We spraken over kinderen krijgen. Wie dat wel mag en wie niet. Het was naar aanleiding van een reportage op televisie die ging over verstandelijk gehandicapte mensen die een kind hadden of wilden. En dat ging niet altijd even goed. Soms helemaal fout zelfs. Je kunt er voor zijn of tegen. Wij waren tegen maar eigenlijk ook weer niet. Lastige discussie. Waar trek je de grens. Bij een bepaald IQ? Wij kennen mensen met een hoge intelligentie waarvan wij vinden dat die niet geschikt zijn als ouder. Dilemma dus. Binnen no time hadden we een lijstje van mensen die volgens ons ook geen kinderen mochten nemen laat staan hebben. Roddelen is soms erg gemakkelijk.
Maar goed, het gesprek ging al snel over naar het opvoeden van blèrende koters. Bepaald geen sinecure. Deden wij het wel goed en hoe kun je dat meten. Raadsels volop. Eigenlijk weet je het nooit. Wat wil je een kind leren en wat vooral niet. Haar kind lag al te maffen en de mijne zat achter continu te voorschijn ploppende MSN schermpjes. Het tijdverdrijf van de jeugd tegenwoordig. Het aantal hangjongeren schijnt al terug te lopen. MSN is het helemaal. Maar goed zij typte, en wij kletsten. Soms blikte ze even schalks onze kant op. Waar hebben zij het over, zag je haar denken. Zij denkt nog niet aan kinderen en ook nog niet aan vriendjes. Maar het kan snel gaan in het leven.
Maar er is altijd een tijd van gaan en wij gingen. Op de fiets door de donkere stad. ,,Er zit wat raars in mijn band??, hoorde ik op gegeven moment. En inderdaad haar band bracht een tikkend geluid voort. En rubber is normaliter behoorlijk geruisloos, op een fiets tenminste. Bij auto?s schijnt dat anders te zijn. Maar dit geluid hoorde niet bij een band. Het was wel mooi ritmisch. Niet vervelend. Maar toch het hoorde er niet te zijn.
We stopten en inspecteerden de band. Inderdaad zat er een soort knopje in. Bij nadere inspectie bleek het een flinke sierspijker te zijn. Voorzichtig verwijderde ik het exemplaar. Sissend liep de band ineens leeg. Dat werd dus lopen. Misschien had ik de spijker er pas thuis moeten uithalen. De beste ideeën komen altijd pas achteraf.
Het was al na tienen en de spruit moest de volgende dag naar school. Thuis aangekomen maakte zij de gang naar de douche en bed. Beide een leuke bezigheid. Vader stond eenzaam in de schuur. Een band plakken is mannenwerk, zeggen ze soms. Maar eigenlijk wilde ik ook wel lekker douchen en in het warme bed kruipen. Maar de band ging voor.
Meisjes plakken geen banden, dat doen vaders. Bij ons wel tenminste. Misschien in andere gezinnen soms moeders. Maar over het algemeen toch vaders.
Ongewild dacht ik terug naar het gesprek eerder die avond. Wat wil je een kind leren en wat niet. Zelfstandigheid is een belangrijk iets in de opvoeding. En een band plakken hoort daarbij. Vind ik.
Maar zij stond onder de warme douche en ik in een koude schuur. Het kan soms verkeren. Een band plakken hoort bij de opvoeding, concludeerde ik, terwijl ik weer lucht in de band pompte. Zomaar ineens leer je iets wat je kind eigenlijk moet kunnen in het leven. Een band plakken dus.
