Fred van Rooij | woord & beeld

?Waarom deed je dat?, vroeg ze.
Het was tegen de afspraak, wat ik gedaan had. En eigenlijk moest ik me schuldig voelen. Daar kwam het wel op neer toen ik in die priemende ogen keek. Maar ik voelde me niet schuldig. Geenszins zelfs.
En dat was natuurlijk tegen het zere been. Tja.
Ze had wel gelijk. We zouden samen de beslissing nemen, en niet ik alleen. Hier had ze een duidelijk punt. Maar sommige dingen moeten mannen alleen beslissen.
De emancipatie van de vrouw moet natuurlijk ook niet te ver gaan. Wat mij betreft zijn er duidelijke grenzen.
Eigenlijk was het anders.
Ik had me heilig voorgenomen om haar te betrekken bij de beslissing. Maar toen ik voor de keuze stond heb ik direct de knoop door gehakt. Mannen kunnen zeer slagvaardig zijn.
Een nieuwe bril kan een man namelijk best zelf kopen.
En toevallig is dit een stoere bril. Die kan je niet laten wegstemmen door een vrouw. Dus nam ik de beslissing alleen.
Jammer voor haar.
Als ze me straks ziet met die stoere zwarte bril valt ze toch weer als een blok voor me, en is alles vergeten en vergeven.
Denk ik wel, tenminste.