Fred van Rooij | woord & beeld

Het kost me gemiddeld een half uur. Ik heb dat eens geklokt. Baard trimmen, nekharen verwijderen en wat geen baard moet zijn scheren. Daarna douchen en tanden poetsen. In dertig minuten ben ik het mannetje en startklaar voor de stap naar buiten voor een nieuwe frisse dag. Dit is uitgezonderd koffie en andere genotsmiddelen. Dat is geen uiterlijke verzorging maar meer het innerlijke. Van bed naar buiten in een half uur, vind ik een mooie score.

Het zal allemaal wel per man schelen, natuurlijk. De een heeft een baard die vrijelijk mag groeien en de ander wil alles lekker glad. Mijn baard doe ik trouwens elektrisch, zo ook de nekharen. De rest gaat nat. Andere mannen zullen andere apparaten hebben, dus ook daarin kan het schelen in tijd. Maar zoals ook bij vrouwen schrijdt de lichaamsverzorging bij mannen hard voort en is aan verandering onderhevig.

Philips heeft een nieuw scheerapparaat op de markt gebracht. En in scheerapparaten hebben ze ervaring. Maar weer een nieuwe? Ja dus. Maar een bedrijf is geen bedrijf als er geen geld mee verdiend wordt. En dus mikt het Nederlandse elektronicaconcern zich op de kale man. Sommige vrouwen gaan zo al langer door het leven. Zonder haar dan. Voor alle duidelijkheid: al het haar op het hoofdhaar na. En nu moet het laatste mannelijke bolwerk ? lichaamsbeharing ? het afleggen tegen de mode. Op dit moment wordt de Bodygroom, want zo heet het nieuwe snij-ijzer, getest in Engeland. Maar de Noordzee oversteken is natuurlijk een kleine stap.

Enkele Britse voetballers en een Britse rugbyheld gaan al met een babyhuidje door het leven, lees ik in mijn krant. Het schaarapparaat is voor elk type haar, overigens meld de krant niets over hoofdhaar. Wel over schaamhaar, want daar is het scheerding een kanjer in. Uit een onderzoek blijkt dat ruim tachtig procent van de vrouwen een kaal mannenlichaam prefereert. Bij vrouwen is het scheren van de schaamstreek al eerder doorgedrongen en nu moet de man zijn zaakje kaal en bloot tonen. En borst, rug, benen en armen.

Ik was altijd redelijk onbehaard. Op schaamhaar na. Vroeger in de voetbaldouches ging je trots onder het water om maar vooral die haartjes te laten zien die je vriendjes vast nog niet hadden. Een grote of dikke piemel deed niet ter zake. Schaamhaar wel. En dat had ik in voldoende mate. Aan borsthaar had ik altijd een gebrek. Ergens vermoed ik een late pubertijd. Ruim na mijn dertigste kreeg ik ineens haren op mijn borst. Veel meer als het kleine beetje dons waar ik voorheen mee door het leven ging. En weer later volgde de rug en, verdomd als het niet waar is, ook de oren. Beharing zal vast bij ouder worden horen, denk ik dan maar.

En nu ben ik dan behaard als een echte man en verandert het modebeeld. De kale man is in, nou ja, komt binnenkort in de mode. Vaak woel ik onder de douche door mijn weelderige lichaamsharen en vraag me af hoe het zou voelen als het verdwenen zou zijn. Een rare gedachte, en toch enigszins opwindend. Moet je je borst dan ook elke dag scheren, en je schaamstreek? Het lijkt me een heidens karwei ? vooral daar onderin - en zeker niet haalbaar binnen de dertig minuten. Als de mode dus inderdaad die kant op gaat zit er niets anders op om wat vroeger het bedje te verlaten. Want alles scheren? Ik gok op zeker een uur.