Opgravingen
Al jaren wroet de mens in de aarde om erachter te komen hoe de wereld er voor zijn aardse bestaan uitzag. Van het verleden kon men nog veel leren. Wijsheid die niet echt altijd even nodig is maar wel leuk om te weten. Vooral de Romeinen hadden er een handje van om hun troep maar gewoon achter te laten. Heel Nederland ligt zo ongeveer bezaaid met kapotte kruiken en waardeloze munten. Nou ja, niet echt waardeloos dus. Maar door al dat gegraaf konden oude wereldkaarten ingetekend worden, en werd schepje voor schop bekend hoe onze voorvaderen zich in leven hielden, wat ze aten en waar ze sliepen. En soms zelfs hoe ze zich voortplantten. Alles weten we van ze. We hebben er een paar musea mee vol kunnen proppen.
Nu is alles planologisch in orde en staat op DVD of CD. Alles is bekend en staat gedrukt op papier. Voor onze nakomelingen is er niets over om te graven, niets om te ontdekken. We leveren het keurig aan onze erfgenamen aan. Vinden zullen ze genoeg maar het is domweg niet nodig. Alles is geregistreerd en ligt vast in een gemeentelijk, provinciaal of rijksarchief.
Maar toch.
Wat zouden onze nazaten denken als ze gewoonweg eens gaan graven in de zwarte en vervuilde aarde. Beneden ons ligt een wereld van kabels, leidingen, rioleringen en God-weet-alleen wat nog meer. Kabel na leiding wordt in de grond weggestopt om ons van informatie en gemakken te voorzien of onze troep af te voeren. Wat zouden ze denken van onze technologie? Simpel en oubollig?
Vast wel.
Maar er ligt genoeg in de grond om je over te verbazen. Straks maar nu ook.
