Brandend asfalt
Brandend asfalt
Het Braassemermeer ruw en woest
Ik heb het niet zo op wandelen door het Groene Hart. Veel asfalt en dat is slecht voor je schoenen en doet uiteindelijk ook gewoon zeer aan je poten. Wat er wel onverhard is, is nu gesloten omdat de weilanden voor een paar maanden het domein zijn van de weidevogels. Terecht overigens.
Het rondje Braassemermeer kon me dan ook niet echt bekoren, het meer zelf echter wel. Het was een gure lentedag met een verblindend en stekend zonnetje. Meestal blijf je op afstand van het meer, maar op enkele plekken loop je langs de oever en door het stevige windje oogde het meer nu eens niet liefelijk, maar eerder woest. Meer een vaarweertje dan een wandelweertje.
Ik maakte wel foto's met mijn kleine camera, maar dacht dat die door het stekende licht niet mooi zouden worden. Niets is echter minder waar. Best stoer, al zeg ik het zelf.
Ik heb het niet zo op wandelen door het Groene Hart. Veel asfalt en dat is slecht voor je schoenen en doet uiteindelijk ook gewoon zeer aan je poten. Wat er wel onverhard is, is nu gesloten omdat de weilanden voor een paar maanden het domein zijn van de weidevogels. Terecht overigens.
Het rondje Braassemermeer kon me dan ook niet echt bekoren, het meer zelf echter wel. Het was een gure lentedag met een verblindend en stekend zonnetje. Meestal blijf je op afstand van het meer, maar op enkele plekken loop je langs de oever en door het stevige windje oogde het meer nu eens niet liefelijk, maar eerder woest. Meer een vaarweertje dan een wandelweertje.
Ik maakte wel foto's met mijn kleine camera, maar dacht dat die door het stekende licht niet mooi zouden worden. Niets is echter minder waar. Best stoer, al zeg ik het zelf.
Eropuit
Eropuit
Doe eens een dagje Groene Hart
Ik heb niets met het Groene Hart. Nee, dat zeg ik verkeerd, eigenlijk moet ik zeggen dat ik niets doe met het Groene Hart. Goed ik wandel er wel eens, maar als wandelgebied staat wat mij betreft het gebied gelijk aan wandelen op asfalt, en dat is niet wat wandelen tot wandelen maakt. De groene long van de Randstad is in handen van enkele grootgrondbezitters, de boeren, en is voor iemand die graag kilometers te voet aflegt, geen goed gebied. Alles zit potdicht, niet openbaar en ook niet toegankelijk. Al komt daar wel geleidelijk aan wat verandering in met de aanleg van boerenwandelpaden. Maar van een wandelrevolutie valt zeker nog niet te spreken. Voor de fietser is het een waar eldorado. Het is dus net maar wat voor hobby je hebt.
Maar dat bedoel ik niet met 'ik doe geen Groene Hart'. Vorige week was de presentatie van de Maand van het Groene Hart, een maand die een dagje of 40 duurt, vol met activiteiten, de start van het recreatieseizoen. Overigens waren deze evenementen er ook wel, maar nu hangen ze onder de paraplu van de Maand. En er zitten leuke dingen bij en ergens denk ik dan, als ik het allemaal eens bekijk, hé, leuk daar moet ik eens heen. En daar is nu het probleem. Ik vier thuis geen vakantie, ik ga er hier niet op uit. Nee, ik ga er wel op uit, maar niet in de buurt. Verder is leuker, denk ik. Op vakantie doe ik dat wel, dan struin ik ineens (sorry) over een boerenmarkt of wandel eens door een leuk plaatsje. Maar hier thuis? Heel gek, maar nee. Ik zoek het bos op, de heide. Polder zie ik al genoeg als ik op een sukkeldrafje rij op de N207.
Met plezier denk ik terug aan een weekendje in een bed and breakfast in Montfoort. Na een lekker diner in de stad wegdromen – nee geen beddetails hoor – op heerlijke bedden in werkelijk prachtige kamers. Daarna een dagje Oudewater, was er nooit eerder geweest, met natuurlijk een bezoekje aan museum de Heksenwaag. Net zo heerlijk als een dagje Veluwe of, nog beter, Drenthe. Toch doe ik het te weinig terwijl er zoveel leuks is. Misschien moet ik nog dichter bij huis beginnen en mijn fiets een grote beurt geven en op het stalen ros de omgeving van Alphen aan den Rijn beginnen te verkennen. Naar het mooie Land van Wijk en Wouden bijvoorbeeld. Als de conditie dan toeneemt, leuke bijkomstigheid, kan ik steeds iets meer van het Groene Hart ontdekken en heel misschien komt dan die fietsvakantie ook weer in zicht en dat kan makkelijk ook in het Groene Hart.
