Kanariegeel was de broek, zo geel had ik er nog nooit een gezien. Maar schijnbaar verkopen ze die wel en zijn er dus mensen die een vreselijk gele broek kopen. Met een paars shirtje erop moet het wel kunnen. Dat denk ik niet, maar wel die vrouw achter mij in de flat. Nou ja, zij dacht het ook niet, maar droeg het gewoon. Ik ben niet bij met de mode, en misschien is dit wel de mode van nu. Hoewel ik eraan twijfel.
En daar zat ze dan, in een kanariegele broek en paars shirtje op haar balkon. Ze had draden om lampen gedraaid, of zoiets. Misschien verstond ik het niet goed. Maar het waren er wel vijf, dat was duidelijk te verstaan. Vanaf half vier dan, want daarvoor was er geen tijd. Waarschijnlijk trok de persoon, die deze vrouw aan de telefoon had haar werklust in twijfel. Vijf lampen vanaf half vier was daarom de uitleg, en acceptabel begreep ik uit het gesprek.
Tja, langzaam komt de zomer in het land en stromen de balkons achter mij weer vol. Iedereen wil natuurlijk een beetje zon meepikken. En dus luister ik ook weer veel telefoongesprekken af. Niet bewust, maar ze dwarrelen gewoon mijn tuintje binnen. En ja, ik geef het toe, soms spits ik ook mijn oren. Ik ben namelijk vrij nieuwsgierig van aard. Mensen hebben ook de neiging om harder te gaan praten aan de telefoon. Waarom? Ik zou het niet weten maar het is wel een feit. Wel raar, want in een telefoon zit een versterker en die werkt meestal prima. Maar de neiging is er gewoon.
En als de telefoongesprekken in de flat weer te horen zijn is de zomer weer in het land.
Daar heb je geen Erwin Krol voor nodig.
Fred van Rooij | woord & beeld
