Tja.
Het valt niet mee om de Nederlandse democratie van binnenuit te bekijken. Voor je bij de vergadering van de Tweede Kamer bent is die al bijna afgelopen. Vroeg komen is dus een verstandige beslissing.
De zakken moesten leeg en de jassen uit. Poortje. Pennen vergeten natuurlijk, riem af. Bij twijfel wordt er nog een metaaldetector langs je lichaam gehaald. Fouilleren? Nee, dat net nog niet. Dan de garderobe, verplicht. En ook geen tassen mee naar binnen.
En als dat allemaal achter de rug is mag je eindelijk de democratie van binnenuit aanschouwen. Het lijkt wel of het alleen mag met God?s gratie. Overigens wordt er niet gecontroleerd op eieren en rotte tomaten. Tenminste, voor zover ik weet. Heb het niet getest. Deze keer dan.
Het moet me toch van het hart. Van wie is dat parlement nou? Wie betaalt dat allemaal? Onder andere mijn persoontje, dacht ik. Elk jaar betaal ik trouw mijn duur verdiende centen aan de regering. En daar worden die vorstelijke salarissen van betaald. Me dunkt dat ik dan toch zeker wel mijn personeel mag aanschouwen. Want dat zijn ze als ik ze betaal. En dat ik dan verdikkie in mijn gebouw kom waaraan ik meebetaal dan wil ik niet als een crimineel behandeld worden.
Maar goed. Eenmaal binnen kun je het geblaat aanschouwen. Nee, ik zal ?het? woord van wijlen Theo van Gogh niet hier aanhalen. Het kwam wel in me op toen ik mijn parlementariërs bezig zag met blaten. Nou ja, wel meer hoor. Over kindertjes praten, foto?s bekijken van het fractie-uitje en andere onbenullige dingen.
Ook Wilders was uit zijn cel gelaten. Stil, bijna eenzaam zat hij op zijn blauwe geroofde zetel. Wel een andere dan dat hij gestolen had, maar dat maakt niet uit. Met zijn kapsel pik je hem er zo uit. Vandaar die gedachten aan tomaten. Mooi rood is namelijk ook niet lelijk. Maar goed, hij was er, zei niets en keek verveeld wat rond. Slechts de stemming kreeg hem in beweging. Hij stak zijn hand op. Maar ook deze keer tevergeefs. De motie werd afgewezen.
Een verloren dag, denk je dan.