Daarom maar eens een oproep, doe ook eens een dagje Groene Hart en laat je dichtbij huis verbazen over al het moois dat er te zien is en wat er allemaal te doen is. Want aan ondernemers in de recreatiesector is geen gebrek en ze staan allemaal voor ons klaar.
Ik heb niets met het
Groene Hart. Nee, dat zeg ik verkeerd, eigenlijk moet ik zeggen dat ik niets doe met het
Groene Hart. Goed ik wandel er wel eens, maar als wandelgebied staat wat mij betreft het gebied gelijk aan wandelen op asfalt, en dat is niet wat wandelen tot wandelen maakt. De groene long van de Randstad is in handen van enkele grootgrondbezitters, de boeren, en is voor iemand die graag kilometers te voet aflegt, geen goed gebied. Alles zit potdicht, niet openbaar en ook niet toegankelijk. Al komt daar wel geleidelijk aan wat verandering in met de aanleg van boerenwandelpaden. Maar van een wandelrevolutie valt zeker nog niet te spreken. Voor de fietser is het een waar eldorado. Het is dus net maar wat voor hobby je hebt.
Ziltig eind van een heerlijke middag
Pakjessmaak
Ziltig eind van een heerlijke middag
Het was een mooie omelet, egaal van kleur en vooral dik. Zo op het oog was er niets verkeerd aan. Daarnaast zaten heerlijk. Een bijna volle bak zelfs op die vrijdagmiddag. Veel mannen aan tafeltjes die spraken – zoals we naast ons hoorden – over zaken en van die markt 5 miljoen euro te kunnen snoepen. Er zijn slechtere onderwerpen tijdens de lunch en wij vonden alles best. We kregen beide de agenda vrij voor een lunch bij de Reeuwijkse plassen.
Maar het waren niet alleen zakenmannen hoor, ook stelletjes genoten van koffie of een lunch, aan een tafeltje resideerden twee vrouwen die waarschijnlijk hun beide gezinnen doornamen. Toen we even binnen waren, kwamen er ook twee wandelaars binnen voor een hapje, de man het het routeboekje nog in zijn hand. De twee liepen met eerste deel van het Pelgrimspad, van Amsterdam naar de hoofdstad van Noord-Brabant. Aan verschillend pluimage dus geen gebrek in het paviljoen.
De winter was voorbij en buiten kondigde het voorjaar zich aan. Het felle zonlicht viel door de grote ramen naar binnen, soms verblindend en door dat scherpe licht leek het binnen donkerder. Buiten was een leeg terras. Maar voor wie iets verder keek, zag nog veel vogels op de plassen. Daar staan de Reeuwijkse plassen ook om bekend, vogels, vooral de wintermaanden. Het was te ver weg om te onderscheiden welke vogels genoten van het voorjaarszonnetje. Veel waren het er wel.
Vooraf hadden we de dagsoep, een mosterdsoep. Smakelijk en niets mis mee, al leek het me geen zelfgemaakt soepje, maar op dat moment drong dat nog niet tot me door. Dat kwam pas tijdens het eten van de omelet. 'Zout', zei ik terwijl ik mijn ogen op Blondie richtte. Zij beaamde mijn zilte vermoeden. Raar dus, omdat ik bijna nooit zout toevoeg aan mijn eten en het deze keer ook niet gedaan had. De smaak leidde me af en ik piekerde waar ik zoiets eerder had geproefd. Ik kreeg een visioen van een zakje – Maggi, Unox, Knorr? – en gruwelde al bij het idee dat de kok zakjes open scheurde en deze bij de eieren kieperde, even kloppen en klaar.
Toch kon ik er niets anders van maken. De omelet was te zout, dus er moest iets ingezeten hebben, in ieder geval iets meer dan eieren alleen. Waren het wel eieren, of chemische troep? Op dat moment zag ik ook weer de mosterdsoep voor me, en tegelijk twijfelden we allebei of die wel zelfgemaakt was. Ons idee was van niet. Tja, en daarvoor ga ik niet naar een restaurant, een pak soep kan ik ook wel open knippen en een zakje toevoegen aan wat eieren ook. Nee, het eten was een beetje een domper op een heerlijke middag. En ja, we hadden het kunnen vragen, maar wat schiet je er mee op. Hier komen we niet meer terug voor een hapje. Zwarte lijst dus. Een zakjesrestaurant, bah. Koken kan makkelijk zonder pakjes, dat weet elke kok.
Het was een mooie
omelet, egaal van kleur en vooral dik. Zo op het oog was er niets verkeerd aan. Daarnaast zaten heerlijk. Een bijna volle bak zelfs op die vrijdagmiddag. Veel mannen aan tafeltjes die spraken – zoals we naast ons hoorden – over zaken en van die markt 5 miljoen euro te kunnen snoepen. Er zijn slechtere onderwerpen tijdens de lunch en wij vonden alles best. We kregen beide de agenda vrij voor een lunch bij de
Reeuwijkse plassen.
