Bye Tom Petty

Weerspiegeling

Soms valt het leven als een gevallen spiegel
in duizenden stukjes uiteen.
Maar voor mij geen stofzuiger of
stoffer en blik.
Maar een doosje
om alles veilig in te stoppen.

Ieder stukje en
elk splintertje
van wat eens een spiegel was
reflecteert een beeld,
een herinnering,
een gedachte en straalt liefde.

Kapot?
Wat is kapot als er nog zoveel te ontdekken is
tussen duizenden stukjes?
Soms pak ik een splinter,
zie de weerspiegeling
en dan keer ik terug
naar wat eens was
en diep in mij verder leeft.

Pas na Wembley besta je

Wembley stadium is meerdere opzichten speciaal. Niet alleen voor voetballers, maar misschien nog wel meer voor de muziekwereld. Na een optreden in die gigantische poptempel in de Engelse hoofdstad besta je als band natuurlijk pas echt. Alleen de groten der aarde traden daar op. Legendarisch zijn natuurlijk de twee concerten van Queen in 1986 en natuurlijk Live Aid, waar achteraf ook het concert van Queen als beste werd beschouwd. In 2013 (ja ik ben er wat laat mee) speelde The Killers in Wembley en kregen die, tegen alle verwachtingen in, wel uitverkocht. Tijdens dat concert zong en speelde de band een ode aan Wembley met daarin weer een ode aan Freddie Mercury. Meezingen mag.

 

 

Liever een slecht theaterstuk dan een blog van Reinder

Persoonlijk zie ik liever een matige (of slechte desnoods) voorstelling in mijn Theater Castellum dan dat ik me door een oeverloos lang, saai blog van Reinder Koornstra moet worstelen. Zelfs bij een slecht theaterstuk, vind ik altijd wel iets dat me raakt, positief dan wel negatief. Theater is emotie, je eigen ik vinden, ontroerd of geroerd worden en tegelijk is het voor mij een geweldige inspiratie. Dat kan je van Reinder niet zeggen, hij heeft weinig langspeelplaten om te laten horen, al probeert hij wel overal wat verstand van te hebben. Retail, natuurlijk, maar zelfs over afval weet hij een woordje mee te brallen. En ja, zelfs over mijn Theater Castellum heeft hij al jarenlang een volhardende mening.

Lees meer

Bloggen over een Brabants feestje? Kom nou.

‘Is dit wat voor je blog?’, vroeg mijn broer na de slowdance waarbij hij mijn meisje inpikte en ik ineens met mijn schoonzus schuifelde. Ik ben geen danser, sterker nog: ik wil geen danser zijn ook. Maar heel soms moet je je over je gebreken heen zetten en iets doen wat je niet wil of kan. Buiten dat was ik nog broodnuchter ook en dat op een Brabants feestje waar het bier rijkelijk vloeide en het bedienend personeel iedereen van een natje voorzag. Met grote regelmaat. 50 jaar waren ze getrouwd en dat is best lang. Op het feest was ik dan ook zeker niet een van de oudste, ik hing qua leeftijd aan de ondergrens. Best eens leuk tegenwoordig.

Lees meer

Over telefoons en pincodes

‘Die geef ik aan niemand hoor.’
Zijn stem klonk beslist en duldde geen tegenspraak. Ik was even overrompeld en keek van zijn nieuwe seniorentelefoon die ik in mijn hand had – type koelkast – naar hem. Zijn oude prepaid telefoon was op en dus was het tijd voor een nieuwe. Dat kostte ons een uur twijfelen in de winkel over welke van de twee telefoons hij zou nemen, maar het was gelukt. Met dit model kon hij zelfs foto’s maken. Een sprong voorwaarts, voor een senior dan. Nu zat de simkaart goed in het apparaat en was het noodzakelijk die pincode in te voeren. Zonder pin geen geld, maar ook niet bellen.

Lees meer

Foto: Peter Franken

Aubrey Snell presenteert: de Oudejaarschantant aan den Rijn

Na twee oudejaarsconferences gaat theaterbeest Aubrey Snell op een compleet andere toer. Dit jaar presenteert ze haar Oudejaarschantant op dinsdag 22 december in theater Castellum. Anders, maar zeker niet minder mooi. Muzikaal neemt ze afscheid van een jaar dat nu al bewogen is, denk aan Charlie Hebdo of aan het vluchtelingenprobleem. Samen met pianist Paul Prenen, eindigt Aubrey het jaar muzikaal. Intiem, soms stevig, maar altijd met humor. Geen conference, maar een aubade aan het oude jaar met een luchtige inleiding. Zeg maar een Oudejaarschantant aan den Rijn.

Lees meer

Voetbal of eten voor je inwoners?

Bijna 1500 mensen (ongeveer 573 gezinnen) zijn in Enschede/Haaksbergen afhankelijk van de voedselbank. Dat schrijft althans die organisatie in het jaarverslag over 2014. Momenteel zullen dat er wel weer meer zijn, want met banken gaat het slechter, de voedselbanken groeien alleen maar. Stel dat de gemeenten Haaksbergen en Enschede die gezinnen ieder jaar 500 euro geven, dan kost dat 286.500 euro op jaarbasis. Best veel geld, maar een schijntje vergeleken waarmee Enschede garant wil staan voor de corrupte voetbalclub FC Twente. In het geringste geval is de gemeente 17 miljoen euro kwijt, in het ergste geval veel meer. Prioriteiten stellen heet dat.

Lees meer

De verpakker moet maar betalen

Mijn gemeente, in casu de collegeleden, is een aanbestedingsprocedure begonnen om de inwoners per weggegooide zak afval te laten betalen. Nu scheiden we de boel, papier, glas, metaal en pakken en dan ook nog plastic. Wat rest, is het restafval en daar draait het nu om. Voor al het afval heeft de burger de bekende, verrijdbare containers, of ze pleuren het gewoon in de ondergrondse containers. Hoogbouw hoeft trouwens niks te scheiden. De bedoeling is natuurlijk het afval scheiden te bevorderen en het restafval te verminderen. Het principe, de vervuiler betaalt dus.

Lees meer

Tijd voor een nieuw websitejasje

Nieuwe jassen? Waarom zou je een nieuwe kopen als de oude nog steeds voldoet? Oké, mode en mijn persoontje zijn ook dingen die niet goed samengaan. Mijn lief zegt dat het om het innerlijk gaat, waarom ze dan vindt dat ik een bepaald shirt wel of niet aan moet doen, is me dan ook een raadsel. Weg innerlijkheid, of moet dat soms leuk verpakt worden? Ik ben man genoeg omdat niet te (willen) begrijpen. Maar jas of niet, het werd wel eens tijd om mijn website van een nieuw jasje te voorzien. Gewoon omdat het kan, en moest van mij.

Lees meer