Of ik me Alphenaar voel, wilde ze weten. Tja, daar moest ik even over nadenken. Ik ben hier niet geboren maar woon er al zo?n jaar of vijftien. Maar goed, je blijft allochtoon, denk ik dan maar. Maar nee, ik voel me geen Alphenaar. Ik woon hier en voel me hier thuis, maar dat zou ergens anders net zo goed lukken.
Waarom ik geen carnaval vier, wilde ze ook weten. Poeh. Ik ben autochtoon Brabander. Ja dat klopt, en vier al geen jaren meer carnaval. Vroeger wel. Het hele jaar maakten we plannen waar we het feest zouden gaan vieren. En vanaf enige maanden vooraf het kerkelijk gezuip gaven we de uitsmijters een extra vette tip. Niks meer of minder dan een toegangsbewijs voor het carnaval. Vooruitdenken dus. Carnaval was en is populair in Oeteldonk, ook bij de allochtone blanke Brabander. Vandaar deze geldverslindende acties.
Maar nee, ik vier geen carnaval meer. Hier in Zuid-Holland krijg ik niet het juiste gevoel. Al doen die Hollanders nog zo hun best. Het is niet echt. Niet eens ?net niet?, maar ?helemaal niet?.
Maar goed, ondertussen had ze me wel een identiteitscrisis aangepraat. Brabander voel ik me ook niet meer en ook geen Noord-Hollander waar ik ook jaren heb gewoond. Stadloos, zo voelde ik me.
Voel ik me dan Nederlander? Deze vraag vroeg ik mezelf. En ook hier geen duidelijk antwoord. Ik heb veel van de wereld mogen zien en voel me na een tijdje overal thuis. Waar ik ben is mijn thuis, was dan ook mijn conclusie.
Maar dat moet ik iets nuanceren.
Ik ben Europeaan. Ik vermoed dat ik overal in Europa mijn leven zou kunnen leiden. Zonder noemenswaardige problemen, denk ik. Wat is nu echt het verschil met Frankrijk of Duitsland. Als we het voetbal buiten beschouwing laten, helemaal niets.
Dus wie of wat ik ben weet ikzelf niet eens, en dat is best zielig. Maar aan de andere kant kan ik er best mee leven.
Even voor de duidelijkheid: Ik ben dus Europeaan. Ik voel het niet zo. Voelen is heel wat anders. Maar ja, ik voel me ook geen Nederlander. Wat dan wel?
Wereldburger misschien?
Fred van Rooij | woord & beeld