Rust, ruimte en McDonalds
Alphen is niet vooruitstrevend, eerder saai
Terwijl L. zijn nieuwe schoenen – Devalab – paste in de schoenenwinkel, pasten net een stel jonge meiden nieuwe sandalen op het andere deel van het schip dat op de kinderafdeling staat. Onder begeleiding van de ouders verschenen verschillende kleuren Teva's aan de voeten van de kinderen tot het juiste model, en vooral de juiste kleur, was gevonden. Het zien van de sandalen liet me nog meer naar de zomer snakken.
Ook niet veel
Mensenrechten is uit in Alphen aan den Rijn. Dat concludeer ik tenminste aan ruim 2 uur collecteren voor deze organisatie. Het resultaat was in mijn wijkje 55 euro en 37 cent. Voor heel Alphen in totaal 7.984 euro en 71 cent. Dat is wat, 10 cent per inwoner? Het had minder kunnen zijn als ik mijn buurman, ja die met die hoge WOZ-waarde, niet vooraf had ingelicht over mijn collecteeractie. Dat helpt dus. Misschien moet ik volgend jaar eerst mijn wijk voorlopen en melden dat ik de week erop kom collecteren. Maar onze vrijheid en mensenrechten zijn ons dus niet veel waard. Mogelijk is Amnesty niet meer sexy genoeg en te veel op de achtergrond. Wie zal het zeggen?
Het is inderdaad ook weinig als je in ogenschouw neemt het salaris van de directeur Eduard Nazarski. In 2009 verdiende hij 122.183 euro. Daarvoor moet ik aan veel deuren aanbellen. En als je dan ook dit leest, vraag ik me af waarom ik nog zou collecteren. 600.000 euro kreeg secretaris-generaal Irene Khan vorig jaar bij haar vertrek. Moet ik nog meer zeggen? Oh ja, ik kreeg, zoals elke collectant, ook een beloning. Een kaartenset. Steekt wat schril af tegen de beloning van de directeur.
Nog een keer dit jaar ga ik langs de deuren, voor de Hartstichting dit keer. De hoogste bestuurder daar verdiende in 2010 140.812 euro. Ook geen kattenpis, vind ik dan.
Ook niet veel
Collecte Amnesty Internatonal
Mensenrechten is uit in Alphen aan den Rijn. Dat concludeer ik tenminste aan ruim 2 uur collecteren voor deze organisatie. Het resultaat was in mijn wijkje 55 euro en 37 cent. Voor heel Alphen in totaal 7.984 euro en 71 cent. Dat is wat, 10 cent per inwoner? Het had minder kunnen zijn als ik mijn buurman, ja die met die hoge WOZ-waarde, niet vooraf had ingelicht over mijn collecteeractie. Dat helpt dus. Misschien moet ik volgend jaar eerst mijn wijk voorlopen en melden dat ik de week erop kom collecteren. Maar onze vrijheid en mensenrechten zijn ons dus niet veel waard. Mogelijk is Amnesty niet meer sexy genoeg en te veel op de achtergrond. Wie zal het zeggen?
Het is inderdaad ook weinig als je in ogenschouw neemt het salaris van de directeur Eduard Nazarski. In 2009 verdiende hij 122.183 euro. Daarvoor moet ik aan veel deuren aanbellen. En als je dan ook dit leest, vraag ik me af waarom ik nog zou collecteren. 600.000 euro kreeg secretaris-generaal Irene Khan vorig jaar bij haar vertrek. Moet ik nog meer zeggen? Oh ja, ik kreeg, zoals elke collectant, ook een beloning. Een kaartenset. Steekt wat schril af tegen de beloning van de directeur.
Nog een keer dit jaar ga ik langs de deuren, voor de Hartstichting dit keer. De hoogste bestuurder daar verdiende in 2010 140.812 euro. Ook geen kattenpis, vind ik dan.
Weekendklussen
Zaterdag was het klusdag: allereerst het wegtakelen van het brugdeel van de Julianabrug en daarna de start van de herinrichting van de Joodse begraafplaats aan de Aarkade. Beiden bijzondere en unieke momenten.
No Impact Week zondag
Het zit er op, de No Impact week. Een leuke week met als resultaat dat ik mezelf deze zondag een wandelingetje gunde in het Zaanse Rietveld. En dankzij deze week, pakte ik de fiets er heen. Normaal had ik de auto genomen. Winst dus.
