Zich elk respecterend medium heeft een prijsvraag. Tot nu toe moesten de bezoekers die hier ontberen. Daar komt nu verandering in. Lees verder en doe mee aan de van-rooij.net vakantieprijsvraag!
De vraag is simpel. Waar staat onderstaande tent met de eigenaar van de website erin. Iedereen kan bij de reacties een antwoord achterlaten. Maar natuurlijk heeft deze prijsvraag iets speciaals. Je bent natuurlijk wel op dé website van Nederland.
De hoofdprijs is een kopje koffie naar keuze. En die keuze moet je ruim zien. Het kan een koude of warme bak worden. Al naar gelang. Maar, de prijs moet persoonlijk opgehaald worden.
In totaal loopt de prijsvraag drie weken dus alle kans voor een goede zoektocht door Nederland, en dat is dan meteen de eerste en enige hint.
Succes!

Zwemles

Het viel bijna niet op maar Maartje ging steeds langzamer lopen. Papa's arm strekte zich elke keer waarop hij inhield zodat Maartje weer bij hem kon komen.
'Niet zo treuzelen meid', mopperde hij een beetje en hij zette er weer flink de pas in.
Papa sleurde Maartje bijna het zwembad in, rende haast door de poortjes en vloog de kleedkamer in. Ongeduldig wachtte hij totdat Maartje er eindelijk ook was.
'Kom omkleden.'
Papa pakte de tas en haalde er de zwemspullen uit. Hij gaf ze aan Maartje.
Pas toen zag hij het. Traantjes drupten uit de ogen van Maartje. Papa keek wat ongemakkelijk om zich heen. Hij ging zitten op het bankje en keek Maartje aan.
'Wat is er lieverd, waarom huil je?'
Maartje haalde haar schouders op. Ze zei iets maar papa kon het niet verstaan. Hij zuchtte diep.
Papa's hand wreef over het hoofd van Maartje.
'Ben je bang dan?'
 Maartje knikte heftig.
'Het diepe', zei ze.
Papa knikte.
'Ik begrijp het', zei papa met een frons. 'Ik was vroeger ook bang in het diepe.'
Nu keek Maartje papa aan.
'Echt?'
Papa knikte.
Langzaam begon hij Maartje uit  te kleden en te helpen met het aantrekken van haar badpak. Onderwijl vertelde hij over zijn zwemangst. Maartje luisterde.
'Ik gilde en riep om hulp, maar niks. Niemand kwam me helpen. Ik moest mezelf maar zien te redden', besluit hij het verhaal.
Maartje was ondertussen gestopt met huilen en samen liepen ze naar de kusplek. Tot daar mocht papa en niet verder.
Maar langzaam kwamen de traantjes weer. Papa knielde nu naast Maartje en legde zijn arm om haar heen.  
'Vorige week was je toch ook niet bang.'
Voorzichtig veegt hij de traantjes weg.
Dan ineens beginnen alle kinderen te lopen in de richting va de douches. De zwemles begint.
Maartje schrikt en vliegt papa om zijn hals. Ze knuffelen flink en dan loopt Maartje richting de douches, zachtjes huilend nog. Snel geeft ze nog enkele handkusjes en weg is ze.

... dat als de straten vol staan met caravans het weer vakantietijd is. Je weer ook dat elke keer als  je weer zo'n bakbeest ziet, je blij bent met je tent. Want hoe je het ook wendt of keert, kamperen doe je in een tent.

