Ik beklom de brug. Een flinke trap op de fiets, vond ik toen. Hoe oud was ik? Veertien, misschien vijftien. Op weg naar een vriendje, na school.
Toen ik omhoog klom gleed er statig een binnenvaartschip naar de brug toe in een lange wijde bocht. De schipper zat aan het roer. Nou ja, hing op een stoel ernaast en had het grote stuurwiel losjes vast. Routine bocht vast. In een opwelling stak ik mijn hand op en zwaaide. De schipper moest een goede bui hebben want ik kreeg een uitgebreide groet terug.
Mooi.
Vanaf dat moment had de binnenvaart mijn hart gestolen en ergens diep in me wilde dat leven ook. Varen over grote rivieren binnen Europa. Wat is er mooier dacht ik toen als klein jongetje.
En eigenlijk denk ik dat nog steeds.
Gevaren heb ik wel. Alleen over de wereldzeeën, geen rivieren.
Afgelopen zondag zag ik weer een binnenvaartschip van dichtbij. En tja, dat trekt me elke keer weer.
?Weet je dat ik binnenvaartschipper wilde worden?, zei ik plotseling. Zacht ronkend klonk de diesel in het vooronder. En mijn gedachten gleden weg.
Het stuur losjes in mijn knuisten, een strakke lucht met een mooie zon. Wat zal het leven dan mooi zijn.
?Dat is geen leven voor mij?, klonk het naast me. In diezelfde gedachte zag ik haar zonnen op het voorschip. Romantisch. Even zwaaien naar elkaar en hup de volgende bocht in met je lange schip.
Nee, het zou geen leven zijn voor ons. Maar in een droom lijkt het mooi.
En dromen mag.
Klik op de foto voor groot formaat
Hai Fred, wat heerlijk om even met je mee te dromen. Ik snap helemaal wat je bedoelt …helemaal nu ik een weekje gezeild heb op een Klipper over de Waddenzee. Geweldig was dat. Een vreemd soort vrijheidsgevoel heb ik dan, terwijl de letterlijke ruimte op een schip toch wel beperkt genoemd mag worden.
Ik wil ook altijd nog eens een weekje mee in de binnenvaart. Maar toch, misschien is voor mij erover dromen wel de mooiste vorm en blijft zo de romantiek het best behouden.
En uh, blijven schrijven hoor. Je stukjes zijn een genot om te lezen!
Groet, Margo
margo
23-04-’05 13:34