We doen het met twee stenen hoor, zei ze lachend over de telefoon. Ik schrok er niet van, ik kende het grapje allang. Twee stenen zijn te pijnlijk en dus niet leuk.
Het was wel bijna net zo makkelijk.
Een prikje.
Een sneetje.
En paar knoopjes.
En? knip.
En dat twee keer.
Behalve de prik. Daar was er maar een van nodig.
En ineens was het kleine katertje geen kater meer. En dat in een lullige 15 minuten. Knap staaltje werk, dacht ik zo. En een beetje handige doe-het-zelver heeft het zo onder de knie.
Fred van Rooij | woord & beeld
