen ook gaan voeren. De opvang geschiedt, zoals de liberalen het willen, door bijstandsmoeders. Prima, wat je maar wilt voor je kind. Die bijstandsmoeders moeten wel opgeleid worden natuurlijk. Die opvangmoeders moeten een kind goed uitleggen dat die lui die ze uit bed sleuren en er weer in kieperen de ouders zijn, de papa en mama. Want tijd voor opvoeden is er niet meer, dat moet die bijstandmoeder doen en de school.

Natuurlijk moet er goede opvang zijn voor kinderen en hebben mannen en vrouwen recht op gelijke kansen. Daar is rechts Nederland nu ook achter. Maar alles staat in het teken van de economie. Geld verdienen, carrière maken. Mag het misschien iets minder? We hebben al zo weinig tijd. We hebben een huis, twee auto?s en de yoga. Een kind willen we ook, maar hebben geen tijd om het op te voeden, want we willen en moeten zoveel. We moeten harder werken en vooral langer want Nederland vergrijst. Doemscenario?s komen via de media onze wereld binnen. Werken, werken, werken. En niet zeuren over meer loon, nee meer werk met minder mensen voor minder geld. Nee, het mag niet minder, eerder meer.

Maar voel eens mijn hart, toe maar, voel. Het klopt en pompt het bloed rond, ik leef. Mijn hart klopt sneller als ik haar zie en voel, ben trots op mijn kinderen en wordt lyrisch van een mooi gedicht. Ik droom mijn dromen overdag. Ik leef en ik leef nu. En als ik leef moet ik genieten, me voeden met poëzie, verhalen en mooi theaterspel. Ik leef en vast veels te kort. Waarom moet ik werken dan? Bestaat er dan niets anders meer? Geld verdienen en geen tijd om het op te maken. Samen naar de verkleurende bladeren kijken in een bos of park. Moet ik dan alles maar overlaten aan de oppas, de overblijf en de school?

Projectmatig, bedrijfsleven. Ik hoorde het en de tranen schoten in mijn ogen. Zal ik, vroeg ik me af. Ik deed het niet. Ik wilde het uitschreeuwen. Meer onderwijs in literatuur, poëzie, kunst en cultuur. Leer deze jonge mensen wat leven is en dat er maar één leven is. Geef ze emotie, geeft ze dilemma?s om over na te denken. Geef ze een ziel en niet een ondernemersmentaliteit. Maar dat kan niet, want het land moet worden gered. En dat lukt niet met een goed boek. Daarvoor moeten we werken, harder en langer. Tot we sterven en onze ziel zielloos ronddwaalt omdat het niet weet welke kant het op moet. Want we leren om te werken en leren niet om te leven.