Vet cool, stoer, gewoon gaaf joh!
Allemaal kwalificaties die op mij van toepassing zijn. Nou ja, sinds vandaag dan. Maar ik stond er wel. Oordopjes in mijn oor en swingen op de muziek, in de trein. Jawel, deze jongeman (ahum) gaat met zijn tijd mee. Sinds mij nieuwe telefoon, sinds vandaag dus, heb ik de mogelijkheid om muziek te luisteren, mp3's of gewoon de radio en ik kan er foto's meemaken. In een klap in het jaar 2008, ik dan. Voor een gemiddelde tiener is dit allemaal gewoon. Maar aan de andere kant kun je je ook afvragen hoe gewoon een tiener tegenwoordig nog is. Maar dat is een heel andere discussie.
Ik stond er met trots terwijl de rails onder me langs joeg. Mijn hoofd mee bewegend op de muziek van Metallica. En dat is dan niet mijn muziek, maar van mijn jongste. Wat hoe die mp3 erop komt moet ik nog even uitvogelen.
Welkom in 2008.

... dat als je in Vrij Nederland een artikel leest over R.E.M. Je de cd-kast induikt om daar een mooie cd van deze band te zoeken en dat terwijl je het artikel leest de rauwe klanken van de band door het huis schallen. Everybody hurts, dat werk dus. Mooi!
Je weet ook dat als je Vrij Nederland leest je iets goeds in handen hebt, dat je als journalist vreselijk jaloers maakt. 'Mijn' blaadje Stadsmagazine Alphen ligt weer overal - behalve bij mij natuurlijk -  in de bus, gratis en dat heeft dat oude verzetsblad nou weer niet. Toch heeft het Alphense magazine ook wel wat. Ik werd net nog hartelijk begroet in de supermarkt door een geïnterviewde die nog steeds blij was met zijn artikel over de Streekmuziekschool. Doe ik het daarvoor? Nee, maar het was wel een leuk compliment. Op een eerlijke en positief-kritische manier iemands verhaal vertellen. Ik teken ervoor.
Ik weet trouwens ook dat ik stinkend jaloers ben op de journalisten van Vrij Nederland. Misschien zitten we ooit eens aan de koffie in een redactievergadering. En dat is wat mij betreft geen droom.

Veel Gestelde Vragen over de GR5

Na mijn aankondiging van het heugelijke feit dat ik dit jaar ga starten met de lange afstandswandeling GR5 stroomden de vragen per mail binnen. Sommige zelfs vaker als een keer. Vandaag deze VGV, zodat op elke vraag ook weer een antwoord is.
Maar nog even de plannen in het kort: de GR5 loopt van Hoek van Holland aan de Noordzee naar Nice aan de Middellandse Zee, iets van 2.500 kilometer. Naast het wandelen moet er aan het eind van de route een mooi semi-literair wandelboekje zijn. Van mijn hand natuurlijk.

Is die wandeling wel verstandig na je hartinfarct?
Geen probleem. Van de dokter mag ik alles dus zou ik ook alles moeten kunnen. Buiten dat is wandelen gewoon goed voor hart en bloedvaten, precies wat ik nodig heb. Het infarct was een serieuze, dat is waar. Maar omdat ik snel in het ziekenhuis was en snel ben gedotterd is de schade minimaal. Ik doe dus lichamelijk niets onder voor iemand anders van mijn leeftijd en sekse. Het enige waar ik het nog moet over hebben met de arts is het lopen op hoogte. Maar dat komt pas in de Alpen ter sprake. En ik moet nog beginnen, dus daar is tijd zat voor.

Ga je al die kilometers lopen met dat kekke brilletje?
Ja, ik moet wel. Zonder dat kekke brilletje zie ik stukken minder. Daarnaast zit er ook een leesgedeelte in dat broodnodig is bij het kaartlezen.

Hoelang ga je er over doen?
Dat is onbekend. De hele tocht zal waarschijnlijk enkele jaren in beslag nemen. Ik kan misschien een paar maanden verlof krijgen, maar dan is het vast onbetaald en dat kan ik nou niet niet trekken. Het komt er waarschijnlijk op neer om er af en toe een week tussenuit te piepen om wat kilometers te maken.

