?Zo hè meneer, moet ik voor een brood in de rij staan zeg.?
Het klonk niet eens chagrijnig, eerder op een rare vrolijke manier. Wilde ze voor? Ik weet het niet en ging door met het stapelen van mijn luxe boodschappen op de rollende band.
Ze kan ook gewoon vragen of ze voor zou mogen met haar casino tarwebrood. Maar dat deed ze niet en dus richtte ik mijn aandacht op andere zaken. De caissière bijvoorbeeld. Sommige worden geselecteerd op uiterlijk. Dus ik had mijn aandacht hard nodig.
Maar het zelfde stemmetje en dezelfde mevrouw dus, bleef irritant mekkeren. Het ene brood dat ze had perste ze tussen twee boodschappenscheidingsbalkjes, of hoe die dingen dan ook heten. Demonstratief.
Wilde ze toch voor?
?Het is niet veel hoor één brood voor een heel weekend?, hoorde ik achter me. ?Zit deze week wat krap in de centen.?
Juist op dat moment gooide ik diverse zakken chips en een goeie fles wijn in mijn boodschappentas.
Maar met een brood zou ze het wel redden, vertelde ze ook nog.
Maar aan wie?
Misschien aan mij, misschien aan iedereen die het wel wilde horen.
Ik hoorde het wel maar wilde het niet horen. Maar daar doe je niks aan. In bepaalde situaties kun je je niet afsluiten voor de rest van de wereld.
Één euro, vroeg de bevallige caissière voor het simpele brood. Maar dat wist ik al want ik had ook zo?n brood. Voor de rest was er geen bruin brood meer beschikbaar. Dat heb je als je laat de winkel induikt.
Maar moest ik me dan schuldig voelen door haar gemekker? Was dat haar bedoeling? Zielig doen in de hoop dat ik het brood zou sponsoren? Oh, had ik best gedaan als ze het gevraagd had.
Maar ze vroeg het niet.
Gelukkig zag ik tot mijn opluchting een pakje Marlboro uit haar zak steken. En voor het geld dat een pakje sigaretten kost, kun je een complete maaltijd kopen die nog voedzaam is ook.
Mijn langzaam opkomende schuld verdween net zo snel als de sneeuw van de afgelopen week.
