Ze zette haar allermooiste gezicht op. Zij zou het woord voeren en de andere twee zaten er zwijgend bij. Zo moest het afgesproken zijn. Haar ogen liet ze stralen, terwijl haar lieve stemmetje klonk.
?Je hebt me zeker gemist pap. Heel erg gemist.?
Het woordje ?heel? rekte ze erg lang open. Heeeeeeel, zo klonk het. Ze was maar twee nachten weg geweest. Missen, welnee. De drie kopjes waren oververhit. Het was warm buiten en ze hadden een zwaar scoutingweekend achter de rug. Weinig slaap en veel lol, zoiets. En nu hadden ze trek in iets lekkers.
?Zo erg gemist dat je vast wel voor ons een ijsje wilt kopen bij het eerste pompstation.?
Haar gezicht trok ze in de mooiste glimlach en haar ogen liet ze stralen als de helderste sterren aan de hemel. Zo zie je haar nooit. Alleen als ze wat nodig heeft. Zoals nu dus. De boodschap was duidelijk.
Het ging slechts om een ijsje.
Fred van Rooij | woord & beeld