Wandel je de hele route alleen?
Dit is een heikel punt. Ik zou wel willen maar lief denkt daar iets anders over. Dus of ik loop alleen of samen met lief. Het zal waarschijnlijk wel een combinatie worden van beide. Overigens is haar ongerustheid te begrijpen. Als er ver weg iets gebeurt is het ook goed afgelopen. Aan de andere kant kun je in een luie stoel ook het leven laten. Dan is hoog op een berg misschien iets romantischer. Zo ver er iets romantisch is aan doodgaan dan.

Hoe kom je aan al die informatie zoals de route, overnachtingsplaatsen etc.?
Van de hele route zijn routeboekjes te koop. Een bittere noodzaak, ze geven veel informatie. Ook topografische kaarten van de hele route zijn te koop. De boekjes samen met de kaarten is voldoende voor de planning en eventuele overnachtingsadressen. Kamperen is een optie, al dan niet op een camping, en hutten natuurlijk ook. Op de meer bewoonde gedeeltes zijn er ook pensions en andere overnachtingsplekken. Via Google is ook veel te vinden. Daarnaast is misschien het plannen ook erg leuk, je bent dan al thuis met je tocht bezig.

Is je uitrusting voldoende?
Op zich wel. Al denk ik dat het wel iets lichter mag. Dat betekent sparen en rustig bekijken wat eventueel vervangen kan of moet worden. Naarmate de weg meer omhoog gaat wordt dat erg belangrijk. Op het vlakke voldoen de materialen die ik nu heb zeker wel.

Wordt deze route veel bewandeld?
Geen flauw idee. Ja het is een populaire route, maar niet iedereen zal deze weg volledig afleggen. Vaak worden er van de GR-routes ook gedeeltes gewandeld. Maar veel? Ik zou het echt niet weten.

Heb je iets van een planning?
Euh, ja. Van de zomer start ik bij Hoek van Holland. Dat is de voorlopige planning.

Denk je dat er al niet genoeg wandelverhalen zijn?
Wandelverhalen zijn er veel, maar in mijn optiek nooit genoeg. Maar om de markt niet te overvoeren wil ik het anders aanpakken. Ik vertel er niet teveel over, want goede ideeën worden vaak gestolen. Het worden ook niet zomaar wandelverhalen. Het wordt iets bijzonders. Laten we het daar maar bij houden. Natuurlijk verzorg ik zelf ook de foto's voor het boek.

Zou er een uitgever voor zijn?
Natuurlijk. Wat goed is verkoopt ook.

Het komt er natuurlijk op neer dat we je moeten sponsoren per kilometer voor een een of ander goed doel?
Gelukkig voor jullie. Het kost niemand wat. Behalve mezelf. Er zit geen goed doel aan me vast. Gebeurt dat wel zijn jullie de eersten die een bedelbrief krijgen. Het enige doel ben ik zelf en het plezier dat ik beleef aan wandelen. Elke stap moet een belevenis zijn. Niet Nice is het doel, maar de hele wandeling an sich.

Kan ik meer over de GR5 lezen?
Zeker wel. Op internet is alles te vinden. Enkele sites:
www.gr5.info
www.randonneur.eu
En voor de rest zoeken op het wereldwijde web en er gaat een hele wandelwereld voor je open.

