Fred van Rooij | woord & beeld

?Voor wie ben jij dan?, vroeg hij en keek me uitdagend aan. Net daarvoor had ik me enigszins laatdunkend uitgelaten over de Godenzonen uit Amsterdam. Ajax dus. In die jaren nog de Godenzonen. Nu even wat meer op aarde.

Negen spelers liepen nog nahijgend na een verloren wedstrijd van het veld, de F-pupillen van Alphense Boys. Hun wedstrijd ging verloren maar dat kon ze niet bommen. De verhitte koppies spraken al snel vol bewondering over hun Amsterdamse helden. Oké, een enkeling was voor Feijenoord. Geen PSV?ers. Deze Alphense jongens waren niet provinciaals, wat PSV toch altijd is gebleven.

En ik vond het dus nodig om de Godenzonen af te kraken. Ben altijd wel in voor een geintje maar zo werd het niet opgepakt. Nu moest ik met de billen bloot en vertellen welke club in Nederland mijn steun had. Negen kleine voetballers gestoken in roodwitte kleding keken me verbaasd aan. ?FC Den Bosch?, echoden ze terwijl ze elkaar vol verbazing aankeken. ?Die spelen toch in de eerste divisie?, wist een van hen. Ik daalde als ouder in achting. Ben dan toch minstens voor een club uit de eredivisie.

Het negental stortte ter aarde van het lachen. Ik had er een rood hoofd van gekregen, maar Den Bosch was toch echt mijn kluppie. En je club verloochenen, dat nooit. Zelfs niet tegenover het team waarin je zoon speelde.

Jarenlang heb ik de blauwwitten uit de Brabantse hoofdstad gevolgd. Zelfs nog in het oude stadion De Vliert. Een betonnen kolos. Elke twee weken was ik er en samen promoveerden en degradeerden we, en versloegen zelfs Ajax met 3-0. Een hoogtepunt. Op mijn kamertje vroeger hing de poster van de Bosschenaren boven die van de Amsterdammers. Dat wil toch wel wat zeggen, denk ik.

Maar het gaat in het leven zoals het gaat. Je verlaat je thuis en komt nooit meer bij je club. Maar toch elke zondag even kijken bij Studio Sport. De wedstrijd kon me niet zoveel schelen maar de uitslag wel. Bij elke overwinning juichte mijn hart nog steeds voor FC Den Bosch. En nu nog steeds. Belangstelling in voetbal heb ik niet meer, ben het ontgroeid. En inmiddels is Den Bosch vorig seizoen weer eens gepromoveerd naar de hoogste afdeling en is het nu dus kommer en kwel. Scoren is kennelijk onmogelijk en de club hangt troosteloos onderaan. Maar toch: mijn hart is bij ze. En ik zeg het gewoon nog een keer hardop:

Heja Den Bosch!!!