Zij keek naar mij en tegelijk zocht ik haar ogen. Onze blikken ontmoetten en beiden hadden een verbazende blik, of beter gezegd een vieze blik. Getver, hebben wij weer.
Zij is jong en soms idealistisch en ik ben oud en ach, ik doe wel mee. Voor ons geen koe of varken op het bord. Vegetarisch is een groot woord maar we zijn een aardig eind op weg. Of waren een eind op weg, beter gezegd. God, wat kan een vleesschnitzel lekker smaken.
Maar goed. We aten dus minder vlees en dat is beter voor de dieren. Maar wat dan? Je moet toch gezond eten. Gelukkig zijn er vleesvervangers zoals een Vega schnitzel van Vivera. Natuurlijk goed, en natuurlijk lekker staat er bemoedigend op.
Mooi dachten wij.
Het ziet er uit als een echte Duitse schnitzel en haar jonge oogjes straalden bij het idee dat we een koe gingen redden. Het bakte ook als gewoon vlees. Boter, erin kieperen en een paar keer draaien. Makkie.
Eén nadeel alleen: het is niet te vreten.
Dat hebben wij weer. In plaats van opeten vergrootte de vega schnitzel de afvalberg. En dat na twee hapjes. Bah!
Waar zit de slager ook alweer.
Fred van Rooij | woord & beeld