Natuurlijk ben ik te vroeg, dat ben ik namelijk altijd. Het is druk deze vrijdagmorgen op het station Amsterdam Amstel. In de stationshal bestel ik de allerkleinste koffie die me nog te groot overkomt. Weer constateer ik dat de zwarte prut niet lekker is. Ik weet het, maar laat me elke keer weer verleiden. Gedachteloos drink ik en bestudeer de muurschilderingen boven me. Ergens komen ze communistisch over. Ik weet niet waarom, mooi zijn ze wel.
    Ik drink de koffie op en vouw van de beker een klein pakje. Ik verdeel m'n tijd tussen de wandschilderingen bekijken en een blik op mijn horloge. Naast me op de grond staan mijn spullen voor het Ardennenweekend verdeeld over een tas en een rugzak.
    Na de zoveelste blik op mijn horloge slenter ik naar de prullenbak. In tegenstelling tot veel mensen gooi ik mijn zooi nog weg. Als ik terugloop in de langzaamste pas die ik ken zie ik een NS-medewerker spiedend kijken naar mijn tassen. Ik kijk ook en zie de twee tassen in eenzaamheid staan naast de pizzaboer die nog gesloten is. Ik denk meteen wat hij ook denkt. Een bom?
    Na de blik op mijn tassen zoeken  zijn ogen rond. Na een moment vang ik zijn blik en wuif naar hem. Het zijn mijn tassen, zegt mijn gebaar. Hij knikt en ik antwoord hetzelfde. Ik sjok terug en parkeer mijn lijf weer naast de tassen. Ik kijk naar de muurschilderingen en dan weer op mijn horloge. Tijd vliegt niet.
    'Nederland tegen terrorisme'. De reclamecampagne waarom ik altijd hartelijk moest lachen. Wie kent het nog? 'Meer dan 200.000 professionals werken in Nederland samen om de kans op een terroristische aanslag zo klein mogelijk te maken.' Yeah right, dacht ik altijd.

... dat als de beveiliging van Rita Verdonk is opgeheven het weer leuker wordt in Nederland. Op dit moment is er zelfs geen extreme moslim meer te vinden die op haar jaagt. Je weet ook dat als Verdonk niet meer de aandacht heeft die ze wilt, ze het opzoekt. Be aware voor extreme uitspraken dus.

Twee paardenstaartjes heeft ze in haar blonde haren. Gekleurd, rood en groen. Ze draagt strakke jeans en een rood shirt met aan de achterkant de opschrift, 'Met een glimlach van de zaak'. Dat belooft wat, dacht ik meteen. Een lach, daar doen we het voor. Haar collega struinde ook rond over het grootste terras van de stad. Hij droeg een groen shirt met het opschrift, 'Vlotte bediening'. We keken elkaar aan. De avond kan niet meer stuk, was onze gedachte, en we glimlachten.
    De zon scheen en we wuifden naar de bediening. Ik zag me al zitten met een heerlijke rosé turend op de kaart naar iets lekkers. Nogmaals probeerden we de aandacht van de serveerster te trekken. Het leek alsof ze om ons heen keek, en haar collega mijdde ons ook. Vertwijfeld zaten we en keken elkaar aan. Wat nu? We draaiden onze hoofden en keken rond het terras. We waren niet de enigen. Overal staken mensen hun handen op om de aandacht van het serverend personeel te trekken. Net zo tevergeefs als wij. Het lukte maar niet. Ons niet en niemand niet. Sommigen hielden het voor gezien en vertrokken een terras verderop.
    Maar de aanhouder wint, misschien een lullig gezegde, maar waar. Ze kwam de bestelling opnemen. Tegelijk kregen we de kaart. Ik kreeg er een in alle talen behalve Nederlands. Maar culinair gezien spreek ik een aardig woordje over de grens. Eten en drinken kan ik overal. En nu overdrijf ik niet.
    De drank was besteld en we leunden rustig achterover genietend van het weer en de langsvarende boten. Met enige regelmaat liep er een man langs met een blad vol drank. Smachtend keken we ernaar, ons verlangen werd groter en de dorst ook.
    Ondertussen zaten we al bijna een uur op het terras en de honger nam toe, net als de wind die verfrissend werkte. Ik besloot om de jassen te gaan halen. Een loopje van tien minuten, voordeeltje van in het centrum wonen. Mijn bestelling gaf ik aan lief en ik ging, kwam terug en had nog tijd over voordat ik de bestelling kon doorgeven.

    Nee, opschieten kennen ze bij dat zaakje niet. Alles duurt lang, lang en vreselijk lang. Ik kan alles uitgebreid gaan vertellen, zoals over de smaakloze kabeljauw, maar dan duurt dit verhaal ook oeverloos lang. En wie zit daar op te wachten.