Opeens zag hij mij en was daar die blik van herkenning. Het kleine jongensgezicht veranderde in een grote lach met ogen die begonnen te stralen. Zijn mond vormde het woord papa, en hij rukte zich los uit de veilige armen van zijn moeder.
Zo snel als zijn kleine beentjes hem konden dragen snelde hij voort over het voor zijn voeten liggende grasveld. Een hobbelig veld en al snel verloor hij zijn evenwicht en kwakte tegen de aarde. Hij rolde een paar keer rond en kwam terecht in zithouding. Even schudde hij zijn hoofd. Geen schreeuw en geen traan. Alleen even die blik: ?Welke kant op??
Onze ogen vonden elkaar weer en snel stond hij op en vloog in mijn armen.
Thuis.
Fred van Rooij | woord & beeld
