Fred van Rooij | woord & beeld

?Sorry dat ik stoor?, zei ze.
Ja, het speet mij ook. Eindelijk eens een dag waarop ik me doodmoe en ziek voelde en de deurbel tingelde me van de bank.
Het ging over Internet en telefoon en daarnaast was het een bloedmooie meid. Ik betaalde teveel en haar hemelsblauwe ogen hielden me in de greep.
?Dat boeit me niet?, zei ik totaal niet geïnteresseerd. Normaal gaan ze dan weg om een andere bewoner lastig te vallen. O ja, het was een actie voor onze straat. Dus u hebt pech, tenzij we in dezelfde straat wonen.
Maar ze ging niet weg, ze dramde door. Dit moest een succesvolle deur aan deur verkoopster zijn.
?Het scheelt wel dertig euro per maand?, probeerde ze.
?Da?s maar een euro per dag, ook niet veel?, was mijn vermoeide antwoord. En het enige wat ik dacht was, ga weg. Ik speelde al met de deur, maar nog ging ze niet.
Echt goed was ze, maar ik koop niet aan de deur, althans bijna nooit.
Na mijn opmerking dat ik haar aanbieding op de bekende stapel zou leggen, beende ze woest weg.
?Dan moet je het zelf maar weten?, beet ze me smerig toe. En haar ogen waren ineens minder mooi.