No Impact Week zaterdag
Fred
Daar is 'ie dan: de boodschappendag. Speciaal voor deze week uitgesteld tot de vrije zaterdag. Ik ben allang blij dat ik geen grote koper ben en het af kan met een tas bij Appie en een kleinere tas bij de Groene Winkel. En de fiets was dit keer ook nodig om naar de Groene Winkel te gaan, de Julianabrug is kaduuk. En dat heeft in Alphen behoorlijk wat impact. Normaal hobbel ik die brug over en duik dan de Hooftstraat in. Voorlopig niet meer dus. Omfietsen maar. Dat ik dus bescheiden koop, man alleen hè, is een vreselijk belangrijk, bijkomend voordeel.
Kortom, de truc met de fiets en de tas. Heen, met een lege tas, is simpel. Ik heb een soort van mountainbike met een soort van gek stuur en dat blijkt niet handig. De volle tas had ik rechts vast en gezet op de achterdrager. Geen comfortabele houding, kan ik u vertellen. Dan natuurlijk ook nog manoeuvreren tussen al die winkelende mensen door. Niks voor mij, kramp had ik, in elk deel van arm, rug en nek. Lopen zou dan handiger zijn en dat geeft je de mogelijkheid om twee tassen te sjouwen, handig voor het evenwicht, maar ook als je gewoonweg meer boodschappen nodig hebt. Maar handig? Nope.
Rit twee was voor de biologische groente en fruit. Vlees eet ik niet en hoef ik ook niet te versjouwen. Gelukkig kan dat allemaal in een kleinere tas, maar het blijft onhandig fietsen. Had ik maar zo'n echte oude bakfiets met drie wielen. Idee voor de fietsenhandelaars.
Daar is 'ie dan: de boodschappendag. Speciaal voor deze week uitgesteld tot de vrije zaterdag. Ik ben allang blij dat ik geen grote koper ben en het af kan met een tas bij Appie en een kleinere tas bij de Groene Winkel. En de fiets was dit keer ook nodig om naar de Groene Winkel te gaan, de Julianabrug is kaduuk. En dat heeft in Alphen behoorlijk wat impact. Normaal hobbel ik die brug over en duik dan de Hooftstraat in. Voorlopig niet meer dus. Omfietsen maar. Dat ik dus bescheiden koop, man alleen hè, is een vreselijk belangrijk, bijkomend voordeel.
No Impact Week vrijdag
Fred
Vrijdag, ik heb er dagen over gepiekerd hoe ik mijn probleem het meest no impact kon aanpakken. Twee dingen speelden me parten. Ik breng in de ochtend de zoon van mijn vriendin naar school. Dus rond 8.30 uur loop ik op een schoolplein. Dan zou ik daarna naar het station moeten gaan en kan dan tegen 9 uur pas de trein hebben. Aankomst is dan 9.30 en een kwartier later kan ik dan werken. Bijna anderhalf uur later dan normaal. Daarbij komt dat ik vroeger weg moest, ik zou een kijkje nemen bij Centrum Umai in het kader van de Dag van de Duurzaamheid. De effectieve werktijd zou dus kort zijn en mijn conclusie was dan ook dat de beste oplossing – en niet de meest duurzame dus – de auto zou zijn. Fout dus in de No Impact Week. Maar ik verontschuldig me met de omstandigheden.
In de avond koos Manon Brugman en het publiek collega-strijder Myreille uit toto winnaar van deze strijd. Terecht, vind ik ook dus. Zij heeft er veel voor gedaan en gelaten, en het mooie is dat ze er het nut van inzag. Hetzelfde geldt voor Richard, hij zat voor het eerst sinds jaren weer op de fiets. En ik dan? Ik heb het grootste deel van de film No Impact Man gezien en war ideetjes opgedaan. Ik zal er een delen: navullen van schoonmaakproducten. Dat moet toch mogelijk zijn en het scheelt veel plastic afval en wat mij betreft mag het in een plastic pot.
Vrijdag, ik heb er dagen over gepiekerd hoe ik mijn probleem het meest no impact kon aanpakken. Twee dingen speelden me parten. Ik breng in de ochtend de zoon van mijn vriendin naar school. Dus rond 8.30 uur loop ik op een schoolplein. Dan zou ik daarna naar het station moeten gaan en kan dan tegen 9 uur pas de trein hebben. Aankomst is dan 9.30 en een kwartier later kan ik dan werken. Bijna anderhalf uur later dan normaal. Daarbij komt dat ik vroeger weg moest, ik zou een kijkje nemen bij Centrum Umai in het kader van de Dag van de Duurzaamheid. De effectieve werktijd zou dus kort zijn en mijn conclusie was dan ook dat de beste oplossing – en niet de meest duurzame dus – de auto zou zijn. Fout dus in de No Impact Week. Maar ik verontschuldig me met de omstandigheden.
Lees meer hier.
